บทที่ 7 [1/2]

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านบางเข้ามาในห้องนอนกว้าง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกลาเวนเดอร์จากแจกันบนโต๊ะลอยคละคลุ้งอวลในอากาศ ปลุกเซเรน่าค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พร้อมความรู้สึกคุ้นชินหลังจากตื่นขึ้นในร่างนี้มาหลายวัน

หญิงสาวเหยียดแขนขึ้นเบา ๆ สูดลมหายใจลึก ก่อนจะลุกจากเตียงด้วยท่าทีสงบ ใบหน้าสะท้อนในกระจกยังคงงดงามในแบบของคุณหนูตระกูลใหญ่ ทั้งยังเจือความเย่อหยิ่งในที ดวงตาคมสวยและริมฝีปากที่มักเม้มแน่นเวลาขุ่นเคือง ยามนี้หลงเหลือเพียงท่าทีผ่อนคลายต่างจากคราก่อน

“เป็นอีกวันหนึ่ง ที่ฉันต้องชีวิตของคนอื่น โดยที่ไม่ใช่ตัวของฉันเอง”

เซเรน่าพูดกับตัวเองในกระจก พลางถอนหายใจ เมื่อนึกถึงทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มันไม่ต่างอะไรจากฉากหนึ่งในนิยายที่เธอเคยอ่านในตอนยังมีชีวิตอยู่ในร่างของวิเวียน เพียงแต่ครั้งนี้เธอกลับกลายเป็นเซเรน่าและต้องรับมือกับภาคินด้วยตัวเอง

หากตามเนื้อเรื่องของนิยาย เมื่อคืนเซเรน่าต้องใช้โอกาสที่ภาคินเมามากเพื่อปีนเตียงของเขา และแน่นอนว่าภาคินที่ไม่ได้สติจึงตอบรับความรู้สึกทางกายของเธอ เพียงเพราะว่าใบหน้าของเซเรน่ากลับซ้อนทับใบหน้าของกอหญ้า

ให้ตายสิ ในฐานะที่ตอนนี้ฉันกลายเป็นเซเรน่าแล้ว ไม่มีวันยอมให้เรื่องบ้า ๆ นั่นเกิดขึ้นแน่!

หลังจากที่เซเรน่าบ่นอุบอิบอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็แต่งตัวเรียบง่ายในเดรสลูกไม้สีขาวนวล ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนแล้วตรงไปยังห้องอาหารทันที

ระหว่างนั้นเสียงส้อมกระทบจานเป็นจังหวะเบา ๆ ก็ดังขึ้น ก่อนที่เซเรน่าจะเห็นเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาอย่างภาคิน นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเช้าอย่างท่าทีสุขุม ราวกับว่าความวุ่นวายเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น

เขาสวมเชิ้ตสีขาวพอดีตัวเช่นทุกวัน แขนเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรง ใบหน้ายังคงเรียบเฉย เย็นชาราวกับถูกสลักขึ้นจากหิน

“ตื่นแล้วหรือ” เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยขึ้น โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง

“ค่ะ” เซเรน่าตอบเรียบ พลางนั่งลงฝั่งตรงข้าม “เมื่อคืนคุณกลับดึกนี่คะ”

“ไม่ต้องถามเรื่องส่วนตัวของฉัน” เขาพูดสั้น ๆ ดวงตาคมกริบตวัดขึ้นมาสบตาเธอ

“ไม่ได้อยากรู้หรอกค่ะ แค่ทักทายเฉย ๆ” เธอยกกาแฟขึ้นจิบอย่างไม่สะทกสะท้าน ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มบาง ๆ “เรายังอยู่บ้านเดียวกัน จะไม่พูดกันเลยก็ดูไม่ดี”

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับไม่ชินกับน้ำเสียงเรียบเฉยนั้น

นี่ไม่ใช่เซเรน่าที่เขารู้จัก ผู้หญิงที่มักเอาแต่กรีดร้อง โวยวาย หึงหวง และสร้างเรื่องให้ทุกคนในบ้านปวดหัว แต่หลัง ๆ มานี้เธอกลับเงียบ สงบ และมีบางอย่างที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

“ถ้าเธอคิดจะเล่นละครเรียกร้องความสนใจล่ะก็--”

“ฉันไม่มีเวลาว่างขนาดนั้นหรอกค่ะ แต่ถ้าคุณอยากคิดแบบนั้น ฉันก็ไม่ห้าม”

เซเรน่าไม่รอให้เขาพูดจนจบ เธอตอบกลับทันทีพลางยิ้มบาง ๆ อย่างไม่ใส่ใจคำพูดของเขา เมื่อได้ยินเช่นนั้นภาคินจึงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางส้อมลงแรงกว่าปกติเล็กน้อย

“จำไว้เซเรน่า ฉันไม่ต้องการให้เธอเข้ามายุ่งในชีวิตของฉัน”

“ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันก็ไม่ได้อยากอยู่ในชีวิตคุณเหมือนกัน ขอบคุณที่ย้ำให้ชัดอีกที”

คำตอบนั้นทำให้ภาคินถึงกับชะงัก เขาไม่รู้ว่าทำไมคำพูดของผู้หญิงคนนี้ถึงได้กวนประสาทถึงเพียงนี้ โดยไม่รอช้าเขาคว้าสูทสีดำขลับตัวนอกเดินไปยังประตูทันที เขาไม่อยากอยู่ต่อปากต่อคำกับความดื้อรั้นของเซเรน่าอีกต่อไป

“เอ่อ...คุณเซเรน่าไม่ไปส่งคุณภาคินเหรอคะ?” สาวใช้คนหนึ่งถามขึ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ และสงสัย

“ไม่ค่ะ เขาไปทำงานของเขา ฉันก็ต้องทำงานของฉัน ไม่จำเป็นต้องส่งกันทุกเช้า”

เซเรน่าตอบเรียบ ๆ ก่อนลุกขึ้นจากโต๊ะอาหาร เพื่อเตรียมตัวไปที่สวน สาวใช้คนเดิมจึงพยักหน้าช้า ๆ เหมือนไม่เข้าใจนัก แต่ก็ถอยออกไปอย่างงุนงง

“เธอคงสับสนสินะ ว่าเจ้านายของเธอกลายเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ พลางมองแสงแดดที่ลอดผ่านใบไม้ ขณะที่เธอกำลังเดินตามทางเดินไปยังสวน มันช่างอบอุ่นเหมือนชีวิตใหม่ของเธอที่เริ่มนิ่งสงบหลังจากความวุ่นวายของเซเรน่าในบทนิยาย

แต่ถึงจะสงบ เธอก็รู้ดีว่า...

พายุกำลังจะมา