บทที่ 36 [1/2]

แสงแดดยามบ่ายคล้อยลอดผ่านใบไม้ที่พลิ้วไหวอยู่เหนือชายหาด เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังแผ่วเบาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นอ่อน ๆ ของทะเลผสานกลิ่นดินชื้นหลังฝนเมื่อคืนแตะจมูก ทุกอย่างดูสงบจนเกินไปสำหรับไซรัส ผู้ชายที่เคยใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางเสียงปืนและความตึงเครียด แม้ว่าที่นี่จะเป็นเซฟเฮ้าส์ก็ตาม

ชายหนุ่มขมวดคิ้วทันทีเมื่อเรือสปีดโบ๊ตเทียบเข้าฝั่งด้านหลังเกาะ เสียงพูดคุยของลูกน้องกลับเงียบผิดปกติ ไม่มีใครออกมาต้อนรับ ไม่มีเสียงรายงานผ่านวิทยุสื่อสารเช่นทุกครั้ง มีเพียงความเงียบที่ไม่เคยเป็นลางดีในโลกของเขา

“ศรัน” เสียงทุ้มต่ำเรียกชื่อมือขวา “พวกมันหายไปไหนทั้งหมด”

“ผมก็ไม่แน่ใจครับบอส บางทีอาจมีผู้บุกรุกล่วงล้ำเข้ามา” ศรันหันมองกาย พลางชักปืนพกขึ้นมาอย่างระวัง

ไซรัสไม่พูดต่อเขาทำเพียงปลดเซฟตี้ปืน พลางก้าวลงจากเรืออย่างเงียบเชียบ ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังตัวบ้านพักที่เซเรน่าอยู่ด้านใน เสียงคลื่นช่วยกลบฝีเท้าของชายฉกรรจ์ทั้งหมดที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างระแวดระวัง

ไม่นานไซรัสก็ยกมือส่งสัญญาณให้ลูกน้องแยกย้ายตรวจตราโดยรอบ ขณะที่ตัวเองจะเดินเข้าไปยังตัวบ้าน เสียงหัวใจเต้นดังในอกอย่างไม่เป็นมาก่อน ขณะที่เขาแนบหลังกับผนังไม้และค่อย ๆ แง้มประตูเข้าไป เขาต้องหาตัวเซเรน่าให้เร็วที่สุดเพื่อยืนยันความปลอดภัย

เมื่อเขาเข้ามา ภายในบ้านกลับเงียบสนิท มีเพียงกลิ่นหอมแปลก ๆ ลอยมา ไม่ใช่กลิ่นเหล็กไหม้จากกระสุนหรือควันจากดินปืน แต่กลับเป็นกลิ่นอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาชะงัก

กลิ่นเนยและเครื่องเทศ?

ทว่ายังไม่ทันที่ไซรัสจะได้วิเคราะห์อย่างถี่ถ้วน เสียงปังก็ดังขึ้นจากด้านในอย่างรุนแรง ตามด้วยเสียงกรีดร้องของผู้หญิงที่เขารู้จักดี

เซเรน่า!

ไวกว่าความคิด ไซรัสพุ่งตัวเข้าไปตามสัญชาตญาณ ปลายกระบอกปืนเล็งตรงประตูห้องครัว ก่อนจะถีบเปิดประตูอย่างแรง ทันใดนั้นภาพเบื้องหน้ากลับทำให้เขาชะงักค้าง และหัวใจของเขาเกือบดับวูบ เมื่อนัยน์ตาคมเหลือบไปเห็นของเหลวสีแดงสาดกระเซ็นเต็มพื้นและผนังครัว พร้อมกลิ่นเข้มข้นลอยฉุนจนเขาต้องหรี่ตา

แต่พอเพ่งดี ๆ ก็ต้องนิ่งไป

มันคือซอสพาสต้า…

โดยตรงกลางห้อง มีเซเรน่ายืนตัวแข็งถือทัพพีในมือ ผ้ากันเปื้อนสีดำบนตัวเธอเปรอะไปด้วยรอยซอสพาสต้าแดงสด ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเหลือบมองปืนในมือเขา

“ไซรัส!” เธอร้องเสียงหลง “นี่นายจะทำอะไรเนี่ย!”

ชายหนุ่มกระพริบตาช้า ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเสียงยาว ความตึงเครียดเมื่อครู่สลายหายไปในพริบตา เขากดเซฟปืนคืนเข้าที่เดิมแล้วส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ

“ฉันคิดว่ามีคนบุกเข้ามา เธอจะทำให้หัวใจฉันวายตายใช่ไหมเซเรน่า” เขาพูดเสียงต่ำ

“ก็ฉันแค่ทำอาหารเองนะ” หญิงสาวย่นคิ้ว

“นี่เธอ…ระเบิดครัวเหรอ”

เขาถามเสียงเรียบ พลางไล่สายตามองไปรอบห้อง เห็นเคาน์เตอร์ครัวเต็มไปด้วยวัตถุดิบมากมายที่ใช้ทำพาสต้า รวมไปถึงเส้นสปาเกตตี้ที่ยังไม่ต้ม ก่อนจะพบตัวการที่ทำให้เกิดเสียงเมื่อครู่ หม้อซอสที่เกิดการระเบิดจนล้นทะลักลงบนพื้นกระเบื้อง และยังสาดกระเซ็นไปทั่วห้องครัว ไม่เว้นแม้แต่ผนังและเพดาน

“ไม่ใช่! ฉันก็แค่ทำซอสเยอะไปหน่อยเอง เลยกะปริมาณที่ต้องใช้เวลาและวัตถุดิบไม่ถูก” เซเรน่าโวยขึ้นทันที

“เยอะไปหน่อย? นี่มันพอที่จะเลี้ยงได้ทั้งกองทัพแล้วเซเรน่า” เขาเลิกคิ้วสูง

เซเรน่าเม้มปากเล็กน้อย พลางหันไปมองหม้อใบใหญ่มากมายที่บรรจุซอสพาสต้า กระนั้นจึงตระหนักได้ว่ามันเยอะเกินไปจริง ๆ เลยทำได้เพียงหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะตอบเบา ๆ

“ก็…ฉันตั้งใจจะทำให้ทุกคนกินด้วยไง พวกเขาอุตส่าห์คอยปกป้องฉันทุกวัน ฉันเลยอยากทำอะไรตอบแทนบ้าง และก็ได้ยินว่าพวกเขากินแต่อาหารกระป๋องน่ะ”

คำพูดนั้นทำให้ไซรัสนิ่งไปเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำทะเลคมลึกที่เคยเย็นชา ยามนี้กลับฉายแววบางอย่างคล้ายความประหลาดใจปนอบอุ่น ในชีวิตนี้เขาไม่เคยเห็นใครคิดถึงลูกน้องของเขาแบบนั้นมาก่อน

“ไม่จำเป็นต้องทำ นั่นเป็นหน้าที่ของพวกมัน” เขาพูดเรียบ

“ไซรัส ฉันอยากทำ”