บทที่ 52 [3/3]

“กอหญ้า”

ภาคินในชุดสูทเข้มเดินเข้ามา สีหน้าเจือแววสงสัยเล็กน้อยเมื่อเห็นสองหญิงสาวยืนเผชิญหน้ากันอยู่กลางร้าน กอหญ้ารีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นแสนดี ก่อนจะเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม

“พี่ภาคิน! กอหญ้ากำลังจะไปหาพี่พอดีเลยค่ะ”

เมื่อเห็นว่าภาคินกำลังเบือนหน้าไปทางอื่น กอหญ้าที่กำลังจะพอเดินผ่านเซเรน่า ก็แสร้งเซไปเล็กน้อยก่อนจะล้มลงตรงหน้าชายหนุ่ม จนทำให้เสียงร้องเบา ๆ ดังขึ้น เรียกความสนใจพนักงานในร้านรีบหันมามอง ส่วนภาคินรีบเข้ามาพยุงเธอทันที

“กอหญ้า! เป็นอะไรหรือเปล่า?”

“ฉัน...ฉันแค่สะดุดน่ะค่ะ แต่คุณเซเรน่า เธอเหมือนจะ...ดันฉันนิดหน่อย”

เสียงพูดนั้นอ่อนหวานแต่เต็มไปด้วยเล่ห์ลวง ทุกสายตาในร้านเริ่มหันมาทางเซเรน่าทันที

“เซเรน่า! ทำไมเธอถึง---” ภาคินตวาดลั่น

“นายควรถามตัวเองมากกว่านะ ว่าทำไมถึงรีบเชื่อในสิ่งที่นายมองไม่เห็น”

เสียงของเซเรน่าเย็นเยียบ มือเรียวไขว้ไว้บนหน้าอกอย่างไม่หวาดหวั่น

“คิดว่าฉันจะโกหกเหรอคะ?” กอหญ้าทำเสียงสั่นอย่างใสซื่อ “ฉันแค่เข้ามาทักทายดี ๆ ...”

“พอเถอะ เธอเล่นบทนี้เก่งขึ้นนะ แต่ฉันว่ามันเริ่มน่าเบื่อแล้ว” เซเรน่าตัดบทอย่างเหนื่อยหน่าย

“เซเรน่า! เธอไม่มีสิทธิ์กล่าวหากอหญ้าแบบนั้น!”

“ภาคิน นายเคยสังเกตไหมว่าทุกครั้งที่เธอล้ม มักจะมีฉันที่ยืนอยู่ใกล้เสมอ มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ”

หญิงสาวหันมองเขาช้า ๆ ดวงตาคู่สวยของเธอสงบราวกับผืนน้ำ ทำให้ภาคินนิ่งชะงักไปชั่วครู่ แต่ก่อนจะตอบอะไร กอหญ้ากลับร้องเบา ๆ

“พี่ภาคิน อย่าฟังเธอเลยค่ะ ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ”

“งั้นก็ดี เพราะฉันไม่อยากให้ใครเข้าโรงพยาบาลเพราะเรื่องโกหก”

เซเรน่าพยักหน้า พลางถอนหายใจเมื่อไม่คิดว่าพระเอกอย่างภาคินจะโง่งมถึงเพียงนี้ ยิ่งเสียกว่านางร้ายอย่างเซเรน่าคนเก่า ศรันซึ่งยืนมองอยู่เงียบ ๆ มาตลอด ก็ก้าวเข้ามาข้างเธอก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

“ถ้าไม่อยากดูจากกล้องวงจรปิดในร้าน จะดูจากคลิปในมือถือผมก็ได้นะครับ”

เขาชูโทรศัพท์ขึ้น พลางกดเปิดคลิปวิดีโอที่ถ่ายไว้โดยบังเอิญขณะถ่ายรูปเซเรน่า

เสียงในคลิปนั้นชัดเจนทุกคำ เสียงของกอหญ้าที่พูดก่อนล้มว่า

“พวกแก! คอยดูเถอะเดี๋ยวพอพี่ภาคินเข้ามา ฉันจะทำให้รู้ว่าการที่กล้าแตะต้องฉันจะเจอผลลัพธ์แบบไหน!”

