บทที่ 38 [1/3]

เสียงเกลียวคลื่นกระทบฝั่งที่เคยสงบ ยามนี้กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงปืนดังสนั่นราวกับฟ้าผ่า ท้องฟ้ามืดครึ้มจนไร้แสงดาว ลมทะเลที่เคยอบอุ่นในตอนแรก ตอนนี้กลับหอบกลิ่นดินปืนเข้าปะทะจมูก

เซเรน่านั่งชันเข่าอยู่หลังโขดหินใหญ่ มือทั้งสองกุมใบหูแน่นขณะที่น้ำตาเอ่อคลออย่างไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิดในอก ทุกอย่างรอบตัวคือเสียงความตายที่วิ่งสวนไปมาเหนือศีรษะ เสียงลูกกระสุนแหวกอากาศ เสียงร้องอ้อนวอนของลูกน้องไซรัสที่ถูกยิงล้ม และเสียงเกลียวคลื่นที่กลืนกินเสียงสะอื้นของเธอ

เสื้อผ้าไหมที่ถักด้วยมือขาดเป็นเส้น ๆ อยู่ในกำมือของเซเรน่า เธอจิกมันแน่นราวจะหาที่พึ่งเดียวในความหวาดกลัว เธอก้มหน้าซบเข่าตัวเอง พยายามกลั้นหายใจไม่ให้สะอื้นจนเสียงหลุดออกไป

ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็วิ่งเข้ามาอย่างเร่งร้อน เธอกำมือแน่นจนเลือดสีสดไหลซึมบนปลายเล็บ แต่ก่อนที่เซเรน่าจะคว้าก้อนหินบนพื้นทรายมาเป็นอาวุธ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเสียก่อน

“คุณเซเรน่า! อยู่ไหนครับ!”

เสียงศรันดังขึ้นเหนือเสียงปืน เขาวิ่งฝ่ากระสุนเข้ามาเพื่อตามหานายหญิงของตน ก่อนปืนในมือจะยิงตอบโต้เป็นจังหวะจนควันคลุ้ง เซเรน่าชะโงกหน้าออกไปเล็กน้อย แต่พอเห็นเขาเธอก็รีบยืนขึ้นจากหลังหิน

“คุณศรัน!” เธอร้องเรียก

เมื่อเห็นใบหน้าของเซเรน่า ศรันก็โล่งอกอย่างเห็นได้ชัด เขารีบพุ่งเข้ามาคว้าแขนเธอไว้แน่น

“ขอบคุณพระเจ้า… ผมตามหาคุณแทบพลิกเกาะ! ไปเถอะครับ เราต้องออกจากที่นี่ พวกมันรู้แล้วว่าเราซ่อนอยู่ที่เกาะนี้!”

“แต่ไซรัสล่ะ! เขาอยู่ไหน! เขาไม่กลับมาพร้อมคุณเหรอ?” เธอถามเสียงสั่น ดวงตากลมโตเบิกกว้าง

“บอสกำลังสู้กับพวกมันอีกฝั่งของเกาะครับ เขาสั่งผมให้พาคุณออกไปจากที่นี่” ศรันเบือนหน้าไปอีกทาง พลางขบกรามแน่นอย่างอดกลั้น

“ไม่! ฉันจะไม่ทิ้งเขาไว้แบบนั้น!” เธอส่ายหัวแรง ๆ

“แต่นายหญิง คุณต้องไปครับ! บอสสั่งมาแบบนั้น ถ้าผมไม่ทำผมคงไม่มีชีวิตกลับไปเจอเขาอีก!” ศรันเสียงเข้มขึ้น มือทั้งสองขยับมาจับที่ไหล่ของเธอแน่น

“ศรัน…ฉันไม่ไปโดยไม่มีเขา!” เซเรน่าส่ายหน้าอีกครั้ง

“ขอโทษครับ นายหญิง”

น้ำเสียงทุ้มเจือรู้สึกผิดของศรันเอ่ยขึ้นเบา ๆ โดยที่ไม่ปล่อยให้เซเรน่าได้ตั้งตัว เขาพุ่งเข้าไปอุ้มเซเรน่าพาดบ่าแกร่งทันที

“ศรัน! ปล่อยฉันนะ! ได้ยินไหม!”

เซเรน่าตะโกนสุดเสียง ทั้งดิ้น ทั้งทุบไหล่เขาไม่หยุด แต่ศรันกลับไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เขาวิ่งฝ่าทางลาดชันของโขดหินลงไปทางทิศใต้ที่มีเรือยนต์จอดรออยู่

“พวกมันอยู่ทางนี้!”

ในเวลาเดียวกัน เสียงกลุ่มชายฉกรรจ์ตะโกนไล่หลังของพวกเขามาติด ๆ ก่อนที่เสียงปืนจะดังขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ศรันต้องกัดฟันวิ่งต่อจนถึงริมชายหาดลับหลังเกาะ

“นั่นไง! เรืออยู่ตรงนั้น!”

ศรันพึมพำอย่างโล่งใจ แต่เพียงเสี้ยววินาที สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป เลือดสด ๆ ไหลรินลงจากดาดฟ้าเรือ ร่างของลูกน้องที่ควรจะรออยู่กลับนอนนิ่งไร้ลมหายใจ

“พวกมันมาถึงก่อน!” ศรันสบถต่ำ ก่อนเสียงปืนจากแนวป่าข้างหลังจะดังขึ้น

“อยู่ทางนี้!”

กระสุนสาดมาจนทรายกระเด็นใส่หน้า เซเรน่าร้องด้วยความตกใจ ศรันรีบพาเธอกลิ้งหลบหลังเรือ ก่อนคว้าปืนขึ้นยิงตอบโต้อย่างแม่นยำ เสียงปืนสะท้อนก้องกับผิวน้ำจนหูอื้อของหญิงสาว

“เวรฉิบ” ศรันสบถเบา ๆ ในลำคอ

“พวกมันอยู่ตรงนั้น!”

“นายหญิงครับ หลบอยู่หลังหินนั่นเร็ว!”

เซเรน่าพยักหน้าพลางรีบคลานไปหลังหินที่ว่า นัยน์ตาคู่สวยจับจ้องศรันที่กำลังยิงปืนออกไปสามนัด โดยที่สองนัดโดนเป้าหมายอย่างจัง และอีกนัดพลาดไปเพราะโดนยิงสวนกลับมาเสียก่อน

ทว่าไม่นานศรันก็ต้องสบถออกมาอีกครั้ง เมื่อกระสุนของเขาเริ่มหมดแล้ว เขาหยิบแม็กกาซีนขึ้นมาเปลี่ยนด้วยแววตามุ่งมั่นที่ต้องปกต้องเซเรน่าตาคำสั่ง แต่เสียงคลิกที่ได้กลับทำให้เขาหน้าซีดลง

กระสุนหมดแล้ว!!

“นายหญิงครับ กระสุนผมหมดแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นขับเรือนี้หนีไปซะ”