บทที่ 64 [3/4]

“ผมไซรัส นัว ขอสัญญาว่าจะดูแลคุณเซเรน่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จะไม่ปล่อยมือคุณอีก ไม่ว่าจะยามทุกข์กายหรือยามสุขใจ ผมจะไม่มีวันทอดทิ้งเธอ และผมจะซื่อสัตย์และซื่อตรงแด่คุณเพียงผู้เดียวเซเรน่า”

เสียงทุ้มของเขาดังก้องในโถงจัดเลี้ยงราวกับกำลังประกาศคำประกาศิต ทว่าแววตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนจนหัวใจดวงน้อย ๆ สั่นระริกจวนจะทะลุจากอก

“ฉันก็สัญญา ว่าจะซื่อตรงและซื่อสัตย์กับสามีอย่างคุณไซรัสเพียงคนเดียว จะไม่มีวันผลักคุณออกจากชีวิต และจะเผชิญทุกสิ่งด้วยกันไม่ว่าจะอันตราย หรือความสุขที่พานพบ ขอบคุณที่ไม่ยอมแพ้ในวันที่ฉันหมดศรัทธาในตัวเอง” เซเรน่ากล่าวตอบ น้ำเสียงเธอสั่นพร่าด้วยอารมณ์

เมื่อสิ้นคำกล่าวของชายหนุ่มและหญิงสาว เสียงปรบมือพลันดังขึ้นทั่วห้อง ผู้คนบางส่วนถึงกับยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตา ภาพหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยนอนนิ่งบนเตียงคนไข้ในห้องไอซียู บัดนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าในชุดเจ้าสาวงดงามราวเทพธิดา มันคือปาฏิหาริย์ที่ไซรัสต่างรอคอย

“ฉันรักเธอเซเรน่า”

ไซรัสกระซิบเพียงเท่านั้น แต่สำหรับเซเรน่า มันคือประโยคที่เธอเฝ้ารอฟังมาชั่วชีวิต ถึงแม้ว่าแกฝ่ายจะเคยบอกมานับไม่ถ้วน ทว่าเธอกลับไม่เคยเบื่อมันแม้แต่น้อย เซเรน่าปล่อยให้เขาจับมือ พลางโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงจุมพิตบนหลังมือขาวอย่างอ่อนโยน

ไซรัสยกยิ้มอย่างเอ็นดูเมื่อเห็นใบหูขาวแดงก่ำอย่างเขินอาย เขาก้าวเข้าหาเธอทีละนิด พอให้ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นชัดเจน

ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะสัมผัสกัน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากมุมห้อง มันเต็มไปด้วยความเดือดดาลและไม่พอใจจนเด่นชัด

“ไม่! เธอเป็นของฉัน เซเรน่าเป็นของฉัน!!!”

เสียงตะโกนดังก้องท่ามกลางความเงียบสงัด ทุกสายตาหันขวับไปยังต้นเสียง ชายหนุ่มร่างสูงในสูทที่หลุดลุ่ย เดินโซเซเข้ามากลางงาน กลิ่นแอลกอฮอล์แรงจนแทบฉุน ภาคิน อดีตสามีที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้หัวใจของเซเรน่าพังยับเยิน

“ภาคิน นายทำบ้าอะไร” เซเรน่าพึมพำออกมาเบา ๆ สีหน้าของเธอทั้งสับสนและไม่พอใจอยู่ในที

“เธอจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้ เธอสัญญาไว้ว่าเราจะอยู่ด้วยกัน”

เขาก้าวเข้ามาช้า ๆ ด้วยดวงตาแดงก่ำจากความเสียใจและฤทธิ์แอลกอฮอล์ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวดปนเมา

“อย่าทำแบบนี้กับฉันเลยนะเซเรน่า กลับไปกับฉันเถอะ...”

