ตอนที่ 4 ข้อเสนอ [100%]

“เป็นอะไรหรือเปล่าแอร์” มิกกิเอ่ยถาม สังเกตว่าเพื่อนดูร้อนรนแปลกๆ แถมใบหน้าสวยยังชื้นเหงื่อเต็มหน้า ทั้งที่ในร้านเปิดแอร์เย็นเฉียบ

“มะ ไม่มีอะไรหรอก” แอรินแสร้งโกหก ดวงตาคู่สวยลอบมองธันวาที่เดินเข้ามานั่งใกล้เธอ “มิกกิ เราจะขอกลับก่อน”

“ได้ไง อึก ปิ่นอุตส่าห์ให้พี่ธันมานั่งด้วยแท้ๆ ทำไมถึงจะหนีกลับล่ะ” คนเมายังมีสติพอที่จะถามเพื่อน เงินที่เสียดริ้งก์ไปก็ไม่ใช่น้อยๆ อย่างน้อยก็ต้องอยู่ยันร้านปิด เพื่อโกยความสุขจากหนุ่มๆ ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“แต่...”

“อยู่ต่ออีกหน่อยเถอะแอร์ ยัยปิ่นอุตส่าห์เลี้ยงทั้งที อีกอย่างนานๆ ทีแอร์จะได้ออกจากบ้านไม่ใช่หรือไง” มิกกิช่วยพูดอีกคน

สุดท้ายแล้วก็ต้านทานการรบเร้าของเพื่อนทั้งสองไว้ไม่ไหว เธอต้องทนนั่งดูทั้งสี่คนหัวเราะหน้าระรื่น ขณะที่ตนได้แต่นั่งนิ่งไม่ได้มีส่วนร่วมกับการสนทนาเลยแม้แต่นิดเดียว

ความรู้สึกอึดอัด รู้สึกได้ว่ากำลังถูกจ้องมองจากคนที่นั่งข้างๆ ในใจภาวนาให้ค่ำคืนนี้ผ่านไปเร็วๆ

“พี่ปิ่นอย่าลืมผมนะครับพี่” โฮสต์หนุ่มรุ่นน้องพูดทิ้งไว้ด้วยน้ำเสียงออดอ้อนหญิงสาว ปิ่นหัวเราะพลางลูบหัวคนเด็กกว่า ราวกับลูบหัวเจ้าโกลเดินริทรีฟเวอร์ที่กำลังกระดิกหางก็ไม่ปาน

“แน่นอนสิคะ ใครจะลืมน้องธีร์ได้ลง เพื่อเป็นการให้สัญญา งั้นพี่ขอมัดจำไว้ก่อนนะ” พูดจบ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของคนตรงข้ามก็ดังขึ้น ธีร์หยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกง ดวงตาเบิกกว้างตกใจเมื่อเห็นยอดเงินสามหมื่นบาทโอนเข้ามาในบัญชีของเขา

“ขอบคุณครับพี่ปิ่น” คนเด็กกว่าพนมมือไหว้อย่างรู้งาน ส่วนปิ่นก็ก้มลงหอมแก้มที เพื่อไม่ให้ตัวเองเสียเปรียบอย่างเดียว

“งั้นเดี๋ยวฉันไปส่งยัยปิ่นเองแล้วกัน” มิกกิส่ายหัวให้กับเพื่อนสาว ก่อนจะหันไปบอกแอริน ต้องรีบพาเพื่อนกลับก่อน ไม่อย่างนั้นคงได้หมดตัวจริงๆ แน่

“งั้นเดี๋ยวผมกับธีร์เราไปส่งพวกคุณที่ลานจอดรถแล้วกันนะครับ” ธันวาเอ่ยอาสา

“ไม่ต้องค่ะ พวกฉันกลับเองได้” คำตอบนั้นทำเอาเจ้าของร่างสูงใหญ่ถึงกับคิ้วกระตุก ทั้งดึงสายตาของอีกสามคนจ้องมองด้วยความแปลกใจ

คนอะไร…โคตรกวนประสาท

“มันเป็นเซอร์วิสของทางร้านครับคุณแอริน ให้พวกเราไปส่งเถอะนะครับ” ธีร์ตอบแทนด้วยน้ำเสียงสุภาพ เขาเหลือบมองโฮสต์รุ่นพี่ราวกับกังวลใจอะไรบางอย่าง ซึ่งแอรินก็รับรู้ได้

“เอาเถอะแอร์ เดี๋ยวพวกเขาจะถูกตำหนิจากร้านได้ ว่าทำหน้าที่ไม่ดี” มิกกิช่วยพูดอีกคน

แอรินถอนหายใจออกมาเบาๆ แค่ไปส่งก็คงจบเรื่อง หวังว่าหลังจากนี้จะไม่ได้เจอธันวาอีกก็พอ

โฮสต์หนุ่มรุ่นน้องผายมือเชิญแขกให้เดินนำออกไป ส่วนอีกคนกลับยืนนิ่งมองราวไม่เป็นงาน

เทียบระหว่างสองคนนี้ แอรินรู้สึกว่าธีร์ทำหน้าที่ของเขาได้ดี ส่วนอีกคนเพียงใช้หน้าตาแต่บริการห่วยแตก หากมีการประเมินหรือให้คะแนน โฮสต์อันดับหนึ่งก็เถอะ เธอจะเขียนวิจารณ์ให้ยับเลยคอยดู

