บทที่ 35 [2/2]

ในขณะเดียวกันบนเกาะเล็ก ๆ กลางทะเลใต้ เสียงคลื่นกระทบฝั่งเบา ๆ สอดรับกับเสียงลมพัดต้นมะพร้าวให้เอนไหว เซเรน่าเดินทอดน่องไปตามชายหาดด้วยชุดเดรสสีขาวสบาย ๆ เส้นผมนุ่มของเธอปลิวไหวตามสายลม พร้อมกลิ่นไอทะเลบางเบาแตะปลายจมูก

“ที่นี่สวยจริง ๆ” เธอพึมพำเบา ๆ พลางสูดลมหายใจรับกลิ่นไอของธรรมชาติ

หลังจากมาถึงเกาะได้สองวัน เซเรน่าก็เริ่มคุ้นชินกับชีวิตที่นี่ ลูกน้องของไซรัสต่างสลับเวรยามเฝ้ารอบเกาะ เพื่อรักษาความปลอดภัยของเธอ ทั้งยังเรียกเธอด้วยคำที่ฟังแล้วทำเอาแทบสำลัก อย่างเช่นเดียวกับในตอนนี้

“สวัสดีครับนายหญิง!”

“อย่าเรียกแบบนั้นเลยค่ะ ฉันไม่ใช่นายหญิงของพวกนายเสียหน่อย” เซเรน่าพูดพลางยิ้มเกร็งให้ชายหนุ่มสองคนที่กำลังแบกลังน้ำขึ้นเรือ

“ไม่ได้หรอกครับ คุณเซเรน่าเป็นคนของบอส ก็ต้องเรียกว่านายหญิงสิครับ” ชายหนุ่มตอบเสียงดังอย่างภาคภูมิ

“แต่ฉันยังไม่ได้---”

“อย่าถ่อมตัวเลยครับนายหญิง ไม่ต้องทดสอบพวกเราหรอก” อีกคนรีบแทรกก่อนเธอจะพูดจบ

“โอ๊ยย! เอาเถอะ ตามใจพวกคุณก็แล้วกัน”

เซเรน่าถอนหายใจพลางยกมือยอมแพ้ เมื่อเห็นท่าทีดื้อรั้นของพวกเขา เพราะต่อให้เธอปฏิเสธต่อไปอีกฝ่ายคงไม่ฟังอยู่ดี หญิงสาวนั่งลงบนโขดหิน มองลูกน้องไซรัสที่หัวเราะคุยกันอย่างออกรส พวกเขาเล่าเรื่องตอนอยู่ในเขตใต้ เรื่องตอนเจ้านายเคยช่วยชีวิตพวกเขาไว้จากแก๊งค้ายารายใหญ่ และเรื่องที่ไซรัสเคยลงมือคนเดียวจัดการพวกทรยศจนหมด

“ตอนนั้นพวกเรานึกว่าตายแน่ครับ แต่บอสก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ ยิงปืนแม่นโคตร!” หนึ่งในนั้นพูดอย่างภูมิใจในตัวผู้เป็นนาย

“เขาก็มีมุมแบบนั้นด้วยเหรอคะ ไม่คิดเลย เห็นทำหน้าโหด ๆ เหมือนไปกินรังแตนมาตลอดเลย” เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ

“ครับ แต่ตอนอยู่กับนายหญิง เขาดูไม่เหมือนเจ้านายคนเดิมเลย”

“ดูเหมือนหมาตัวโตที่คอยเฝ้าเจ้าของมากกว่า” อีกคนว่า พลางหัวเราะเบา ๆ

“ใช่ที่ไหนล่ะคะ” เซเรน่าหน้าแดงจัด

เสียงหัวเราะดังรอบวง ก่อนกลุ่มชายฉกรรจ์จะเริ่มชวนคุยเรื่องทั่ว ๆ ไป ไม่รู้เพราะบรรยากาศหรือเพราะเซเรน่าเป็นคนที่เข้ากับคนได้ง่าย จึงทำให้พวกเขาเริ่มผ่อนคลายลงทีละนิด จนกระทั่งบทสนทนาเริ่มกลายเป็นการเม้าท์เจ้านายของตัวเองเสียมากกว่า

“จริง ๆ แล้วเวลาบอสของเราโกรธนี่น่ากลัวสุด ๆ เลยนะครับนายหญิง ตอนนั้นมีลูกน้องคนหนึ่งทำของตกใส่รถของบอส...”

“แล้วไงต่อ?” เซเรน่ารีบถามด้วยความอยากรู้ ราวกับเป็นมนุษย์ป้าข้างบ้าน

“เขาโดนสั่งให้ล้างรถทั้งสิบคันในอู่เลยครับ!”

“สิบคัน!” เธอหัวเราะ “ฉันคิดว่าเขาจะซ้อมผู้ชายคนนั้นเสียอีก” ใบหน้าสวยหัวเราะ

“ไม่หรอกครับนายหญิง ถึงบอสจะดูเป็นคนแบบนั้น แต่จริง ๆ เขาเป็นคนใจดีครับ แค่ไม่ค่อยแสดงออก”

“ใช่ ๆ โดยเฉพาะตอนอยู่กับนายหญิง---” อีกคนพยายามจะพูดเสริม ทว่าโดนเพื่อนขัดเสียก่อน

“เฮ้ย!” คนข้าง ๆ รีบสะกิดเพื่อนตัวเองทันที “พูดมากเดี๋ยวมึงก็ตายหรอก!”

