บทที่ 25 [1/2]

เสียงฝนโปรยปรายกระทบกระจกใสของเพนท์เฮ้าส์สุดหรูในย่านกลางเมือง แสงไฟจากตึกสูงระยิบระยับราวหมู่ดาวในเมืองคอนกรีต แต่ภายในห้องกลับเงียบสงบ มีเพียงเสียงหายใจเบา ๆ ของหญิงสาวที่หลับอยู่บนโซฟากำมะหยี่

เซเรน่าสะดุ้งตื่นในความมืด มือเรียวปัดผมที่ปรกหน้าอย่างงุนงง เธอกะพริบตาเมื่อแสงไฟจากโคมตั้งพื้นสะท้อนเข้ามาในดวงตา พร้อมเอ่ยเสียงพึมพำเบาในลำคอขณะเอื้อมควานหาโทรศัพท์บนโต๊ะที่ปรากฏเวลาเที่ยงคืน

“อืม...นี่ฉันหลับไปตอนไหนนะ”

“หิวอีกแล้วสิเรา…”

เมื่อไม่ได้รับอาหารเพียงพอ ท้องไส้ก็เริ่มประท้วงเบา ๆ เซเรน่ายกมือกุมท้อง เสียงหวานพึมพำเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเท้าเปล่าไปทางครัว เปิดตู้เย็นที่มีเพียงลมเย็นว่างเปล่าตอบกลับมา

“ถ้านี่ไม่ใช่ตู้เย็นที่สะอาดที่สุดในโลก…”

เซเรน่าบ่นพึมพำกับความว่างเปล่า เธอเคยตั้งใจว่าจะออกไปซื้อของเข้าบ้านตอนบ่าย แต่สุดท้ายกลับเผลอหลับไปหลังอ่านหนังสือที่เพิ่งซื้อมาใหม่ ความเงียบภายในห้องกว้างทำให้เสียงลมหายใจของเธอก้องชัด

สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หวังจะกดสั่งอาหารผ่านแอปพลิเคชัน แต่ทว่าราวกับสวรรค์กลั่นแกล้ง เพราะไม่ว่าจะกดแอปไหน หน้าจอก็เด้งขึ้นแต่ข้อความ ขออภัย ระบบขัดข้องชั่วคราว กรุณลองใหม่อีกครั้งในภายหลัง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“อะไรกันเนี่ย…” เธอขมวดคิ้ว “หรืออินเทอร์เน็ตมีปัญหา?”

เซเรน่าพยายามเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ทุกอย่างกลับใช้งานได้ปกติ ยกเว้นแอปสั่งอาหารทั้งหมดราวกับมีใครบางคนตั้งใจกลั่นแกล้งคนหิวโหยอย่างเธอ

“งั้นลงไปซื้อเองก็ได้…” สุดท้ายเธอก็ถอนหายใจอย่างยอมแพ้

เซเรน่าเดินไปหยิบเสื้อฮู้ดสีเทาอ่อนจากราวแขวน มันเป็นเสื้อเรียบ ๆ ที่เธอชอบใส่เวลาอยากหลบสายตาคนจากผู้คน เธอสวมฮู้ดคลุมศีรษะ ปิดบังใบหน้าสวยสวยที่ใคร ๆ ในแวดวงสังคมจำได้ดี ก่อนจะคว้ากระเป๋าใบเล็กแล้วลงลิฟต์ไปชั้นล่าง

เพนท์เฮ้าส์ของเธอตั้งอยู่บนชั้นสูงสุดของอาคารหรูระดับพรีเมียม และยังเป็นลูกสาวของมหาเศรษฐีชื่อดัง นั่นจึงทำให้ผู้รักษาความปลอดภัยของเพนท์เฮ้าท์แห่งนี้รู้จักเธอเป็นอย่างดี เมื่อเห็นหญิงสาวเดินออกมาเลยทักทายอย่างสุภาพ

“คุณเซเรน่า จะออกไปตอนนี้เหรอครับ?”

