บทที่ 64 [4/4] END

“ฉันขอโทษนะภาคิน แต่ฉันไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว ตอนนี้คนที่ฉันรักไซรัส คนที่ไม่เคยทอดทิ้งฉันแม้ในวันที่ฉันแทบไม่เหลือใคร”

เธอพูดชัดถ้อยชัดคำ เสียงสะท้อนก้องในห้องเงียบงันจนได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจของใครบางคนเต้น

“แล้วเธอจะเสียใจ...เธอต้องเสียใจแน่เซเรน่า” แต่ภาคินกลับหัวเราะออกมาอย่างคนเสียสติ

“พอได้แล้ว!”

เสียงชายชราดังขึ้นจากหลังห้องโถงจัดเลี้ยง ทุกคนหันไปมองภูวเดชบิดาของภาคิน ยืนอยู่ท่ามกลางสีหน้าโกรธเกรี้ยวและความอับอาย เขาเดินตรงเข้ามาอย่างคนหมดความอดทน ก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าลูกชายเสียงดัง

“ฉันอับอายแทนแกจริง ๆ ภาคิน! วันแต่งงานของหนูเวเรน่า แกยังจะมาสร้างเรื่องอีกเหรอ!”

“พ่อ...” ภาคินพูดเสียงสั่น แต่ชายสูงวัยไม่เปิดโอกาสให้พูดต่อ

“ลากตัวมันออกไป!” เขาสั่งเสียงเข้ม ลูกน้องสองคนรีบเข้ามาพยุงร่างชายหนุ่มที่ยังพยายามจะเอื้อมมือไปหาเซเรน่า

“อย่าแตะเธอ!” ไซรัสขยับตัวมาบังหน้าเธอไว้อีกครั้ง

จนในท้ายที่สุดภาคินก็ถูกลากออกไปจากงานวิวาห์ หลงเหลือเพียงความเงียบงันและกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ยังลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ก่อนที่วศินผู้เป็นพ่อของเจ้าสาว จะก้าวขึ้นมาบนเวที เขาโค้งศีรษะให้แขกทุกคนอย่างสุภาพ

“ผมต้องขอโทษแทนเหตุการณ์ไม่คาดคิดเมื่อครู่ด้วยครับ ขอให้ทุกท่านวางใจ งานแต่งของลูกสาวผมยังคงดำเนินต่อไป” น้ำเสียงสงบนิ่งแต่เปี่ยมด้วยอำนาจที่ทำให้ทั้งห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง

และพิธีกรก็รีบเข้ามาควบคุมสถานการณ์ทันที

“เอาล่ะครับ เหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงอุบัติเหตุเล็กน้อย ตอนนี้เรามากลับมาที่ช่วงเวลาสำคัญกันดีกว่า”

ไซรัสหันมาหาเซเรน่าอีกครั้ง มือของเขาเย็นชื้นเล็กน้อย แต่กลับกุมมือเธอไว้แน่นกว่าเดิม ดวงตาของทั้งคู่สบกันจวนเห็นถึงความสั่นไหวในหัวใจทั้งสอง

“ฉันยังไม่ทันได้จูบเจ้าสาวเลย” เขาพูดเบา ๆ แต่มีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับมุมปาก

“งั้นก็ทำตอนนี้สิ” เซเรน่าหลุดหัวเราะ

เสียงปรบมือดังก้องอีกครั้งเมื่อไซรัสโน้มตัวลงจุมพิตริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา คำสาบานที่กล่าวไปราวกับถูกจารึกไว้บนหัวใจของทั้งสอง ทุกอย่างรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง เหลือเพียงเขาและเธอในโลกใบเล็กที่สร้างขึ้นด้วยความรักและความหวงใย

เสียงดนตรีดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นทำนองหวานที่ล่องลอยราวละอองหิมะ แขกทุกคนลุกขึ้นปรบมือ บ้างร้องแสดงความยินดี บ้างยกแก้วไวน์ขึ้นชนกัน ภายในดวงตาของเซเรน่า มีประกายแสงแห่งชีวิตที่กลับมาส่องสว่างอีกครั้ง

แสงที่ครั้งหนึ่งเคยดับวูบไปพร้อมกับความสิ้นหวังในอดีตก่อนที่จะกลายเป็นเซเรน่า

แสงที่ชายคนหนึ่งรอเธอฟื้นจากความมืดมิด เพื่อให้ได้เห็นรอยยิ้มของเธออีกครั้ง

“เราเริ่มต้นใหม่แล้วนะ...” เธอกระซิบกับเขาเสียงเบา

“ใช่ และคราวนี้ ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายมันได้อีก”

ไซรัสตอบพร้อมจูบหน้าผากของเธอ ขณะที่กลีบดอกกุหลาบสีขาวโปรยลงมาจากเพดาน เสียงหัวเราะและเสียงดนตรีผสานกันเป็นท่วงทำนองแห่งความสุข เซเรน่าหลับตา สูดลมหายใจลึก ๆ ราวกับอยากเก็บช่วงเวลานี้ไว้ตลอดไป

ภาพสุดท้ายที่สะท้อนในหัวใจของเธอ คือใบหน้าของพ่อที่ยิ้มอย่างภูมิใจ พี่ชายที่ยืนยกแก้วให้จากโต๊ะ และสายตาของชายคนที่รักไม่เคยละไปจากเธอแม้แต่วินาทีเดียว

ในที่สุดแล้ว เรื่องราวแห่งความเจ็บปวดทั้งหมดก็ได้ปิดฉากลง เธอรอดพ้นจากความตายอันน่าสมเพชในตอนจบ หลังถูกลิขิตด้วยปลายปากกาของนักเขียนท่านหนึ่ง

เธอได้แก้ไขจนรอดพ้นวิกฤตที่ว่า แถมยังได้ตัวร้ายแสนคลั่งรักมาเป็นสามีเสียอีก!

ต้องขอบคุณจุดจบนางร้ายอันน่าสมเพช ที่ทำให้เซเรน่ากลายเป็นผู้หญิงที่สมหวังและมีความสุขที่สุดในโลกใบนี้!

                                                                                     THE END