ตอนที่ 5 ลักพา [100%]

สามวันต่อมา

หญิงสาวสะดุ้งตื่นพร้อมกับหอบหายใจเสียงดัง ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง ผ่านความมืดที่มีแสงไฟจากถนนสาดเข้ามา พอให้เห็นตัวเลขว่าตอนนี้เข็มนาฬิกาหยุดอยู่ที่เวลาตีห้า เป็นเวลาที่เธอต้องตื่นพอดิบพอดี

ย้อนกลับไป ภาพความฝันในวันที่เธอเจอกับธันวา ยังคงตามหลอกหลอน ดวงตาดุคู่นั้นมันทำให้เธอกลัวอย่างไม่ทราบสาเหตุ ยิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนมีอิทธิพลด้วยแล้ว เธอยิ่งหวาดหวั่น กลัวว่าเขาจะตามสืบเรื่องของพีพี และมาเอาตัวลูกน้อยของเธอไป

พรูลมหายใจแล้วตั้งสติ ก่อนจะลุกจากเตียงนอนของตัวเองแล้วรีบไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย เดินไปเสียบกาน้ำร้อนเพื่อไว้ชงนมให้ไอ้ต้าวก้อน แล้วเดินกลับเข้ามาในห้องเห็นลูกน้อยลุกขึ้นนั่ง ดวงตาปรือ ผมชี้เด่อยู่ในเปลดูน่าเอ็นดู

แก้มแดงๆ น่าฟัด อดที่จะเอาจมูกแนบแก้มนั้นไม่ได้เลย โชคดีของแอรินเจ้าหนูพีพีเลี้ยงง่าย จะงอแงเพียงเวลาตัวเองหิวเท่านั้น ซึ่งนั่นทำให้แอรินเบาแรงไปได้มาก

เวลาเก้าโมงเช้าได้เวลาเปิดร้านทำเล็บ วันนี้มีลูกค้าจองคิวยาวจนเย็น กะเวลาน่าจะทำลูกค้าคนสุดท้ายเสร็จประมาณทุ่มครึ่งก็น่าจะเสร็จ แอรินตระเตรียมทำความสะอาดอุปกรณ์ที่ใช้ทำเล็บ วางเรียงรายไว้ให้ลูกน้องได้หยิบจับได้อย่างสะดวก

แกร๊ง

เสียงกระดิ่งประตูกระทบกับบานประตูที่เปิดเข้ามา ทำให้ร่างเล็กที่กำลังคิดบัญชีอยู่ที่โต๊ะทำงานหันไปสนใจ

“ลูกค้านัดไว้ใช่ไหมคะ” พนักงานเดินเข้าไปถามชายฉกรรจ์ในชุดสูท ที่เดินเข้ามาพร้อมกันถึงสองคน

“พวกเรามารับตัวคุณแอรินครับ” ชายคนหนึ่งตอบสั้นๆ ก่อนที่เดินตรงมาหาแอรินที่นั่งตัวแข็งอยู่ที่โต๊ะ

“เดี๋ยวก่อนสิคุณ..นี่คุณจะทำอะไร” พนักงานสาวพยายามเข้ามาซักถามต่อ แต่ทว่ากลับถูกชายอีกคนลากตัวออกจากร้านก่อน

“ปล่อยเธอนะ พวกคุณเป็นใคร มาหาฉันทำไม” แอรินพูดสั่งด้วยเสียงสั่นเครือ

“นายผมต้องการพบคุณกับลูกเป็นการด่วน มากับพวกเราเถอะนะครับ” ชายอีกคนที่เพิ่งมาถึงเข้ามาชี้แจง เพียงแค่ได้ยินชื่อว่าเป็นใครแอรินถึงกับขมวดคิ้ว

“นาย?”

“ครับ บอสให้เรามารับคุณไป” เลขาหนุ่มพูดน้ำเสียงเรียบ

“ฉันไม่ไป พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน” เธอโวยวาย อย่างไรเธอก็ไม่ไปกับคนพวกนี้ไปแน่ๆ

ภายใต้กรอบแว่นมองใบหน้าหวานด้วยความสงบ รู้อยู่แล้วว่าอย่างไรเธอก็คงไม่ยอมไปกับเขาง่ายๆ แต่ถึงอย่างนั้นหน้าที่ของเขามีเพียงพาตัวเธอไป ตามคำสั่งของนายใหญ่ก็เท่านั้น

ชายหนุ่มไม่ตอบ เพียงแต่หันไปพยักหน้าให้ลูกน้องเป็นสัญญาณให้เริ่มงาน ชายฉกรรจ์ทั้งสองพยักหน้ารับ ก่อนจะเข้าไปจับตัวแอรินเอามือไขว้หลัง ส่วนอีกคนเดินขึ้นไปยังชั้นสอง

“ไม่...ปล่อยนะ อย่าแตะต้องลูกของฉันนะ ไอ้พวกชั่ว” หญิงสาวพยายามขัดขืนสุดกำลัง แต่มีหรือจะสู้แรงของร่างกำยำ ไปมากกว่าพ่นคำด่าออกมา

สุดท้ายแล้วเธอกับลูกชายก็ถูกยัดไปในรถสีดำคันหรูยี่ห้อดัง ที่เธอใฝ่ฝันว่าอยากนั่งสักครั้งในชีวิต แต่ทว่าวันนี้มันกลับเป็นเหมือนกรงขังที่ไม่สามารถหนีไปไหนได้

