เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 6 ประตูที่เลือกไม่ได้ [50%]
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-17 22:58:17แอรินรู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร เธอเคยเห็นหน้าธนินทร์จากสื่อต่างๆ เขาเป็นคนดัง เป็นนักธุรกิจในคราบนักบุญ ล่าสุดจำได้ว่าธนินทร์เป็นคนแรกที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือประชาชนจากอุทกภัยทางภาคเหนือ หลายคนต่างพากันชื่นชมกันให้ควัก ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มีเธอเช่นกัน
ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้เขาจะยืนอยู่ตรงหน้าเธอ พร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้ใจเหมือนในทีวีแม้แต่นิดเดียว
“คุณอยากเจอหนูทำไมคะ” แอรินเอ่ยถามให้คลางแคลงใจ ก่อนจะลูบหลังลูกน้อยที่เริ่มขยับตัวตื่นไปมาเบาๆ
“เข้าเรื่องเลยนะ เด็กคนนี้คือหลานชายฉัน” เจ้าของเสียงทุ้มเอ่ยขึ้น
“หนูขอปฏิเสธ เด็กคนนี้ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของคุณ พีพีคือลูกของหนู” แอรินพยายามยืนกราน ว่าพีพีไม่ใช่หลานของธนินทร์ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้ว่าในใจจะรู้สึกหวั่นอยู่ไม่น้อย
“ลูกของเจ้าธันด้วย” ธนินทร์เน้นคำ พร้อมกับวางซองสีน้ำตาลที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง มาวางบนโต๊ะ
“...”
“ผลตรวจดีเอ็นเอออกมาแล้ว ว่าพีพีคือหลานของฉัน” ธนินทร์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ขณะที่แอรินยืนตัวสั่น รีบคว้าซองมาฉีกอ่านเอกสาร กวาดตาอ่านด้วยความรวดเร็ว
“คุณกำลังทำผิดกฎหมาย คุณรู้ใช่ไหมคะว่าถ้าเอาดีเอ็นเอไปตรวจโดยไม่ได้รับอนุญาต หนูสามารถฟ้องคุณได้” แอรินพยายามทำใจดีสู้เสือ ขณะที่ธนินทร์ไม่สะทกสะท้านคำขู่เลยแม้แต่นิดเดียว เขายังเดินไปนั่งเก้าอี้ตัวโปรดอย่างสบายใจ ราวกับเจอเรื่องแบบนี้มาเป็นร้อยครั้ง
ก่อนหน้านี้เขาให้คนแอบลักลอบเข้าไปยังบ้านของแอริน และนำเส้นผมของพีพีไปตรวจเทียบกับของธันวา ผลปรากฏว่าดีเอ็นเอที่ออกมาตรงกัน นั่นทำให้ผู้เป็นคุณปู่ดีใจเป็นอย่างมาก
“แค่เศษเงินฉันจ่ายได้สบาย แต่ฉันอยากให้เธอฟังข้อเสนอจากฉันก่อน” ธนินทร์พูดด้วยท่าทีสงบกว่าเดิม การเจรจาต่อรองเป็นสิ่งที่เขาถนัด ไม่อย่างนั้นเขาจะมายืนอยู่ตรงจุดสูงสุดได้อย่างนั้นหรือ
“ข้อเสนออะไรคะ?” แอรินถาม
“ห้าสิบล้านแลกกับเด็ก” ธนินทร์พูดเสียงเรียบ ทำให้แอรินโกรธจนควันออกหู
“หนูปฏิเสธ” เธอพูดสวนทันควันโดยไม่ต้องไตร่ตรองให้มากความ นี่ลูกเธอนะไม่ใช่สิ่งของ ที่จะมาขอซื้อกันง่ายๆ เหมือนผักปลา
ส่วนธนินทร์ก็พอจะมองออกว่าอย่างไรเธอก็ไม่รับข้อเสนอนี้อยู่แล้ว
“หึ ฉันก็คิดไว้อยู่แล้ว ว่าเธอจะไม่รับข้อเสนอของฉันเด็กน้อย” ชายวัยกลางคนกล่าว
“...”