“คิดว่าเขาจะเชื่อเธอขนาดนั้นเลยเหรอ”

“แค่ร้องไห้นิดหน่อย เขาก็เชื่อฉันแล้ว เพราะมันโง่ยังไงล่ะ”

“สุดท้าย ฉันจะได้เงินทั้งหมดของเขามาอยู่ในมือ เพราะความโง่ของมันที่เชื่อมารยาของฉัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ถ้ามันไม่รวยป่านนี้คงไม่ทนอยู่กับคนโง่อย่างมันหรอก ต้องขอบใจเธอจริง ๆ เซเรน่า ที่ทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น”

เมื่อสิ้นสุดคลิปดังกล่าว บรรยากาศในร้านเงียบลงราวกับเวลาหยุด ภาคินยืนนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลงซีดเผือดลง หลังไม่คิดว่าคนที่เขารักและเชื่อว่าบริสุทธิ์ จิตใจดี แท้จริงแล้วจะเป็นแค่แมงดาที่หวังเกาะเขา ชายหนุ่มพูดอะไรไม่ออก ไม่รู้ว่าที่ผ่านมามีสิ่งใดที่เป็นความจริงบ้าง

แล้วเรื่องที่เซเรน่าทำร้ายเธอล่ะ...

“กอหญ้า นี่เธอ...” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว

“ไม่จริง! นั่นมันไม่ใช่กอหญ้านะคะ! มัน... มันต้องตัดต่อแน่ ๆ !” หญิงสาวส่ายหน้าแรง พยายามแก้ตัวอย่างร้อนรน

“งั้นก็ดูในกล้องวงจรปิดของร้านสิ ฉันแน่ใจว่ามันจับภาพเธอตอนพูดได้ชัดดี” เซเรน่าพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่กอหญ้าหน้าเสียจนพูดไม่ออก “โลกมันชอบเล่นตลกนะกอหญ้า คนที่พยายามทำให้คนอื่นดูเลวร้าย มักจะจบลงด้วยการฉีกหน้าตัวเอง”

ภาคินมองใบหน้าของเซเรน่า ดวงตาของเขาสั่นไหวอย่างสับสน ก่อนจะหันไปทางกอหญ้า สีหน้ากลับเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันที เมื่อรู้ว่าที่ผ่านมาเขาโดนหญิงสาวปั่นหัวและโดนหักหลัง

“หยุดซะกอหญ้า ฉันไม่อยากฟังอะไรอีกแล้ว” เขาพูดเสียงต่ำ

“พี่ภาคิน กอหญ้าอธิบายได้ค่ะ ฉันแค่---”

“ฉันบอกให้พอ!”

เสียงของภาคินตวาดลั่นด้วยความเดือดดาลและผิดหวัง เขาสะบัดมือออกจากเธออย่างแรง จนกอหญ้าเซถลาไปชนเก้าอี้ข้าง ๆ เสียงกระแทกดังขึ้นเบา ๆ

“ฉันไม่น่า...ไม่น่าหลงเชื่อคำพูดของเธอตั้งแต่แรกเลย”

ภาคินมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง พลางขบกรามดังกรอด ก่อนหันไปมองเซเรน่า ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเจ็บ ทั้งละอาย ทั้งสับสน และรู้สึกผิดต่อเธอ

“อย่ามองฉันแบบนั้นเลยภาคิน ฉันไม่ได้ต้องการคำขอโทษ” แต่เซเรน่าเพียงแค่นหัวเราะอย่างสมเพช

“เซเรน่า ฉัน...”

“สิ่งเดียวที่ฉันอยากได้คือการให้นายจำไว้ ว่าครั้งหนึ่งนายเคยทำให้ความรู้สึกของฉันพังแค่ไหน”

น้ำเสียงเธอเยือกเย็นแต่ชัดทุกถ้อยคำ เธอไม่ได้หมายถึงความรู้สึกของตัวเอง แต่เป็นการที่เขาทำไม่ดีต่อเซเรน่าคนเดิมก่อนที่เธอจะมาสวมร่าง

ภาคินเม้มปากแน่น ก่อนหมุนตัวเดินออกจากร้านโดยไม่หันกลับมาอีก ปล่อยให้กอหญ้ายืนอึ้งน้ำตาร่วง รินบนแก้มใส มือบางสั่นเทาจนจับกระเป๋าไม่อยู่ เมื่อรู้ว่าตอนนี้เธอดันทำในสิ่งที่ไม่ควรลงไปแล้ว และเสียงฝีเท้าของภาคินห่างออกไปเรื่อย ๆ จนกลืนหายกับเสียงดนตรีภายในร้าน

เซเรน่าหันกลับไปมองหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง นัยน์ตาคู่สวยฉายแววเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด เธอพูดเสียงเบา พร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นแตะมุมปาก

“บอกแล้วไงกอหญ้า คนอย่างเธอน่ะ ไม่มีวันเทียบฉันได้หรอก”

“คนที่ชนะน่ะ ไม่จำเป็นต้องทำอะไรมากมาย เพราะฉันน่ะ ชนะตั้งแต่เกิดมาบนโลกนี้แล้ว”