หญิงสาวกอดร่างเล็กแน่น โชคดีที่เจ้าตัวน้อยยังคงหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมอกอุ่นของเธออย่างไร้เดียงสา ขณะที่เธอพะวงว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้

คำถามคือบอสที่พวกมันพูดถึงคือใคร? แล้วทำไมถึงอยากเจอคุณแม่ลูกหนึ่งอย่างเธอ

หญิงสาวได้แต่นั่งหน้าเครียด ในใจหวาดหวั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คิดย้อนตอนที่เธอเดินตามคนพวกนี้ แล้วเห็นกระบอกปืนสีเงินเหน็บอยู่ที่เอวของทุกคน ไม่แปลกที่จะกลัว

อ่านป้ายบอกทาง ถึงได้รู้ว่าตอนนี้เธอกำลังมุ่งหน้าออกจากตัวเมือง ไปยังจังหวัดภาคตะวันออกที่ติดทะเลเป็นจังหวัดแรก ทำให้แอรินแทบจะนั่งไม่ติดเบาะ

เจ้าของดวงตากลมคิดหาทางหนีทีไล่ ก่อนที่รถจะเลี้ยวเข้าไปยังบ้านหลังใหญ่สีขาว ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ในที่ดินผืนใหญ่ ห่างไกลผู้คนอยู่พอสมควร

ทันทีที่ได้ยินเสียงปลดล็อกประตูรถ เธอไม่รีรอที่จะเปิดประตูออกไป อุ้มลูกน้อยแนบอก รีบจ้ำอ่าวหนีออกจากบ้านหลังนี้

แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อร่างใหญ่ยักษ์ของบอดี้การ์ดมาปิดทางหนีไม่ให้ไปไหนได้

“พวกคุณจับฉันกับลูกมาทำไมคะ” แอรินถามเสียงเบา นัยน์ตาร้อนผ่าวด้วยความกลัว ลำพังตัวเธอ เธอไม่กลัวเลยสักนิด แต่เธอกลัวว่าลูกน้อยของเธอจะเป็นอันตรายเสียมากกว่า หากเป็นเช่นนั้นเธอคงสู้จนตัวตาย ตามสัญชาตญาณความเป็นแม่

“พวกผมไม่ทำร้ายคุณ คุณไม่ต้องกลัว” หนุ่มแว่นพูดบอกจากทางด้านหลังของเธอ ทำให้เธอหันไปสบตาเขาด้วยสายตาที่ไม่ไว้ใจ

“ละ แล้วฉันจะเชื่อพวกคุณได้ยังไง”

“ผมรับประกันได้ ว่าคุณกับลูกปลอดภัย ขอเพียงคุณไปกับเรา”

สุดท้ายแล้วแอรินก็ยอมเดินตามไปอย่างไม่ไว้ใจ ก่อนจะกวาดตามองสำรวจบริเวณโดยรอบ

คฤหาสน์หลังใหญ่สีขาวสะอาดสไตล์โมเดิร์น ดูหรูหรา ด้านข้างมีเรือนกระจก สำหรับโชว์รถยุโรปราคาแพงอยู่หลายคัน ราวกับโชว์รูมอย่างไรอย่างนั้น

ความรู้สึกแรกที่เข้ามาด้านใน กลับรู้สึกเย็นวาบไปทั่วตัว ไม่ใช่เพราะความรู้สึกกลัว แต่เพดานสูงถูกดีไซน์โดยสถาปนิกให้รับลมที่พาดผ่านเข้ามา จนทำให้บ้านดูร่มรื่นพอสมควร

ด้วยความที่ร่ำเรียนการออกแบบมา ทำให้แอรินรู้สึกทึ่งจนอยากจะสำรวจบ้านหลังใหญ่ให้มากกว่านี้ จนตัวเธอเองลืมความกลัวก่อนหน้านี้ไปเสียสนิท

“ฝากลูกไว้กับดิฉันก่อนดีกว่าไหมคะ” แม่บ้านสาวเดินเข้ามาเอ่ยถามอย่างสุภาพ จนทำให้แอรินทำตัวไม่ถูกอยู่เหมือนกัน

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ” เธอปฏิเสธพร้อมกับส่งยิ้มให้กับแม่บ้านสาว ก่อนจะเดินตามร่างสูงเข้าไปในห้องๆ หนึ่ง ซึ่งดูเหมือนว่าห้องนี้เป็นห้องทำงานของใครบางคน

โต๊ะขนาดใหญ่มีเพียงโน้ตบุ๊กวางอยู่ กับปากกาปลายสีทอง ส่วนด้ามจับเป็นลวดลายแบรนด์ดังระดับโลก ราคาเกือบครึ่งแสนการันตีว่าเจ้าของเป็นผู้มีอันจะกินอย่างแท้จริง

ขณะที่มัวแต่ตื่นตะลึงกับของพวกนี้ เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น เธอสะดุ้งตกใจ ก่อนจะหันไปพบกับชายวัยกลางคนในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวกางเกงขายาวสีดำดูเนี้ยบ ผมสั้นสีดำแซมขาวถูกเสยขึ้น เปิดใบหน้าหล่อในอดีตซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยรอยตีนกาที่เพิ่มขึ้นตามอายุ

“สวัสดี ขอโทษที่ทำให้ตกใจ ฉันธนินทร์พ่อของธันวา ยินดีที่ได้รู้จัก”