“พวกนายเนี่ยนะ กลัวเขาขนาดนั้นเลยเหรอ?” เซเรน่าหัวเราะคิกคัก

“กลัวสิครับ” เสียงหนึ่งตอบ “แต่ถ้าเป็นนายหญิงพูด นายคงไม่ว่าแน่ ๆ ล่ะครับ”

เซเรน่าส่ายหัวพลางหัวเราะ ท้องฟ้าสีครามสะท้อนในดวงตาสีน้ำตาลของเธออย่างสดใส ก่อนที่พวกเขาทั้งหมดจะหน้าซีดเผือดในชั่วพริบตา เมื่อเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลังของหญิงสาว เซเรน่ายังคงไม่รู้ตัวว่าหายนะกำลังมาเยือนเธอแล้ว เธอยังคงเอาแต่พูดถึงด้านที่ตลก ๆ ของไซรัสไม่หยุด

“นี่รู้หรือเปล่า ไซรัสกลัวแมลงสาบด้วยล่ะ ต้องวิ่งมาหลบด้านหลังฉันตลอดเลย” เซเรน่าหัวเราะ

“เอ่อ...นายหญิงครับ ผมว่า...”

เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น ราวกับต้องการจะหยุดเซเรน่า แต่ทว่าก็ไม่กล้าเมื่อเห็นใบหน้าถมึงทึงของผู้เป็นนาย

“เขานอนกรนด้วยล่ะ!”

“นายหญิงครับ ผมว่าเรา...”

“ไมต้องกลัวหรอก ไซรัสยังไม่ตื่นสักหน่อย ถ้าฉันไม่พูด พวกนายไม่พูด เขาก็ไม่รู้หรอกจริงไหม?”

เมื่อเห็นท่าทีของเซเรน่า สุดท้ายแล้วไซรัสที่ยืนฟังอยู่ข้างหลังเซเรน่าก็แค่นหัวเราะ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ากลับทำให้หญิงสาวที่พึ่งรู้ตัวเย็นวาบลงลึกถึงกระดูกสันหลัง

“หึ...ดูท่าว่างมากสินะ ถึงมีเวลามานินทาเจ้านาย”

“ขะ...ขอโทษครับบอส!”

ลูกน้องทั้งหมดของเขาแทบจะกระโดดลุกขึ้นยืน ก่อนจะรีบเผ่นหายเข้าไปในแนวต้นมะพร้าวอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงเซเรน่าที่ยังหัวเราะค้างอยู่ ก่อนจะหันกลับมองเขา

“นายมายืนอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่” เธอหัวเราะแห้ง ๆ

“ตั้งแต่ตอนที่เธอหัวเราะกับพวกนั้น” ไซรัสในเชิ้ตสีขาวยืนกอดอก ดวงตาคมจับจ้องเธอไม่วางตา

“อ๋อ...ก็ดูพวกเขาตลกดีนี่คะ”

“เธอรู้ไหม ว่าพวกมันกลัวฉันขนาดไหน แต่เธอกลับหัวเราะได้หน้าตาเฉย” เขาก้าวเข้ามาใกล้จนเธอต้องเงยหน้ามองเขา

“ก็เพราะฉันไม่กลัวคุณไงคะ”

เซเรน่าพูดเสียงเรียบ แต่หัวใจกลับเต้นแรง เมื่อเห็นริมฝีปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังพึ่งพอใจในคำพูดของเธอ

“นั่นสิ ทำไมเธอไม่กลัวฉัน” เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย “ทั้งที่ฉันอาจจะเป็นปีศาจสำหรับคนอื่น”

“แต่เป็นปีศาจที่ปกป้องฉันตลอด คอยทำอาหารให้ฉันเวลาที่ฉันป่วย แล้วก็...” เธอเว้นจังหวะนิดหนึ่ง “เป็นปีศาจที่ยอมให้ฉันแย่งผ้าห่มกลางดึกด้วย”

“เธอพูดมากขึ้นทุกวันเลยนะ” ไซรัสหัวเราะในลำคอ

“ไม่ชอบเหรอคะ”

นัยน์ตาคู่สวยช้อนขึ้นสบเข้ากับดวงตาคมอย่างตั้งใจ ทำเอาไซรัสอดที่จะเอ็นดูไม่ได้ พลางยกมือขึ้นลูบผมนุ่มของเธอเบา ๆ ขณะที่สายลมพัดกลิ่นหอมจากผิวกายของเธอเข้ามากระทบจมูกร่างสูง

“อย่าทำแบบนี้กับใครอีก...”

“หือ?”

“ยิ้มแบบนี้ หัวเราะแบบนี้...” เขาเอ่ยเสียงต่ำ “เก็บไว้ให้ฉันคนเดียวก็พอ”

“นายพูดแบบนี้อีกแล้ว...” หัวใจของเซเรน่าเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก

“แล้วทำไม เธอไม่ชอบ?” ไซรัสยิ้มมุมปาก

“ฉัน...ไม่รู้สิ” เธอพึมพำเบา ๆ

“แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้เกลียดหรอกค่ะ”

หัวใจของเซเรน่าเต้นแรงอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นจากวันที่เธอช่วยชีวิตเขาในตรอกคืนนั้น ทั้งภาพเหตุการณ์ที่โดนไล่ล่า วันที่เขาอุ้มเธอขึ้นจากแม่น้ำ วันที่เธอเผลอบอกรักเขา ภาพทั้งหมดล้วนยังวนเวียนภายในใจของเธอไม่จางหาย

และนั่นคงเป็นสิ่งที่ยืนยันว่าเซเรน่าตกหลุมรักไซรัสแล้วจริง ๆ