“แต่ว่านะ ถ้าเธอไม่รับ ผลที่ตามมาฉันสาบานว่าธุรกิจร้านเล็บเล็กๆ ของเธอจะพังพินาศอย่างแน่นอน และที่สำคัญ” ธนินทร์เว้นวรรค
“...”
“ร้านตัดเย็บเสื้อผ้าร้านนั้น ฉันก็ไม่เอาไว้” ดวงตากลมคลอไปด้วยน้ำตาเมื่ออีกฝ่ายพูดจบ
ร้านตัดเย็บเสื้อผ้าไม่ใช่ร้านของเธอ แต่เป็นร้านผู้มีบุญคุณของเธอ ที่เธอมีทุกวันนี้ได้ก็เพราะความช่วยเหลือของเจ้าของร้าน ให้ที่พักพิง ให้การศึกษา ให้อาชีพ ที่สำคัญเขายังเปรียบเสมือนตัวแทนแม่ที่จากไป
เธอทนดูไม่ได้แน่ๆ หากทำให้ผู้มีพระคุณต้องเดือดร้อน ธนินทร์รู้จุดอ่อนของเธออย่างทะลุปรุโปร่ง ขณะที่เธอไม่สามารถเลือกอะไรได้เลยอย่างนั้นหรือ
“คุณกำลังบีบหนู”
“ฉันไม่ใช่คนที่ใจไม้ไส้ระกำที่จะพลัดพรากแม่กับลูกหรอกนะ ฉันมีทางเลือกให้เธออีกทาง ถ้าเธอสนใจ” ชายวัยกลางคนเสนอทางเลือก ซึ่งนั่นเปรียบเสมือนประตูทางออกเพียงบานเดียวให้เธอต้องเลือกมัน ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย
“แต่งงานกับลูกชายฉัน แล้วอยู่กันแบบครอบครัวอย่างถูกต้องตามกฎหมายซะ”
เธอเบิกตากว้างเมื่อฟังจบ เมื่อกี้ผู้ชายคนนี้พูดว่าอย่างไรนะ จะให้เธอแต่งงานกับธันวาอย่างนั้นหรือ
แทบจะไม่อยากเชื่อหู ว่าเธอจะถูกทาบทามให้เป็นสะใภ้ใหญ่ของตระกูลอิสระภักดีผู้มั่งคั่งทั้งเรื่องเงินและอำนาจ หากเป็นคนอื่นคงรู้สึกดีใจจนเนื้อเต้น ผิดกับแอรินที่ทำหน้าเหมือนโลกจะแตกให้ได้เสียอย่างนั้น
ธนินทร์ยิ้มขำลอบมองปฏิกิริยาของหญิงสาว เขารู้ว่าแอรินไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นของลูกชาย และแววตาคู่นั้นช่างเหมือนภรรยาที่จากไปเมื่อหลายปีก่อนเป็นอย่างมาก
เขาเชื่อว่าเธอ นอกจากจะเป็นแม่ที่ดีแล้ว ยังจะเป็นภรรยาที่ดีให้ลูกชายหัวรั้นของเขา เข้าร่องเข้ารอยมากกว่านี้
“ฉันจะไม่เร่งเร้าเธอในตอนนี้ และจะขอคำตอบในอีกสามวัน คิดดูดีๆ นะหนูแอร์”
แงๆๆๆ
ทันทีที่ธนินทร์พูดจบ เป็นจังหวะที่พีพีตัวน้อยตื่นขึ้นมาด้วยความหิว ต้าวก้อนตะเบ็งเสียงจนหน้าแดง ขณะที่แอรินโยกตัวไปมาพร้อมกับลูบหลังปลอบลูกชายตัวน้อย
“โอ๋ๆๆ รอแป๊บนึงนะครับพีพี เดี๋ยวแม่พาไปกินโน๊มนมนะคราฟ” เธอพูดบอกลูกน้อยที่กำลังงอแงเพราะท้องว่าง ก่อนจะหันมองธนินทร์
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว งั้นหนูขอตัวไปให้นมลูกก่อนนะคะ” แอรินพูดอย่างสุภาพ ขณะที่ธนินทร์พยักหน้าส่งยิ้มบาง มองเจ้าตัวเล็กด้วยสายตาเอ็นดู