“นายไม่มีสิทธิ์พูดแบบนั้น เธอไม่ใช่คนของนายแล้ว”

ไซรัสขยับเข้ามาขวางไว้ ดวงตาสีน้ำทะเลวาวโรจน์ราวกับพายุคลั่ง เขามองใบหน้าของชายที่เคยเป็นเพื่อนสนิทวัยเด็กอย่างสมเพช ไม่คิดว่าชีวิตของมันจะตกต่ำถึงเพียงนี้

“หึ! มึงมีสิทธิ์อะไรมาพูดกับกูไซรัส มึงแย่งเธอไปจากกู มึงทำชีวิตคู่ของกูพัง!” ภาคินแค่นหัวเราะ

“พอได้แล้ว! เรื่องของเรามันจบไปนานแล้วภาคิน นายเลิกเอาแต่โทษคนอื่นเสียที!”

เสียงหวานตวาดลั่นอย่างหมดความอดทน เมื่องานวิวาห์ของเธอกำลังจะโดนไอ้บ้าอย่างภาคินถล่ม เขาเอาแต่พูดเรื่องเดิม ๆ ทุกครั้ง เช่นเดียวกับการเอาแต่โทษคนอื่นในความผิดของตัวเอง

“ไม่จริง เธอแค่กำลังสับสน! เธอแค่ลืมไปว่าพวกเรารักกันแค่ไหน” เขาส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง

“นายมาเอาอะไรตอนนี้ภาคิน มันสายไปตั้งแต่วันที่นายพาผู้หญิงคนอื่นมาพลอดรัก ทั้งที่ตอนนั้นฉันยังเป็นเมียของนายอยู่ด้วยซ้ำ!”

ครั้นสิ้นเสียงหวาน เสียงฮือฮาจากบรรดาแขกที่อยู่ในงานก็ดังขึ้นทันที เมื่อได้รู้ความจริงกับสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างความสัมพันธ์ของพวกเขาในอดีต

“ไซรัสไม่เคยแย่งฉันไปจากนาย มีแต่นายที่ทิ้งฉันเพื่อไปหาผู้หญิงคนนั้น” เซเรน่าสูดลมหายใจ ยามนี้เธอกลับรู้สึกโกรธเคืองแทนเซเรน่าคนเดิมมาก “ทุกวันนี้ฉันยังไม่รู้เหตุผลของนายด้วยซ้ำ ว่าทำไมถึงเลือกผู้หญิงคนนั้น”

“เธอ...เธอเคยช่วยชีวิตของฉันไว้” ภาคินเอ่ยเสียงแผ่ว พลางเบือนหน้าหนีสายตากดดันของเธอ

“น่าตลกชะมัด อย่าบอกว่านั่นคือเหตุผลที่นายนอกใจฉัน?” เซเรน่าแค่นหัวเราะ

“ฉันไม่สนมันแล้ว ฉันรู้แล้วว่าฉันรักเธอเซเรน่า ไม่ใช่ยัยนั่น! กลับมาหาฉันเถอะเซเรน่า เธออยากร่วมเตียงกับฉันมาตลอดไม่ใช่--”

ผลัวะ!

“อย่าได้กล้าหยามเกียรติภรรยาของฉัน”

หมัดหนักจากไซรัสพุ่งเข้าใส่เต็มแรงก่อนคำพูดนั้นจะจบ ร่างของภาคินล้มกระแทกพื้น เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วงาน ไซรัสพูดด้วยเสียงเยือกเย็นแต่แฝงความกร้าวแกร่งที่ไม่มีใครกล้าตอบโต้ เขายกมือขึ้นอีกครั้งแต่เซเรน่าคว้าแขนเขาไว้

“ฉันไม่เป็นอะไร เขาไม่คุ้มให้นายต้องเปลืองแรงหรอก”

เธอส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนที่จะหันกลับไปมองภาคินที่นั่งก้มหน้า ทั้งยังมีเลือดไหลซึมข้างมุมปาก