บทที่ 23 [2/2]

ทันใดนั้นฝีเท้าหนัก ๆ ของใครบางคนก็เดินเข้ามา ทำให้ทั้งคู่หันไปมองภูวเดชที่กำลังก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา ชายสูงวัยในชุดสูทสีดำสง่า สายตาคมกริบราวเหมือนคมมีด

“ฉันนึกแล้วว่าแกต้องอยู่กับผู้หญิงคนนี้อีก” เสียงของเขาเยือกเย็นแต่เต็มไปด้วยแรงอำนาจ

“พ่อมาที่นี่ทำไม”

“อย่าเรียกฉันว่าพ่อ ถ้าแกยังไม่รู้ว่าคำว่าศักดิ์ศรีมันหมายความว่ายังไง”

“คุณพ่อคะ... หนู--” กอหญ้ารีบก้าวเข้ามา ก้มศีรษะลงน้อย ๆ

“อย่ามาเรียกฉันว่าพ่อ! ฉันไม่ใช่พ่อของเธอ และฉันก็ไม่อยากได้ลูกสะใภ้ที่ไม่มีศีลธรรมแบบเธอเข้ามาเหยียบในตระกูลอภิวัฒน์กุล” ภูวเดชตวาดลั่นจนหญิงสาวหน้าเสีย

สีหน้าของกอหญ้าซีดลงทันที แต่เธอกลับกัดฟันแน่น ด้วยความคับแค้นที่ถูกเหยียดหยาม หญิงสาวหันไปทางภูวเดชก่อนจะแสร้งทำเสียงสะอื้น

“หนู...หนูขอโทษค่ะ หนูไม่ตั้งใจจะทำให้ครอบครัวคุณลุงเสียชื่อเลย...”

“ไม่ตั้งใจงั้นเหรอ? แล้วการที่เธอปล่อยคลิปกลางงานวันเกิดเซเรน่านั่น มันคืออุบัติเหตุ?” ภูวเดชหัวเราะเย้ยหยันกับมารยาหญิงสาวเบื้องหน้า

“พ่อ! นั่นไม่ใช่เธอ! กอหญ้าไม่ทำแบบนั้นแน่!”

“น่าสมเพช... แกตาบอดจนมองไม่เห็นความจริงเลยสินะภาคิน” ภูวเดชปรายตามองลูกชายด้วยแววผิดหวัง

“ผมรักเธอ!”

“รัก?” ชายสูงวัยพูดช้า ๆ “รักแบบที่แกยอมเหยียบคนที่ดีอย่างเซเรน่าเพื่อผู้หญิงแบบนี้น่ะเหรอ?”

คำพูดของภูวเดชทำให้ภาคินเงียบไปชั่วขณะ แต่แทนที่จะรู้สึกผิด เขากลับกำมือแน่นและกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ผมไม่สนใจใครทั้งนั้น ผมจะไม่ยอมเสียกอหญ้าไป”

“งั้นก็จำคำพูดฉันไว้ให้ดี ถ้าแกยังเลือกผู้หญิงคนนี้ ฉันจะตัดแกออกจากทุกอย่างในตระกูล ตั้งแต่ชื่อจนถึงทรัพย์สินทั้งหมด!”

คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางอก กอหญ้ายืนนิ่งแต่ภายในใจเธอกลับร้อนราวกับโดนไฟเผา

ตัดขาด...? ทรัพย์สิน...?

ไม่...เธอไม่ได้ต้องการแบบนี้

เธอไม่ได้อยากได้ภาคินตัวเปล่า!

ทันใดนั้น เธอก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นเศร้าอย่างแนบเนียน เสียงใสเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หากแต่แฝงไปด้วยความเสแร้งที่ภูวเดชมองออกตั้งแต่คราแรก

“พี่ภาคินคะ...อย่าทะเลาะกับคุณพ่อเพราะฉันเลยนะคะ”

“กอหญ้า...”

“ฉันไม่อยากให้คุณต้องเสียอะไรเพราะฉันเลยจริง ๆ ถ้าคุณพ่อไม่พอใจ ฉันก็เข้าใจค่ะ” เธอเอื้อมมือแตะมือเขาเบา ๆ สั่นไหวอย่างอ่อนแอ “ถ้ามันจะช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้น... พี่กลับไปคืนดีกับคุณเซเรน่าเถอะนะคะ”

“ไม่ กอหญ้า ฉัน--”

“กอหญ้าไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ” เธอพูดทั้งน้ำตา “คุณพ่อจะได้ไม่โกรธพี่ภาคิน ฉันไม่อยากให้พี่ลำบากเพราะฉัน...”

คำพูดนั้นกลายเป็นพิษที่ค่อย ๆ หลอมละลายซึมเข้าสู่ใจชายหนุ่ม ภาคินกุมมือเธอแน่น พลางเช็ดน้ำตาของเธออย่างอ่อนโยน ตอนนี้เขารู้แล้วว่าคนที่เข้าใจและหวังดีต่อเขา มีเพียงกอหญ้าเท่านั้น

“กอหญ้า...เธอเป็นห่วงฉันมากกว่าความรู้สึกของเธอจริง ๆ ”

“เพราะฉันรักพี่ภาคินค่ะ ตัวของฉันจะเป็นยังไงก็ช่าง”

หลังจากนผ่านไปครู่ใหญ่ ภูวเดชจึงเดินจากไป พร้อมทิ้งเพียงคำขู่อันเย็นเยียบไว้เพื่อกดดันลูกชายของเขาเอง

“ถ้าแกไม่แก้สถานการณ์ภายในอาทิตย์นี้... แกไม่ใช่ลูกฉันอีกต่อไป”

คำพูดนั้นดังก้องภายในใจของภาคิน เขานั่งนิ่งอยู่บนศาลาไม้พักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นกับกอหญ้าด้วยน้ำเสียงไม่เต็มใจ

“ฉันจะไปหาเซเรน่า”

“พี่...พี่ภาคินจะไปหาคุณเซเรน่าเหรอคะ?” กอหญ้าแสร้งชะงัก

“ใช่ พ่อพูดถูก ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง”

“แต่...”

“ไม่ต้องห่วงกอหญ้า ฉันไม่ได้กลับไปเพราะรักเธอ... แต่เพราะฉันต้องทำให้พ่อพอใจ ฉันไม่อยากให้เขาตัดขาดจากฉันตอนนี้”

เมื่อได้ยินดังนั้นกอหญ้าก็แสร้งพยักหน้าอย่างเข้าใจ ทั้งที่ในใจกลับตื่นเต้นเพราะแผนของเธอแผนสำเร็จอีกขั้นแล้ว

จะให้ฉันยอมอยู่กับผู้ชายที่ไม่มีอะไรเลยงั้นเหรอ

ไม่มีทาง!