บทที่ 37 [2/2]

“อ๋อ…ไม่มีค่ะ ฉันคิดว่านายคงไม่อยากได้ของไร้สาระแบบนั้น”

คำตอบของเธอพาให้ไซรัสนิ่งชะงัก ดวงตาคมกริบหรี่ลงนิด ๆ ก่อนที่เขาจะยกไวน์ขึ้นจิบ แล้วลุกจากเก้าอี้โดยไม่พูดอะไร ขณะเดินตรงไปทางชายหาด ทิ้งให้เซเรน่าอ้าปากจะเรียก แต่พอเห็นแผ่นหลังกว้างที่เดินห่างออกไปเรื่อย ๆ ก็หลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“นี่เขางอนเป็นด้วยเหรอ” เธอพึมพำ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ศรันที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“นี่ครับนายหญิง ดูเหมือนบอสจะอารมณ์ไม่ดีแล้วนะครับ” ศรันรีบยื่นถุงกระดาษในมือให้

“รู้แล้วค่ะ”

เธอกระซิบพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะซ่อนถุงกระดาษไว้ข้างหลังแล้วเดินตามเขาไป

เสียงคลื่นซัดเบา ๆ ท่ามกลางแสงจันทร์สะท้อนผิวทะเล ไซรัสยืนพิงก้อนหินพลางจับจ้องออกไปกลางทะเล ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยหากแต่แฝงความไม่พอใจเล็ก ๆ ในที จนเซเรน่าที่เดินตามมาอดที่จะคลี่ยิ้มไม่ได้

“งอนเหรอคะ?” เสียงหวานดังขึ้นด้านหลังร่างสูง

“เปล่า” เขาเอ่ยโดยไม่หันกลับมา

“แน่ใจเหรอ ไม่งอนแน่เหรอ แต่ใบหน้าของนายเหมือนเด็กโดนแย่งของเล่นเลยนะ” เสียงหัวเราะของเธอดังผสานกับเกลียวคลื่น

“เธอกล้าพูดแบบนั้นกับฉันเหรอ” ไซรัสหันกลับมาช้า ๆ ดวงตาคมตวัดมอง

“ก็พูดไปแล้วนี่คะ” เธอยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “แล้วก็มีของมาง้อด้วย”

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว ก่อนจะเห็นเธอเอาถุงกระดาษออกมาจากด้านหลัง แล้วยื่นมาตรงหน้า

“อะไร”

“เปิดดูสิคะ”

ไซรัสรับมาพลางเปิดช้า ๆ ก่อที่ชายหนุ่มพลันต้องชะงัก เมื่อในถุงคือเสื้อไหมพรมสีดำเข้มปักลายนกฟีนิกซ์เล็ก ๆ กลางอกด้านซ้ายอย่างประณีต เส้นด้ายสีทองถูกถักอย่างละเอียดจนมันเหมือนมีชีวิตจริง ๆ

“เธอทำเอง?” เสียงเขาแผ่วลง

“ใช่ ตอนอยู่เขตเหนือป้าศรีสอนฉันน่ะ แถมยังให้ไหมพรมมาเยอะด้วย ฉันเลยคิดว่ามันคงเหมาะกับนายดี นกฟีนิกซ์คือการเกิดใหม่จากเถ้าถ่าน เหมือนนายที่กำลังจะกลับไปทวงคืนและยืนในที่ของตัวเองอีกครั้ง”

เหตุผลที่ลึกซึ้งของเธอทำให้ไซรัสนิ่งไปครู่ใหญ่ ดวงตาคมที่เคยเต็มไปด้วยความเย็นชาอ่อนลงทีละน้อย พร้อมรอยยิ้มค่อย ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของเขา เมื่อไม่คิดว่าหญิงสาวเบื้องหน้าจะใส่ใจคนอื่นถึงเพียงนี้

“เซเรน่า เธอนี่มัน…” เขาเรียกชื่อเธอเบา ๆ

“เก่งใช่ไหมคะ?” เธอยิ้มกว้าง ขัดจังหวะเขาอย่างอารมณ์ดี

“ใช่…เกินไปด้วย” เขาหัวเราะในลำคอ

สายลมเย็น ๆ พัดกลิ่นหอมจากเส้นผมเธอมาแตะชายหนุ่ม แสงจันทร์สะท้อนในดวงตาทั้งสองราวกับประกายไฟที่กำลังจะปะทุ ไซรัสเอื้อมมือไปจับเส้นไหมพรมเบา ๆ ปลายนิ้วของเขาแตะหลังมือเธอโดยไม่ตั้งใจ

วินาทีนั้นทำให้ทั้งคู่ชะงัก ดวงตาสบกันอย่างไม่อาจละสายตาได้ หัวใจของเซเรน่าเต้นแรงจนแทบทะลุอก เมื่อไซรัสค่อย ๆ โน้มตัวลงช้า ๆ ใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ จนได้กลิ่นไวน์ผสานกลิ่นลมทะเลแตะปลายจมูกของเธอ

เสียงหัวใจของทั้งคู่ดังแข่งกับเสียงเกลียวคลื่นที่ซัดเข้าฝั่ง ก่อนที่ไซรัสจะเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน

“เซเรน่า ฉัน…” เสียงเขาแหบพร่า

เซเรน่าค่อย ๆ หลับตาลง ปล่อยให้อารมณ์นำพาไปเช่นเดียวกับไซรัส ริมฝีปากของทั้งคู่ใกล้กันจนเหลือเพียงลมหายใจเดียว แต่ก่อนที่พวกจะได้สัมผัสกันไปมากกว่านั้น เสียงหนึ่งก็ดังก้องขึ้นในเวลาเดียวกัน

ปัง!!

เสียงปืนดังสนั่นมาจากฝั่งงานเลี้ยง จนเซเรน่าสะดุ้งด้วยความตกใจ เธอแทบจะหันกลับไปทันที แต่ไซรัสคว้าแขนเธอไว้แน่น ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากอ่อนโยนเป็นเยียบเย็นภายในชั่วพริบตา

“อยู่ตรงนี้” เสียงเข้มออกคำสั่ง

“แต่ว่า---”

“เซเรน่า อยู่ตรงนี้!”

เขาตวาดเสียงต่ำ พลางชักปืนออกจากเอวทันที ดวงตาคมกริบจ้องไปยังแสงไฟที่วูบวาบอยู่ไกล ๆ พร้อมเสียงตะโกนของลูกน้องดังแทรกมากับเสียงคลื่น

“มีคนบุกรุกครับ!!”

“ไซรัส…!” เซเรน่าหน้าซีด

เขาหันกลับมามองเธอเพียงชั่วเสี้ยววินาที ดวงตาคมนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

“เธอจะไม่เป็นไร แค่เชื่อใจฉัน”

เขาพูดเสียงอ่อน ก่อนจะผลักเธอให้หลบหลังหินใหญ่ แล้วหันหลังเดินเข้าไปในความมืดพร้อมปืนในมืด เสียงคลื่นซัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ แสงไฟสว่างจากงานเลี้ยงวูบวาบราวกับสะท้อนลางร้ายที่กำลังจะมาเยือน เซเรน่ากำเสื้อผ้าไหมพรมในมือแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวและกังวล ความอบอุ่นเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย ก็ถูกแทนที่ด้วยความหนาวเหน็บที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง

และภายใต้แสงจันทร์คืนนั้น…

เสียงปืนดังขึ้นอีกระลอก พร้อมกับเสียงตะโกนที่ดังก้องไปทั่วเกาะ