“เกริก เข้ามาหาฉันหน่อย” ธนินทร์ตะโกนเรียกคนที่อยู่หน้าประตู ก่อนที่หนุ่มสวมแว่นจะเปิดประตูเดินเข้ามา
“ครับบอส”
“พาน้องแอร์ไปที่ห้องรับรองก่อนนะ แล้วทุกอย่างเตรียมไว้หมดแล้วใช่ไหม” ธนินทร์เอ่ยถามความเรียบร้อย เกริกพลพยักหน้ารับ
“ครับ...ผมเตรียมของใช้ส่วนตัวทั้งคุณแอรินแล้วก็คุณหนูไว้หมดแล้วครับ” เลขาหนุ่มรายงาน
“ดี งั้นพาว่าที่ลูกสะใภ้ฉันไปให้นมหลานหน่อย” ธนินทร์เอ่ยชมที่เกริกพลทำงานเรียบร้อย ก่อนจะสั่งให้เขาพาทั้งคู่ไปอีกห้องที่เตรียมไว้ให้
“เชิญคุณแอรินทางนี้ครับ” เกริกพลผายมือให้หญิงสาว เธอพยักหน้ารับแล้วเดินออกไปก่อน โดยที่เลขาหนุ่มไม่ลืมที่จะโค้งคำนับผู้เป็นนายใหญ่ของบ้าน
บทล่าสุด
เมื่อตัวมัมคว้าตัวท็อป บทส่งท้าย
เช้าวันถัดมา ชายหนุ่มค่อยๆ ลืมตาตื่นเห็นเพดานสีขาวที่ไม่คุ้นเคย ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปมองคนที่กำลังฟุบหลับอยู่ข้างๆ เตียงนี่เขายังไม่ตายเหรอ?เป็นการตั้งคำถามกับตัวเองครั้งแรก อยู่ๆ ภาพความฝันทำให้เขานึกย้อนกลับไป เขาจำได้ว่าเดินอยู่ในความมืด ปลายทางสีขาวทำให้เขาเดินตรงไป แต่ทว่ากลับมีคนคนหนึ่งกลับรั้งเขาไว้ผู้หญิงที่มีใบหน้าอ่อนโยนคล้ายภรรยา แต่ดูมีอายุกว่า เธอแนะนำตัวว่าเป็นแม่ของหญิงสาว ฝากฝั่งให้ช่วยดูแลลูกน้อยของเธอ และบอกให้เขาเดินไปอีกทาง ซึ่งปลายทางนั้นมีแอรินกับลูกๆ รออยู่“คุณธัน คุณตื่นแล้ว” เพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อย หญิงสาวก็เด้งตัวตื่นขึ้นมาทันที“ทำไมเราไม่ไปนอนที่โซฟาดีๆ ล่ะคะ” เขาถาม กลัวว่าภรรยาจะปวดหลัง แต่ทว่าแอรินกลับส่ายหน้า“แอร์รอให้คุณตื่น” เธอตอบ ใบหน้ายังเต็มไปด้วยรอยน้ำตา“เลิกร้องไห้ได้แล้ว พี่ไม่ชอบที่เราร้องไห้เลยรู้ไหม” เขาเอ่ยพลางเกลี่ยน้ำสีใสออกจากหางตาของเธอ“อืม...แต่คุณธัน”“เรียกพี่สิคะ เรียกคุณมันห่างเหินไปไหม” เขาพูดขัด พยายามจะดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง จนแอรินต้องรีบเข้าไปช่วยประคองอีกแรง“แผลพี่มันจะปริเอาได้นะ ค่อยๆ ลุกสิคะ” หญิงสาวพูดดุ แต่ธันวากล
เมื่อตัวมัมคว้าตัวท็อป บทที่ 20 เดิมพัน [100%]
