ตอนที่ 5 ลักพา [50%]

เจ้าของร้านธันเดอร์โฮสต์ประกาศฐานะ ทำเอาหญิงสาวทั้งสามถึงกับอึ้งไป

เมื่อกี้เขาพูดอะไรนะ เจ้าของร้านอย่างนั้นหรือ?

แอรินนิ่งคิด ร้านธันเดอร์โฮสต์ตั้งอยู่ในใจกลางเมือง ใครๆ ก็รู้ว่าที่ดินแถบย่านนี้มีมูลค่าสูงลิ่ว แถมทั่วทั้งลานจอดรถมีแต่รถหรูราคาแพงจอดเรียงราย นั่นแสดงถึงความนิยมในหมู่คนมีฐานะเป็นอย่างมาก

ขณะที่แอรินยังคงตะลึงงันกับคำพูดของธันวาเมื่อครู่ ร่างสูงที่เห็นท่าทีของเธอกลับนึกขัน อมยิ้มพร้อมกับใช้สายตาอย่างขำขันราวกับเธอเป็นตัวตลกอย่างไรอย่างนั้น ทำให้เธอไม่พอใจเขาเป็นอย่างมาก

ธันวา อิสระภักดี นอกเหนือจากจะเป็นเจ้าของร้านโฮสต์แสนใหญ่โต ตระกูลของเขายังทำธุรกิจโรงแรมซึ่งมีอยู่หลายสาขา กระจายอยู่ตามจังหวัดที่เป็นแห่งท่องเที่ยว สร้างรายได้มหาศาล เรียกได้ว่ารวยระดับพันล้านเลยก็ว่าได้

คำถามคือ...ทำไมเจ้าของร้านมาดนิ่งต้องมาสวมบทบาทเป็นโฮสต์เบอร์หนึ่งของร้าน นั่นก็คงต้องย้อนกลับไปเมื่อช่วงหัวค่ำ

ผู้จัดการสาวเดินวนเวียนอยู่หน้าห้องทำงานของเขาด้วยความร้อนใจ ก่อนที่ธันวาจะเปิดประตูมาเจอ เห็นสีหน้าของหญิงสาวที่ดูไม่สู้ดีนักจึงซักถามเหตุการณ์ทั้งหมดกับเธอ

กฎเหล็กของการทำงานธันเดอร์โฮสต์คลับชัดเจน นั่นคือห้ามเด็กมีความสัมพันธ์กับแขกโดยเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นทางร้านจะเชิญออกโดยไม่มีข้อแม้ ทั้งนี้เพื่อป้องกันปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้น ส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของร้านในอนาคต

เพราะเหตุนี้ร้านธันเดอร์โฮสต์จึงไม่เคยมีเหตุทะเลาะวิวาท เหมือนดั่งร้านอื่นๆ ที่มีข่าวว่าแขกมาตบตีแย่งชิงโฮสต์ที่หน้าร้าน จนร้านเสียชื่อเสียงไปด้วย

และแน่นอนว่าในเมื่อมีกฎ การปฏิบัติอย่างเคร่งครัดเป็นเรื่องที่คนในร้านต้องทำตาม โดยเฉพาะท็อปโฮสต์ด้วยแล้วจะต้องวางตัวดี สร้างความประทับใจให้กับแขกที่มาเที่ยวได้อย่างสมบูรณ์แบบ

แต่ถึงอย่างนั้นนี่ก็เป็นรายที่สี่ของปี ที่แอนผู้จัดการสาวแสนสวยต้องออกหนังสือเชิญเด็กออกอย่างเป็นทางการ

การขาดคนกะทันหัน บวกกับการตั้งยอดขายที่สูงลิ่ว ทำให้เธอไม่สามารถแก้ปัญหาที่ประดังเข้ามาได้ทัน กระทั่งธันวาเสนอตัวเองเป็นตัวแทนในค่ำคืนนี้ ทำให้แอนโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง ก่อนต้องคัดเลือกเพื่อหาหมายเลขหนึ่งคนต่อไปในเร็วๆ นี้

