บทที่ 16 เราไม่ได้รักกัน [100%]

แหวะ...

หญิงสาวโก่งคออ้วกจนหมดไส้หมดพุง ตั้งแต่เช้าแอรินรู้สึกเวียนหัวจนไม่อยากลุกจากที่นอน แต่พอลุกขึ้นนั่งเธอก็ต้องรีบไปกอดชักโครกในทันที

อาการแบบนี้ เหมือนตอนตั้งท้องพีพีไม่มีผิด พอคิดดังนั้น ใบหน้าของหญิงสาวก็ซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด หัวใจพลันหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม

แต่จะใช่อย่างที่คิดจริงๆ หรือ? ในเมื่อทุกวันนี้เธอยังกินยาคุมอยู่ทุกวันไม่มีขาด แล้วแบบนี้จะมีโอกาสตั้งท้องครรภ์ได้อย่างไร

ระหว่างรอผลตรวจที่หน้าห้องตรวจอย่างใจจดจ่อ แอรินถอนหายใจยาว มองไปเห็นสามีภรรยาคู่หนึ่ง เดินจูงมือกันมาโรงพยาบาล สายตาของคนทั้งคู่ดูรักกันมากจนเธอนั้นอิจฉา

แว็บแรกที่เธอเห็นภาพของสองคนนั้น เป็นภาพของเธอกับสามีทับซ้อนกัน ซึ่งทำให้หัวใจดวงน้อยวูบโหวงอย่างน่าประหลาด

ฟึบ

เสียงประตูไม้เลื่อนออก คุณหมอหนุ่มเดินออกมาพร้อมกับกระดาษหนึ่งแผ่น เขามองหญิงที่เคยรักด้วยสายตาห่วงใย

“แอร์” เขาเอ่ยเสียบเรียบ

“...”

“แอร์” ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มบาง

“ว่าไงนเรศ”

“เข้ามาในห้องดีกว่า” หญิงสาวพยักหน้า ก่อนจะลุกเดินตามคุณหมอหนุ่มเข้าไปในห้องตรวจ

“ผลตรวจออกมาแล้ว แอร์ตั้งครรภ์ได้เกือบสี่สัปดาห์แล้วนะ” พอได้ฟังผลตรวจที่แน่ชัด ใบหน้าขาวซีดเผือดราวกับกระดาษ ฟังผลตรวจอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

“มันจะเป็นไปได้เหรอนเรศ เรากินยาคุมตลอดไม่มีขาดเลยนะ” เธอถามด้วยความสงสัย

“มันแค่เก้าสิบสามเปอร์เซ็นต์น่ะ อีกเจ็ดเปอร์เซ็นต์ก็ยังมีโอกาสอยู่” คุณหมอหนุ่มอธิบาย ร่างบางทิ้งสายตาลงบนโต๊ะสีขาว เธอนิ่งคิดอยู่สักพัก

“นเรศอย่าบอกเรื่องนี้กับใครได้ไหม?” แอรินตัดสินใจแล้วว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร

“ถึงเราไม่บอก เรื่องนี้ก็ปิดไม่ได้นานหรอกนะแอร์”

“เราเข้าใจ แต่เรายังไม่พร้อมที่จะให้ใครรู้จริงๆ” คุณหมอในชุดกาวน์พยักหน้าอย่างเข้าใจ ถึงแอรินจะไม่ได้ร้องขอ แต่ด้วยจรรยาบรรณแพทย์ เขาก็ไม่สามารถเอาเรื่องของคนไข้ไปบอกใครได้อยู่ดี

“ระหว่างนี้ก็ห้ามยกของหนัก กินของที่มีประโยชน์ แล้วก็พักผ่อนให้เพียงพอนะ” คุณหมอหนุ่มเน้นย้ำคนไข้ ขณะที่ทั้งคู่เดินออกมายังลานจอดรถ

โชคดีที่นเรศลงเวรพอดี คุณหมอหนุ่มจึงอาสาไปส่งคนไข้สาวด้วยตัวเอง

“รับทราบค่ะคุณหมอ” แอรินทำหน้าล้อเลียน จนโดนอีกคนดีดหน้าผากไปหนึ่งที “โอ๊ย เจ็บนะนเรศ”

“เป็นคุณแม่ลูกสองแล้ว ยังทำตัวเป็นเด็กได้อีกนะ”

“โธ่...คุณหมอใจร้ายจัง” หญิงสาวทำแก้มป่อง ทำเอาคุณหมออดขำในความน่ารักของคนตัวเล็กไปไม่ได้

ทว่าทั้งสองคนไม่รู้ตัวเลย ว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องคนทั้งคู่อย่างไม่พอใจ อยู่บนรถตู้ที่จอดสตาร์ทเครื่องอยู่ใกล้ๆ

โชคดีที่วันนี้ทั้งวัน นเรศค่อยช่วยเหลือเป็นธุระจัดการให้ทั้งหมด ไม่อย่างนั้นเธอทำเองคนเดียวไม่ไหว