“โลกนี้มันไม่ยุติธรรมเลยว่าไหม? ถ้าไม่ใช่มึง คุณธันคงไม่เป็นแบบนี้” และแล้วใบตองก็พูดความรู้สึกออกมาตั้งแต่เด็กหัวใจของเธอมีเพียงธันวาเพียงหนึ่งเดียว หากแต่ชายหนุ่มกลับไม่เหลียวแลเธอ แม้กระทั่งสถานะคู่นอนเหมือนกับปลายฟ้า ธันวายังให้เธอไม่ได้หัวใจที่แสนด้านชาของเขาเปลี่ยนไป ก็ตั้งแต่มีสองแม่ลูกนั้นเข้ามาในบ้าน ใบตองรับรู้ได้ถึงความรัก ความเอาใจใส่ที่ชายหนุ่มทำให้แอริน จนความอิจฉาพวยพุ่ง และคิดทำลายแม้กระทั่งตัวธันวาเองในเมื่อเธอไม่ได้ ก็ไม่ควรมีใครได้เขาไปเช่นกัน“พี่ชอบคุณธันเหรอคะ” แอรินถามเสียงเบา ดูไม่ออกจริงๆ ว่าใบตองรู้สึกอย่างไร“กูรักเขา มึงเข้าใจไหมว่ากูรักเขา” ใบตองตะโกนลั่นราวกับคนเสียสติ ก่อนที่หญิงสาวจะควักของสีเงินออกมาจากกระเป๋ากางเกงมีดปลายแหลมถูกจ่ออยู่ที่คอของแอริน ความคมของเหล็กสีเงิน หากใช้แรงกดเพียงเล็กน้อยก็สามารถส่งเธอให้ไปอยู่อีกภพหนึ่งได้เลย“หยุด!! นี่คือเจ้าหน้าที่ตำรวจ”เสียงเปิดประตูเหล็กพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจนับสิบนาย กรูเข้ามาพร้อมกับชี้ปลายกระบอกปืนไปทางใบตอง“วางมีดเถอะตอง” เจ้าของร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาตามหลัง พร้อมกับโน้มน้าวให้สาวใช้ของเขาวางอาวุ
เมื่อตัวมัมคว้าตัวท็อป บทที่ 20 เดิมพัน [50%]
แสงไฟสาดเข้ามาทำให้เปลือกตาบางค่อยๆ ลืมขึ้น ก่อนจะหรี่ตามองเพราะดวงตายังปรับโฟกัสได้ไม่ทัน ภาพแรกเธอมองเห็นหญิงสาวแสนคุ้นหน้ายืนอยู่ตรงหน้า กับชายหนุ่มมาดเนี้ยบที่เธอจำไม่เคยลืมว่าคืออดีตแฟนเพื่อนรักอย่างภวินทร์ในโกดังร้างซึ่งตั้งอยู่ชานเมืองชลบุรี แทบจะไม่มีรถสัญจร ในนั้นมีหญิงสาวถูกจับตัวมาขังไว้ ลำตัวถูกเชือกมัดไว้กับเก้าอี้ไว้อย่างแน่นหนา ทำให้เธอไม่สามารถกระดิกตัวไปไหนไม่ได้แอรินจำได้ว่ากำลังทำอาหารอยู่ในครัว พอไฟดับก็มีชายฉกรรจ์เข้ามาจากทางหลังบ้าน จากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้อีกเลยแต่ว่าตอนนี้ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่เธอไม่คาดคิดกลับมาอยู่ที่นี่ได้ หนำซ้ำรอยเขียวช้ำบริเวณใบหน้าและเนื้อตัวเด่นชัด“พี่ตองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ” แอรินเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง เพราะคิดว่าใบตองนั้นคงตกอยู่ในสถานการณ์เช่นเดียวกับเธอ แต่ทว่าหญิงสาวกลับมองด้วยสายตาเย็นชา ราวกับคนไม่รู้จักกัน“เลิกตอแหล แล้วเอาหน้าจริงมาคุยกันดีกว่า” ใบตองเอ่ย“พี่ตองพูดแบบนี้หมายความว่าไงคะ” แอรินสงสัยว่าเธอไปทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่พอใจ ถึงขั้นร่วมมือกับไอ้โรคจิตอย่างภวินท์“นี่เหรอแผนการของเธอ” ร่างสูงเอ่ยถามเสียงเรียบ“ค่