“ว่าไงครับ คุณต้องการคุยอะไรหรือเปล่า” เจ้าของคิ้วหนาเลิกขึ้นเอ่ยถามด้วยถ้อยคำสุภาพ ทำให้ปิ่นและมิกกิหันไปมองหน้าเพื่อนเป็นทางเดียว แอรินทำปากพะงาบๆ นึกคำพูดขึ้นได้

“งะ งั้นฉันก็ไม่ต้องคุยกับคุณ ทางที่ดีฉันคุยกับตำรวจดีกว่า ฉันว่าน่าจะรู้เรื่องกว่านะคะ”

เกิดความเงียบไปชั่วขณะ ชายหนุ่มจ้องคนดื้อรั้นพร้อมกับยกยิ้มตรงมุมปาก ซึ่งเธอไม่ชอบรอยยิ้มนั้นเอาเสียเลย

“ฉันว่าเธอลองทบทวนเหตุการณ์ใหม่ ดีกว่าไหม” ร่างสูงใหญ่เอ่ย ซึ่งนั่นกลับทำให้แอรินโมโหเป็นอย่างมาก

เขาทำเหมือนว่าที่เธอพูดมานั้นไม่เป็นความจริง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขายังชวนเธอไปมีอะไรด้วยเลย

“ยัยแอร์ ฉันขอคุยด้วยหน่อยสิ” มิกกิพูดพร้อมกับดึงมือเพื่อน เดินมาตรงจุดที่ไม่มีใครสามารถได้ยินสองคนคุยกัน

“ว่าไงมิกกิ” แอรินเอ่ยถามอย่างสงสัย

“ฉันว่าเรากลับกันเถอะ” มิกกิถอนหายใจ ก่อนจะเอ่ยความคิดเห็นออกไป

“ทำไมล่ะ?” แอรินถามเสียงสูง

“ฉันพูดตามตรงนะ ขืนแกสู้โดยไม่มีหลักฐาน เขาจะฟ้องกลับเอาได้นะยัยแอร์” คิ้วเรียวสวยขมวดแน่นเข้าหากันเมื่อได้ยินความเห็นจากปากเพื่อนสนิท

“นี่แกไม่เชื่อฉันงั้นเหรอ จะไปดูกล้องวงจรปิดก็ได้ ว่ามันมาดักรอฉันที่หน้าห้องน้ำ”

“ฉันเชื่อนะว่าที่แกพูดมาเป็นความจริง แต่อย่าลืมว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของเรา เกิดเพลี่ยงพล้ำทำอะไรเกินกว่าเหตุ เราจะแย่เอาได้นะ” มิกกิพูดเตือนสติ

“แต่ว่า...”

“แกก็รู้จักนามสกุลอิสระภักดีใช่ไหมแอร์? คนนั้นเขาคือลูกชายคุณธนินทร์เลยนะเว้ย” ทันทีที่มิกกิพูดจบ ทำให้แอรินคิดได้

ตระกูลอิสระภักดีเป็นนามสกุลใหญ่ ที่ในแวดวงนักธุรกิจต่างให้การยอมรับกันอย่างกว้างขวาง หนำซ้ำยังมีแววว่าธนินทร์หรือพ่อของธันวากำลังจะลงเล่นการเมืองในปีหน้า ซึ่งนั่นทำให้เธอรู้ว่าไม่ควรมีเรื่องกับผู้ชายคนนี้เป็นอันขาด

เจ้าของดวงตากลมสีน้ำตาลหันไปมองร่างสูงไม่หลบตา ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน ขณะที่สองมือกำแน่นด้วยความเจ็บใจ ที่ไม่สามารถทำอะไรผู้ชายคนนั้นได้เลย

อีกครั้งแล้วสินะ ที่เธอต้องยอมให้คนพรรค์นั้นมาเหยียบย่ำหัวใจ ทั้งที่ตัวเองไม่สามารถทำอะไรได้ ไปมากกว่าการนิ่งเงียบ แล้วปล่อยผ่านไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อย่างไรเสียขอให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย ที่จะได้เจอะเจอกับผู้ชายเฮงซวยคนนี้ก็พอ