“แค่ไปซื้อของนิดหน่อยค่ะ คุณลุง” เธอยิ้มบาง ๆ “ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”

“ระวังตัวด้วยนะครับ” ชายวัยกลางคนยิ้มตอบ

ทันทีที่เสียงประตูอัตโนมัติเปิดออก กลิ่นฝนชื้น ๆ และกลิ่นดอกไม้จากสวนข้างอาคารก็ลอยแตะจมูก เซเรน่าเดินไปยังร้านสะดวกซื้อที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมง แสงไฟสีขาวภายในร้านตัดกับความมืดของถนนอย่างชัดเจน

ภายในร้านมีพนักงานเพียงคนเดียว และเสียงเพลงเบา ๆ จากลำโพงช่วยกลบความเงียบ เซเรน่าหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เครื่องดื่ม และของจุกจิกอีกเล็กน้อย ที่สามารถประทังความหิวของเธอในคืนนี้ได้ ใช้เวลาเลือกอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ตัดสินใจจะเดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ แต่ทันใดนั้นสายตากลับเหลือบไปเห็นบางอย่างนอกกระจก

เงาของใครบางคนที่วิ่งผ่านถนนฝั่งตรงข้ามไปอย่างรวดเร็ว ชายร่างสูงในเสื้อเชิ้ตดำที่เต็มไปด้วยเลือด

เซเรน่าชะงัก หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เธอพยายามเพ่งสายตามองไปในความมืดข้างตึก ก่อนที่แสงจากไฟรถยนต์ที่แล่นผ่านจะเผยให้เห็นใบหน้าเขาแวบหนึ่ง

นั่นมันไซรัสนี่! เขามาอะไรที่นี่

ไซรัสหรือตัวร้ายของนิยายเรื่องนี้ เขาเป็นมาเฟียเขตใต้ ชายผู้มีแววตาเย็นชาดั่งเหล็กกล้า เขามีนิสัยเย็นชาและโหดเหี้ยม ทั้งยังเป็นคนเดียวที่เคยช่วยเธอไว้จากการถูกกอหญ้าดึงลงบึงบัววันนั้น

เขามาทำอะไรที่เขตเหนือกัน เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่ แล้วทำไมเหตุการณ์นี้ถึงไม่มีเขียนในนิยายล่ะ?

เมื่อเหลือบเห็นเลือดจากแขนของเขาไหลเป็นทางทิ้งรอยไว้บนถนน หัวใจของเซเรน่าเหมือนหยุดเต้นชั่วขณะ ก่อนจะเต้นแรงขึ้นอีกครั้งเพราะการตัดสินใจบ้า ๆ ของเธอที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้

ทั้งที่เธอจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับตัวละครหลักของเรื่องนี้แล้วแท้ ๆ ถ้าเขาไม่ใช่คนที่เคยช่วยชีวิตเธอ

เซเรน่ารีบจ่ายเงินแล้วออกจากร้านทันที พร้อมเสียงฝีเท้าเร่งรีบบนพื้นถนน เธอเดินตามรอยเลือดที่ทอดยาวไปตามทางเท้าเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงตรอกแคบ ๆ ที่แทบไม่มีแสงไฟ และกลิ่นคาวเลือดลอยแตะจมูก

“คุณไซรัส…”

เสียงหวานเรียกแผ่วเบา แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงหายใจแผ่ว ๆ ดังมาจากมุมหนึ่งของตรอก เซเรน่าจึงค่อย ๆ เดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง ก่อนจะพบเขานอนพิงกำแพง ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวราวกับคนป่วย มือหนึ่งกุมบาดแผลที่ท้อง ขณะที่เลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด โดยมีปืนพกสีทองคู่กายวางอยู่ข้างลำตัว

“คุณไซรัส นั่นคุณใช่ไหมคะ” เธอเอ่ยเบา ๆ อีกครั้ง ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ขึ้น

แต่ทันใดนั้น ปลายนิ้วของชายหนุ่มก็คว้าปืนข้างกายขึ้นอย่างรวดเร็ว ปลายกระบอกเย็นเฉียบจ่อเข้าที่หน้าผากของเธอ จนเซเรน่ากลืนน้ำลายลงลำคอแห้งผาก ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

บ้าเอ๊ย นี่ฉันกำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย!

“อย่าเข้ามา…” เสียงเขาแหบพร่า แต่แฝงไปด้วยท่าทีข่มขู่

“ฉันไม่ได้จะทำร้ายคุณ ฉันแค่จะช่วย…” เซเรน่าชะงัก หัวใจเต้นแรงราวกับลูกสูบ เธอรีบยกมือทั้งสองขึ้นแสดง ว่าเธอไม่ได้พกอาวุธใด ๆ

“ไม่มีใครช่วยฉันได้…ไปซะ! แค่ก!” เขาพูดทั้งที่ลมหายใจหอบหนัก

“ฉันจะหนีไปได้ยังไง ในเมื่อคุณเป็นคนช่วยฉันไว้คราวนั้น” เซเรน่าเอ่ยต่อ “อย่าพูดเหมือนฉันเป็นคนใจดำเลยค่ะ ฉันแค่ต้องการตอบแทนบุญคุณเท่านั้น”