เมื่อตัวมัมคว้าตัวท็อป บทที่ 19 ขอโอกาส [100%]
เช้าวันถัดมา แอรินตื่นตั้งแต่ตีห้าลุกขึ้นมาทำกับข้าว จัดของแบ่งใส่ถุงเอาไว้เตรียมไปทำบุญที่วัด เนื่องด้วยเป็นวัดพระใหญ่ ชาวบ้านจึงแห่กันไปฟังเทศน์กันเพื่อเป็นสิริมงคล และเธอเองก็ตั้งใจจะทำบุญอยู่แล้วเช่นกันขณะที่กำลังเตรียมของอยู่นั้น ร่างสูงของธันวาก็เข้ามาร่วมช่วยสองสาว แม้จะไม่เคยหยิบจับตะหลิว หรือแม้กระทั่งปอกหัวหอมก็ยังทำไม่เป็น แต่แม่บ้านสาวอย่างเพียรก็ใจเย็นช่วยสอน ด้วยความเห็นใจชายหนุ่มอยู่“คุณอยู่ที่นี่แหละ” เห็นใบหน้าของเขาดูอิดโรย แอรินจึงพูดบอก หลังจากนำอาหารใส่ท้ายรถเก๋งคันเล็กเป็นที่เรียบร้อย“ให้พี่ไปทำบุญด้วยสิ”“แต่...”“ขัดคนทำบุญมันบาปนะคะหนูแอร์” ธันวาพูดสวน เพราะรู้อยู่แล้วว่าภรรยาจะปฏิเสธ ทว่าข้ออ้างของเขากลับทำให้แอรินไม่สามารถขัดได้ทั้งคู่ตอนนี้อยู่ในรถ ธันวาอาสาขับรถ ส่วนสองสาวพากันนั่งอยู่เบาะท้าย ส่วนเจ้าหนูพีพีนั่งคาร์ซีทข้างคนขับก็หัวเราะเสียงดังเอิ๊กอ๊าก เพราะรู้ว่าจะได้ไปเที่ยว“ไอ้รถคันนี้มันเล็กเกินไปไหมเนี่ย” ธันวาพูดบ่น หลังจากที่เข้ามานั่งในรถคันเล็ก เขารู้สึกอึดอัด ด้วยความที่ช่วงขายาว กับเบาะที่ปรับไปด้านหลังไม่ได้มาก“ให้ฉันขับไหมคะ” แอรินเสนอ
เมื่อตัวมัมคว้าตัวท็อป บทที่ 19 ขอโอกาส [50%]
“คุณทำจะทำอะไรน่ะ”คนตัวเล็กรีบลุกจากที่นอนในทันที ก่อนจะเดินไปเปิดไฟ ความสว่างทำให้เห็นหน้าคนที่ไม่ได้เจอเกือบสองอาทิตย์ พลันรู้สึกแปลกใจไม่น้อย เมื่อสังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงของอีกฝ่าย จากใบหน้าที่เคยหล่อเหลา บัดนี้แก้มของเขาตอบอย่างเห็นได้ชัด ส่วนขอบตาดำเพราะอดหลับอดนอนมาหลายคืนติดช่างไม่ดูแลตัวเองเอาเสียเลย..