บทที่ 64 [2/4]

เมื่อเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงพูดคุยของแขกเหรื่อค่อย ๆ แผ่ว เมื่อไฟในโถงจัดเลี้ยงสลัวลง เหลือเพียงสปอตไลต์ที่ฉายไปยังประตูคู่ใหญ่สีขาวที่ค่อย ๆ เปิดออกอย่างช้า ๆ

และในวินาทีนั้น เสียงดนตรีเปลี่ยนเป็นท่วงทำนอง Canon in D อันแสนหวาน เสียงเครื่องสายประสานกันก้องสะท้อนในหัวใจของไซรัส จนมันสั่นเทาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

เมื่อประตูเปิดกว้างออกจนสุด กลีบดอกกุหลาบโปรยลงมาราวกับหิมะในเหมันตฤดู ก่อนจะเผยให้เห็นร่างของหญิงสาวในชุดเจ้าสาวหรูหรา ผ้าลูกไม้เนื้อละเอียดปักคริสตัลระยิบระยับสะท้อนกับแสงไฟจนดูคล้ายกับเธอกำลังอาบอยู่ในแสงดาว

เซเรน่าก้าวเท้าช้า ๆ เข้ามาในห้องโถงจัดเลี้ยง เส้นผมยาวถูกรวบขึ้นครึ่งศีรษะ ที่เข้ากับชุดอย่างสมบูรณ์ ใบหน้าที่เคยซีดเผือดจากความเจ็บป่วย ยามนี้กลับมีสีเลือดฝาดงดงามราวกับภาพวาด ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความสุขจนปิดไม่มิด

แต่สิ่งที่งดงามที่สุดในวันนี้ ไม่ใช่เพียงชุดเจ้าสาวราคาแพงหรือแสงไฟตระการตา

หากแต่เป็นรอยยิ้มที่กลับคืนมา รอยยิ้มที่ครั้งหนึ่งไซรัสคิดว่าจะไม่มีวันได้เห็นอีก

หญิงสาวยืนควงแขนบิดาอย่างวศิน ผู้เป็นพ่อในสูทสีกรมเข้ม ดูภูมิฐานและสง่างามไม่ต่างจากเจ้าสาวในอ้อมแขน พร้อมเสียงกระซิบของแขกในห้องโถงดังขึ้นเบา ๆ

“สวยเหลือเกิน...”

“ดูเหมือนเจ้าหญิงเลย...”

“ลูกพ่อ วันนี้หนูงดงามเหลือเกินเซเรน่า”

วศินเหลือบมองลูกสาวที่ยืนข้างกายด้วยแววตาอบอุ่นปนกลั้นน้ำตาไม่อยู่ เขาพูดเบา ๆ ริมฝีปากสั่นไหวด้วยความปลื้มปิติ ไม่คิดว่าจะได้ส่งลูกสาวคนโปรดสู่ฝั่งฝันในวันนี้

“หนูทำได้แล้วค่ะพ่อ หนูแข็งแรงพอจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง หลังจากนี้พ่อไม่ต้องกังวลแล้วนะคะ” เซเรน่าหันไปยิ้มบาง ๆ

วศินพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินนำลูกสาวช้า ๆ ตามจังหวะดนตรี เสียงส้นรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะ ดึงดูดทุกสายตาภายในงานให้จับจ้องมาที่เธอ

ที่ปลายทางของพรมแดง ไซรัสยืนรออยู่ในชุดทักซิโด้สีดำพอดีตัว เขาพยายามบังคับให้หายใจเป็นปกติ แต่เมื่อเห็นร่างของหญิงสาวก้าวออกมาจากประตู ดวงตาเขาก็สั่นระริกอย่างห้ามไม่ได้

ใบหน้าของเขานิ่งค้างไปชั่วขณะก่อนที่รอยยิ้มอ่อนโยนจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้น พร้อมหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอโดยไม่รู้ตัว เมื่อไม่กี่เดือนก่อน เขาเห็นเธอนอนนิ่งในห้องไอซียู ท่ามกลางเสียงเครื่องช่วยหายใจของโรงพยาบาล

แต่ตอนนี้ เธอกำลังจะกลายเป็นภรรยาของเขาอย่างสมบูรณ์ ในอีกไม่ช้า

“สวยมากเลย”

เขาพึมพำเสียงแผ่ว แทบไม่เชื่อว่านี่คือเรื่องจริง เพราะหญิงสาวงดงามราวกับทวยเทพตกสวรรค์ ที่ไม่มีเอื้อมถึง

ดนตรีค่อย ๆ เบาเสียงลงเมื่อวศินพาเซเรน่ามาถึงหน้าแท่นพิธี เขาหยุดยืนตรงหน้าไซรัส มองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างพินิจ ก่อนจะยื่นมือของลูกสาวไปวางในมือของเขา

“ฝากลูกสาวของฉันด้วยนะ ไซรัส”

“ผมสัญญาว่าจะดูแลเธออย่างดีที่สุด ไม่ให้เธอต้องเสียน้ำตาอีก”

ไซรัสว่าพลางโค้งศีรษะ แสดงความเคารพด้วยความจริงใจ มือของทั้งคู่สัมผัสกัน มันอบอุ่นราวกับหัวใจสองดวงที่เคยแตกสลายได้กลับมาประสานกันอีกครั้ง ไม่นานพิธีกรก็เริ่มกล่าวเปิดงาน เสียงพูดนั้นเต็มไปด้วยความมืออาชีพผ่านไมโครโฟน

“ขอเสียงปรบมือต้อนรับเจ้าบ่าวและเจ้าสาวของเราในวันนี้ คุณไซรัสและคุณเซเรน่า!”

เสียงปรบมือและเสียงเชียร์ดังก้องทั่วห้อง แต่สำหรับคนทั้งคู่ เสียงเหล่านั้นเหมือนห่างไกล พวกเขาได้ยินเพียงเสียงหัวใจของอีกฝ่ายที่เต้นอยู่ในจังหวะเดียวกัน

พิธีดำเนินไปอย่างงดงาม หลังจากการกล่าวต้อนรับของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายและการมอบพวงมาลัยดอกมะลิอย่างเป็นสิริมงคล พิธีกรจึงเชิญให้คู่บ่าวสาวกล่าวคำสาบาน