บทที่ 53 [1/2]

สายลมเย็นยามเช้าของเขตเหนือพัดผ่านสวนกุหลาบสีขาวที่เพิ่งผลิบานหลังฝนตก กลิ่นดินชื้นและกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ สายหมอกบางยังลอยอ้อยอิ่งเหนือยอดไม้ เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วอยู่ไกล ๆ ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบภายในสวยของคฤหาสน์อันโอ่อ่า

เซเรน่านั่งอยู่บนศาลาไม้ทรงโค้งกลางสวน สวมชุดเดรสลูกไม้สีครีมบางเบา ผมยาวสลวยถูกรวบหลวม ๆ ดวงตาคู่สวยทอดมองถ้วยชาในมืออย่างเงียบงัน แสงแดดลอดผ่านม่านใบไม้กระทบแก้มเนียน ทำให้เธอดูอ่อนโยนแต่ซ่อนความเหนื่อยล้าลึก ๆ ในใจ

หลายสัปดาห์ที่ผ่านมาเหมือนผ่านไปอย่างเชื่องช้า ไม่มีข่าวจากไซรัส ไม่มีข้อความ ไม่มีสัญญาณใด ๆ จากโลกของเขาในเขตใต้ เธอบอกตัวเองว่าคงเพราะเขายุ่งกับการจัดการเรื่องอำนาจและฟื้นฟูฐานที่มั่น แต่ลึก ๆ แล้ว ในใจของเธอกลับรอเสียงเรียกจากเขาทุกวันโดยไม่รู้ตัว

“เซเรน่า นี่พ่อทำอะไรให้หนูเครียดหรือเปล่า”

เสียงทุ้มอบอุ่นของวศินดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มใจดี เขานั่งอยู่ตรงข้ามพร้อมถ้วยชาในมือ ส่วนธันวาพี่ชายของเธอก็นั่งเอนหลังอยู่ใกล้ ๆ พูดแซวขึ้นมาอย่างขี้เล่น

“อืม...น้องคงคิดถึงใครบางคนอยู่ล่ะสิ” ธันวายกคิ้วใส่

“พี่ธัน!” เซเรน่าหันไปค้อนน้อย ๆ แต่ริมฝีปากกลับคลี่ยิ้มโดยไม่รู้ตัว

“ฮ่า ๆ ๆ ก็พี่พูดจริงนี่นา” เขาหัวเราะ พลางหันไปสบตากับวศินซึ่งยกถ้วยชาขึ้นดื่มอย่างพึงใจ “เห็นเธอหัวเราะแบบนี้ก็ดีแล้วนะครับพ่อ อย่างน้อยหลังจากผ่านเรื่องทั้งหมดมาได้ น้องก็ยังมีชีวิตชีวา”

“อืม พ่อดีใจที่หนูไม่ปล่อยให้ความเจ็บปวดทำลายตัวเอง” วศินพยักหน้า ดวงตาแฝงความภูมิใจ

เซเรน่ายิ้มอ่อน รอยยิ้มที่มีทั้งอบอุ่นและใจชื้นแผ่วในคราวเดียวกัน โชคดีที่มีครอบครัวที่ดีและคอยซัพพอร์ตถึงเพียงนี้ ทว่ากลับเป็นโชคร้ายของเซเรน่าคนเดิม เพราะเธอไม่ได้รู้สึกถึงมันเลย หลังเอาแต่วิ่งตามพระเอกอย่างภาคิน ครั้นนึกได้ก็สายไปแล้วจริง ๆ

หญิงสาวก้มหน้าลงมองชาในถ้วยอีกครั้ง กลิ่นหอมจากดอกกุหลาบขาวทำให้เธอนึกถึงใครบางคน ใครบางคนที่ชอบดื่มชาแบบนี้เช่นกัน แต่เขามักจะดื่มมันทั้ง ๆ ที่เย็นแล้ว เพราะมัวแต่ยุ่งกับการคิดเรื่องรอบตัว

ไซรัส...

แค่คิดชื่อในใจ ก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเสียแล้ว

“นายจะเป็นยังไงบ้างนะ...” เซเรน่าพึมพำเบา ๆ

ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์ของรถหรูดังขึ้นจากด้านหน้าคฤหาสน์ ก่อนที่รองเท้าหนังจะกระทบพื้นหินดังเป็นจังหวะดังแทรกท่ามกลางความสงบ ทุกคนหันมองไปยังทางเดินที่ทอดยาวจากคฤหาสน์ เมื่อเห็นใครบางคนกำลังเดินตรงเข้ามา

เซเรน่านิ่งชะงัก ทุกอย่างรอบกายราวกับหยุดหมุนไปชั่วครู่ ร่างของเธอเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง ริมฝีปากเผยอเล็กน้อยราวกับไม่เชื่อในภาพที่เห็น

ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำขลับเรียบหรู เดินผ่านแสงแดดที่ลอดระหว่างต้นไม้เข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาที่เธอเฝ้าคิดถึงมาเนิ่นนาน แววตาคมคู่นั้นสะท้อนทั้งความอ่อนโยน ความคิดถึง และความเจ็บปวดที่ถูกเก็บกดไว้ยาวนาน

“ไซรัส...” เสียงหวานเอ่ยอย่างแหบพร่า เมื่อรู้สึกก้อนสะอึกจุกบริเวณลำคอ

“ฉันกลับมารับเธอแล้ว”

เสียงทุ้มต่ำเปล่งออกมาอย่างมั่นคง แต่แผ่วเบาในเวลาเดียวกัน มันแฝงไปด้วยความคิดถึงและโหยหา ทำเอาเซเรน่ายืนขึ้นช้า ๆ โดยไม่รู้ตัว ถ้วยชาในมือตกกระแทกโต๊ะจนแตกกระจาย แต่เธอไม่สนใจมันแม้แต่น้อย เสียงนั้นกลายเป็นเพียงฉากหลังของช่วงเวลา ที่หัวใจทั้งสองเต้นแรงจนแทบทะลุออกมาจากอก

ไซรัสไม่รอช้าไปมากกว่านั้น ก่อนที่เธอจะตั้งตัวเขาก็รวบร่างของเธอเข้าสู่อ้อมแขนแกร่ง กลิ่นกายคุ้นเคยของเขา กลิ่นโคโลญจ์อ่อน ๆ ประจำตัวที่ติดเสื้อ แทรกเข้ามาในจมูก ทำให้หัวใจของเธอปั่นป่วนทันที

“ไซรัส นี่นาย...” เสียงของเธอสั่นอย่างห้ามไม่ได้

“คิดถึงเธอแทบบ้า”