“พี่แค่อยากกอดเมียให้หายคิดถึง” เขาตอบน้ำเสียงเบา ไม่อยากรบกวนการนอนของเจ้าพีพี ที่กำลังหลับสบายอยู่ที่เปลไฟฟ้าตัวโปรด“เราสองคนหย่ากันแล้วค่ะ ไม่มีอะไรข้องเกี่ยวกันแล้ว” เธอย้ำสถานะต่อชายหนุ่ม“ได้ไง พี่ยังไม่เซ็น จะถือว่าสมบูรณ์ได้ยังไง” เขาตอบ“ถ้าอย่างนั้น คุณก็ช่วยเซ็นให้มันจบๆ สักทีเถอะ ปล่อยเราสองคนแม่ลูกไปซะ” แอรินขอร้อง เธอเบื่อที่จะหนีเต็มทน ลำพังเธออยากจะกลับไปดูร้านทำเล็บที่กรุงเทพจะแย่อยู่แล้ว“พี่ไม่หย่า เรากลับบ้านกันเถอะนะแอร์” ชายหนุ่มพูดขอร้อง พยายามจะขยับเข้ามาใกล้ แต่แอรินกลับก้าวถอยหลังหนี“แอร์ไม่กลับ คุณกลับไปเถอะ เราไม่มีความจำเป็นที่จะอยู่ด้วยกันแล้วค่ะ” เธอพยายามพูดเกลี้ยกล่อมทว่าขณะที่กำลังพูดคุย สายตาของร่างสูงดันเหลือบไปเห็นแผงยาเป็นจำนวนมาก ที่ว
เมื่อตัวมัมคว้าตัวท็อป บทที่ 18 คนหลงทาง [100%]
การใช้ชีวิตอยู่ในเมืองชนบท ห่างไกลจากผู้คนก็ไม่ได้แย่สักเท่าไร เพียงแต่ตอนนี้หญิงสาวกลับคิดถึงร้านทำเล็บเล็กๆ ของเธอเป็นอย่างมาก โชคดีที่ระหว่างนี้แอรินขอให้แม่บุญธรรมของเธอเข้ามาดูแลกิจการชั่วคราว ทำให้หายห่วงไปเปลาะหนึ่งส่วนอาการแพ้ท้องตอนนี้ทุเลาลงไปมาก อาจเพราะเด็กในท้องคงชอบที่จะอยู่กับอากาศบริสุทธิ์มากกว่าในเมือง ทำให้ช่วงนี้แอรินเริ่มทานอาหารได้เยอะ จนท้องยื่นออกมาเห็นเด่นชัด“มีอะไรให้เพียรช่วยอีกไหมคะ” แม่บ้านสาวเข้ามาเอ่ยถาม หลังจากที่ช่วยทำงานบ้านจนเสร็จหมดแล้ว“งั้นเพียรช่วยไปเก็บดอกมะลิได้ไหมจ๊ะ แอร์จะเอามาร้อยพวงมาลัยไปไหว้พระวันพรุ่งนี้” แอรินอยากหาอะไรทำฆ่าเวลา สบโอกาสที่ดอกมะลิกับกุหลาบในสวนบานสะพรั่ง เธอจึงอยากเอามาร้อยไปถวายพระ“ได้ค่ะ เดี๋ยวเพียรไปช่วยเก็บให้นะคะ” พูดจบแม่บ้านสาวก้มหน้าเดินออกไป ส่วนแอรินก็เดินไปตัดดอกกุหลาบสีแดงสดที่อยู่ในกระถางหน้าบ้านหวลนึกถึงความหลังตอนที่เธอยังเด็ก ตอนนั้นเธอมาอยู่กับแม่บุญธรรมไม่นานนัก ลดาสอนเธอร้อยพวงมาลัยขาย ได้ค่าขนมไปกินที่โรงเรียนอยู่เป็นประจำเพราะความจนมันทำให้แอรินแข็งแกร่ง ไม่ว่าเจอปัญหาในรูปแบบไหนเธอก็ไม่หวั่น เพร
บางทีคุณอาจจะชอบ
ยัยตัวร้ายกับนายแบดบอย NC18++
Me'JinJIn47.0K viewsถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)50.8K viewsมรสุมรัก CEO ซาตาน
เกาะลอยน้ำ103.5K viewsพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่530.1K viewsเพลิงแค้นพ่ายแรงพิศวาส
หรูซู่422 viewsหัวใจวิศรุต (วิศรุต&แพรพรรณ)
เดลิล1.1K viewsกรงร้ายจำนนรัก
ธัญปัณณ์788 viewsแค้นแสนรัก
พุดน้ำบุษย์421 views