“จะกลับแล้วเหรอคะ คุณลูกค้า” ผู้จัดการสาวเดินมาถามไถ่ลูกค้าทั่วไป แอรินที่เห็นดังนั้นก็ยิ้มกริ่มออกมาราวกับมีแผนการบางอย่าง

“คุณเป็นเจ้าของร้านใช่ไหมคะ” แอรินเอ่ยถาม

“ไม่ใช่ค่ะ แอนเป็นแค่ผู้จัดการร้านค่ะ” ผู้จัดการสาวส่ายหัวปฏิเสธเป็นพัลวัน ก่อนจะเอ่ยถามกลับ “คุณลูกค้ามีอะไรหรือเปล่าคะ”

แอรินเหลือบมองธันวาที่ยืนนิ่ง สองมือล้วงกระเป๋ายกยิ้มไม่สลด หนำซ้ำเขายังมองเธออย่างท้าทายอีกต่างหาก

“ฉันจะคอมเพลนเด็กของคุณ อยากให้อบรมสั่งสอนให้ดีกว่านี้หน่อยค่ะ” เธอพูดพร้อมกับเอามือกอดอก ส่วนมิกกิกับปิ่นก็หันไปมองหน้ากันอย่างสงสัย ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

“แกพูดเกินไป น้องธีร์บริการเราดีจะตาย จริงไหมมิกกิ” ปิ่นเอ่ย พร้อมกับหันไปถามความคิดเห็นกับมิกกิ

“ใช่ ฉันเห็นด้วย” มิกกิพยักหน้า

“ฉันไม่ได้หมายถึงน้องที ฉันหมายถึงโฮสต์หมายเลขหนึ่งของคุณต่างหาก” สายตาของคนทั้งหมด ไปกองอยู่ที่ธันวาเป็นทางเดียว

“เอ่อ” ผู้จัดการสาวยิ้มแหย่ พร้อมกับหันไปมองธีร์เป็นการขอความช่วยเหลือ

“พี่ธันเนี่ยนะ เขาไปทำอะไรให้แกไม่พอใจยัยแอร์” ปิ่นถาม ก็เห็นว่าตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ธันวาก็บริการพวกเธอดีไม่ต่างจากธีร์เลยด้วยซ้ำ

“เขาตามฉันไปห้องน้ำ ยืนดักรอฉันออกมา แถมพูดจาไม่ดีใส่ ถ้าไม่เชื่อก็ดูกล้องวงจรปิดได้เลย” แอรินพูดบอก

“น่าจะเข้าใจผิดอะไรสักอย่างนะคะ คุณธันไม่น่าจะทำอะไรแบบนั้นกับแขก” ผู้จัดการสาวรีบพูดแก้ต่าง แต่ที่น่าแปลกใจก็คือเธอแทนอีกฝ่ายว่าคุณ ซึ่งมันผิดวิสัยเจ้านายกับลูกน้อง

“นี่คุณเข้าข้างเด็กของคุณอย่างนั้นเหรอคะ ถ้าเล่นพรรคเล่นพวกกันขนาดนี้ ฉันว่าฉันคุยกับเจ้าของร้านดีกว่าค่ะ” ด้วยนิสัยไม่ยอมคน ทำให้แอรินที่กระโดดขี่หลังเสือแล้วต้องไปต่อ เธอไม่ยอมแน่ๆ

“ถ้าเป็นอย่างที่เพื่อนฉันพูด คุณก็ต้องให้เด็กคุณรับผิดชอบนะคะ รู้ไหมว่าเพื่อนฉันเป็นถึงอินฟูลฯชื่อดัง เกิดเอาเรื่องของเด็กคุณไปเล่า คิดว่าร้านนี้จะยังอยากมีคนเข้าอีกอย่างนั้นเหรอ” มิกกิพูดช่วยพูดเสริม

“ดิฉันว่าเราค่อยๆ คุยกันดีกว่านะคะ” ผู้จัดการสาวพยายามพูดเกลี้ยกล่อม ไม่อยากให้เรื่องมันบานปลาย แอรินหันมองดูตัวต้นเรื่องที่ยังไม่สะทกสะท้าน

“ฉันรู้ว่าคุณลำบากใจ ฉันว่าฉันคุยกับเจ้าของร้านเองดีกว่านะคะ” เธอรู้ว่าผู้จัดการสาวลำบากใจ เพราะเธอเป็นเพียงคนกลาง ตอนนี้คนที่สามารถจัดการปัญหานี้ได้ ก็มีแต่เจ้าของร้านธันเดอร์โฮสต์คนเดียวเท่านั้น

“ถ้าคุณอยากเจอเจ้าของร้าน คุณพูดกับผมได้เลยนะครับ คุณแอริน” เจ้าของร่างใหญ่โตเดินเข้ามาประจันหน้า ดวงตาคมดุจ้องมองลึกเข้าไปนัยน์ดวงตากลมของคนตัวเล็กกว่า

เธออ้าปากเหวอราวกับไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เมื่อกี้ธันวาพูดว่าอะไรนะ เจ้าของร้านอย่างนั้นหรือ?

“คุณหมายความว่าไง” แอรินถามย้ำคำพูดของธันวาเมื่อครู่ ก่อนที่เธอจะชะงักกับคำพูดของชายหนุ่มในเวลาต่อมา

“ผมเอง เจ้าของร้านธันเดอร์โฮสต์ที่คุณอยากเจอ”