แอรินตัดสินใจว่าจะคุยเรื่องหย่ากับธันวาอย่างจริงๆ จังๆ แล้วกลับไปมีชีวิตที่แสนเรียบง่ายอย่างที่เคยเป็น ต่อยอดความฝันให้ขยายใหญ่ยิ่งกว่าเดิม แม้จะต้องทำงานและเลี้ยงลูกถึงสองคนก็ตาม แต่เธอเชื่อว่ามันจะมีความสุขกว่าที่เป็นทุกวันนี้อย่างแน่นอน

ทันทีที่ร่างบางก้าวเท้าเข้ามาในบ้านอิสระภักดี เจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ยืนดักรอก็ออกมาจากที่ซ่อน ก่อนจะเข้ามากระชากข้อมือเล็กดึงร่างบาง เข้าหาตัว

“เธอคิดจะนอกใจฉันหรือไง”

“คุณพูดอะไรของคุณเนี่ย ปล่อย...ฉันอยากอาบน้ำจะแย่แล้ว” น้ำเสียงติดหงุดหงิดเป็นอาการของคนที่มีฮอร์โมนเปลี่ยนไป

“ออกไปเที่ยวกับผัวเก่า ยังมีหน้าตะคอกใส่ฉันแบบนี้ใช้ได้เหรอ”

“ค่ะ แล้วคุณจะทำไม?” ในเมื่อพูดแล้วไม่ฟัง แอรินจึงตัดสินใจเล่นตามน้ำไปเลย

“เธอยอมรับแล้วใช่ไหม ว่านอกใจฉัน” ธันวาตะคอก

“หยุดเป็นหมาบ้าสักทีเถอะ ฉันจะไปไหนมาไหนกับใคร แล้วคุณเกี่ยวอะไรด้วย”

“ก็สิทธิของความเป็นผัวเธอไงแอร์ เธอจำไม่ได้งั้นสิ หรือว่าต้องทบทวนก่อนไหม ว่าเธอกับฉัน เราเป็นอะไรกัน”

“ไม่ อืม”

ยังไม่ทันพูดจบประโยค ริมฝีปากหนากลับกระแทกเข้าหาอย่างรุนแรง ก่อนที่ลิ้นร้อนจะสอดเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว

ร่างบางรู้สึกตกใจ ก่อนจะใช้เรี่ยวแรงที่มี กำมือแล้วทุบแผ่นหลังกว้างอย่างรุนแรง แต่ทว่าคนตรงข้ามกลับไม่สะทกสะท้าน หนำซ้ำยังทำโทษร่างบางด้วยการขบกัดริมฝีปากบางจนบวมเจ่อ

เมื่อร่างบางหยุดดิ้น ธันวาจึงยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ รู้สึกตกใจเมื่อแอรินมองเขาด้วยสีหน้าเจ็บปวด ดวงตากลมมีน้ำตาเอ่อออกมา ก่อนจะไหลหยอดเป็นสาย

“ปล่อยฉันเถอะนะ ฉันขอร้อง” เธออ้อนวอน เป็นครั้งแรกที่เธอไม่สามารถเก็บความรู้สึกอีกต่อไปได้

“ไม่มีทาง ยังไงฉันก็ไม่ยอมปล่อยเธอไปหรอก” เจ้าของเสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหู ก่อนจะบรรจงจูบไปตรงริมฝีปากของหญิงสาว

แอรินหลับตาพริ้ม เงยหน้ามองสามีด้วยสายตาวิงวอน นี่คงเป็นทางเลือกสุดท้ายจริงๆ แล้วสินะ

แขนเล็กยกขึ้นโอบคอ กระชับจูบให้แนบแน่น ขณะที่อีกฝ่ายสอดมือเข้ามาลูบไล้ต้นขาขาวของภรรยาสาว

“ตรงนี้มัน...”

“นี่บ้านฉัน ฉันจะเอาเธอตรงไหนมันก็เรื่องของฉัน” พูดจบชายหนุ่มก็จับหญิงสาวไปหลบที่เสาต้นใหญ่

ความมืดมิดปกปิดความอายไปได้มาก ก่อนที่ร่างเล็กจะถูกจับให้หันหลัง มือเล็กรีบคว้าเสาใหญ่เป็นหลัก กระโปรงตัวยาวถูกถกไปกองอยู่ที่เอว

“อะ อืม เบาๆ ค่ะคุณธัน” น้ำเสียงหวานร้องห้าม เมื่ออีกฝ่ายสอดความใหญ่เข้ามาทีละนิดๆ จนหมดลำ

“ซี้ด ของเธอนี่มัน ตอดรัดฉันเหลือเกิน” คนด้านหลังเอ่ยชมไม่ขาดปาก มีเพียงแอรินเท่านั้นที่เติมความต้องการของเขาได้อย่างเต็มที่

“อ๊ะ อะ คุณธัน อืม”

เสียงครวญครางของหญิงสาวร้องระงมไปทั่วบริเวณ แข่งกับเสียงเนื้อกระทบกันดังพับๆ พวกเขาไม่สนใจว่าใครจะได้ยินอีกต่อไป ตั้งหน้าตั้งตา มอบความสุขให้กันและกัน

โดยที่ไม่ทันได้สังเกต ว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องคนทั้งคู่อยู่หลังเสาต้นใหญ่อีกต้น ด้วยสายตาเย็นชา