บทที่ 35 [1/2]

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าทอดผ่านม่านบางเฉียบ ภายในโถงรับแขกของคฤหาสน์อภิวัฒน์กุล กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยคละคลุ้งในอากาศ เสียงใบไม้สั่นไหวเบา ๆ จากสายลมที่พัดลอดเข้ามาทางระเบียง ชวนให้รู้สึกสงบ

ทว่ากลับไม่ใช่สำหรับภาคิน

ตั้งแต่วันที่เซเรน่าหายไป ไม่มีวันไหนเลยที่เขาได้หลับเต็มตา ความว่างเปล่าที่ทิ้งไว้เบื้องหลังทำให้เขาแทบคลั่ง ยิ่งนึกถึงใบหน้าที่เธอมองเขาด้วยสายตาเย็นชาในวันสุดท้าย ยิ่งทำให้หัวใจของเขารู้สึกเหมือนถูกใครเอามีดมากรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่นานร่างของหญิงสาวในชุดเดรสบางสีครีมจะเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม และเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ทว่าแฝงไว้ด้วยความพยายามอย่างหนักเพื่อดึงความสนใจ ขณะเดียวกันก็เดินเข้ามาคล้องแขนเขาเหมือนทุก

“พี่ภาคินคะ~ วันนี้ไม่ออกไปข้างนอกเหรอคะ?”

“อืม”

เขาตอบเสียงเรียบโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง จนกอหญ้าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ พยายามรักษาน้ำเสียงให้อ่อนโยน

“กอหญ้าทำอาหารเช้าไว้นะคะ กินหน่อยสิคะ พี่ไม่ได้แตะข้าวเลยตั้งแต่เมื่อวาน”

“ฉันไม่หิว” เขาตอบห้วน ๆ

“ยังเป็นห่วงคุณเซเรน่าเหรอคะ...” หญิงสาวเม้มปากแน่น ดวงตาแฝงแววไม่พอใจ ก่อนจะเอียงหัวมองเขาอย่างออดอ้อน

ภาคินหันกลับมามองช้า ๆ แววตาคมเข้มทิ่มแทงราวกับจะบอกว่า “อย่าพูดถึงชื่อเธอ”

“กอหญ้าเข้าใจค่ะ ก็คุณเซเรน่าหายไปแบบนั้น ใครจะไม่ห่วงล่ะคะ” เธอแสร้งถอนหายใจเบา ๆ ก่อนพูดต่อ “กอหญ้าเองก็เป็นห่วงเหมือนกัน”

“เหรอ?” เขาหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นจนหญิงสาวสะดุ้ง “เธอเคยเป็นห่วงเซเรน่า?”

คำพูดนั้นเหมือนคมมีดเฉือนผ่านรอยยิ้มของกอหญ้าในทันที หญิงสาวกะพริบตาถี่ พยายามกลืนความรู้สึกขมขื่นลงคอ เมื่อจู่ ๆ ชายตรงหน้ากลับแปรเปลี่ยนไปราวกับคนล่ะคน หลักจากที่เซเรน่าหายตัวไป

“ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะคะ” เสียงใสสั่นเครือด้วยความเสียใจที่แสร้งทำขึ้นมา

“ทานข้าวเช้าเลย ไม่ต้องรอฉัน” เขาตัดบท ดวงตาเย็นชาจนหญิงสาวใจสั่น

บรรยากาศรอบห้องกลายเป็นเยือกเย็น ราวกับอุณหภูมิลดลงในพริบตา กอหญ้ายืนอึ้งก่อนกลั้นใจยิ้มตอบ มองแผ่นหลังกว้างที่กำลังหันหลังให้เธอ และเดินออกจากห้องไปโดยไม่เหลียวหลัง ทิ้งให้เธอยืนอยู่นิ่ง ๆ ในความว่างเปล่า พลางยกมือเช็ดน้ำตาด้วยใบหน้าคับแค้น

“ก็ได้” เธอพึมพำ “รอดูเถอะเซเรน่า ถ้าเธอกลับมา ฉันจะไม่ยอมให้เธอแย่งเขาไปจากฉันอีกแน่”

หลังจากนั้นช่วงบ่ายวันเดียวกัน เสียงเครื่องยนต์หรูแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ วศินในสูทดำขลับก้าวออกจากรถพร้อมแววตาเด็ดเดี่ยว บารมีและรังสีความทรงอิทธิพลแผ่ออกมารอบกาย จนคนรับใช้รีบโค้งให้อย่างหวั่นเกรง แต่ทว่าเขากลับไม่สนใจ รีบเดินตรงไปยังห้องรับแขกที่ภาคินกำลังนั่งอยู่ทันที

“คุณวศิน---” ภาคินลุกขึ้นอย่างสุภาพ แต่ไม่ทันได้พูดอะไร ชายวัยชราก็พูดขึ้นทันที

“ไม่ต้องพูดมาก ฉันมาแค่เรื่องเดียว เซเรน่าลูกสาวของฉัน”

“ผมกำลังให้คนตามหาอยู่ครับ ผม---”

“ตามหา?” เสียงของวศินเข้มขึ้น “ฉันเห็นนายพลอดรักผู้หญิงคนอื่นอยู่ในบ้านนี้ ยังจะกล้ามาพูดคำว่าตามหาอีกเหรอ?”

กอหญ้าที่เดินออกมาจากข้างในถึงกับชะงัก คำพูดของเขาทิ่มแทงใจเธออย่างแรง แต่แน่นอนว่าเธอไม่รู้สึกอะไร ซ้ำยังรู้สึกชอบใจรู้ว่าภาคินยังรักเธออยู่ จากการที่เห็นสีหน้าไม่พอใจของร่างสูง

“อย่ามาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของผม!”

“ส่วนตัว?” วศินหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน “ลูกสาวฉันเป็นอดีตภรรยาของแก! เธอหายไปในเขตของแก แต่แกกลับใช้เวลานี้กอดผู้หญิงคนอื่นอยู่ในบ้าน นี่เหรอความรับผิดชอบของผู้ชายตระกูลอภิวัฒน์กุล?”

คำพูดนั้นราวกับดาบนับพันเล่มที่ค่อย ๆ ทิ่มแทงกลางใจภาคิน เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“ผมจะหาเซเรน่าให้เจอ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรทั้งนั้น”

“แกไม่ต้องพูดให้ฟังดูดี” วศินเอ่ยพลางจ้องตาเขาอย่างเย็นชา “ฉันไม่เชื่อคำพูดของคนที่ทรยศลูกสาวของฉันอย่างแกอีกต่อไป”

วศินทิ้งท้ายไว้พลางหันหลังกลับทันที เสียงรองเท้าหนังของชายชรากระทบพื้นหินอ่อนอย่างหนักแน่น ก่อนที่รถจะแล่นออกไป ทิ้งให้ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งคฤหาสน์ ใบหน้าของวศินเต็มไปด้วความกังวลและเป็นห่วงลูกสาวสุดที่รัก

“เซเรน่า ลูกไปอยู่ที่ไหนกัน...”