บทที่ 17: สามวันในหุบเขา

สายลมหวีดหวิวกระแทกแก้วหูจนอื้ออึง ร่างกายของเสิ่นชิงเยว่เบาหวิวขณะที่ตัวรถม้าแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ กลางอากาศ เศษไม้และฝุ่นหินปลิวว่อน ทัศนียภาพเบื้องล่างคือหุบเหวลึกที่ปกคลุมไปด้วยม่านหมอกหนาทึบและยอดไม้เขียวชอุ่มที่พุ่งตรงเข้ามาหาด้วยความเร็วสูง

ทว่าในวินาทีที่ความตายกำลังจะอ้าแขนรับนาง...

อ้อมแขนกำยำที่แข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กพลันโอบรัดร่างของนางไว้แน่นจากด้านหลัง!

แผ่นอกกว้างที่ร้อนผะผ่าวแนบสนิทเข้ากับแผ่นหลังของนาง มือหนาข้างหนึ่งกดศีรษะของนางให้ซุกลงกับซอกคอของเขาอย่างทะนุถนอม ขณะที่สองขาและแผ่นหลังของเซียวจิ้งเหิงขดงอเข้าหากัน ห่อหุ้มเรือนร่างบอบบางของนางไว้ภายใน ดั่งเกราะเหล็กที่ยอมสละตนเองเพื่อปกป้องดวงแก้วล้ำค่า

แกรก! โครม!

เสียงร่างของเซียวจิ้งเหิงกระแทกเข้ากับกิ่งสนโบราณขนาดใหญ่กิ่งแล้วกิ่งเล่าอย่างรุนแรง เสียงกระดูกลั่นและเสียงเนื้อฉีกขาดดังสะท้อนกึกก้องอยู่ในอกของเขา เลือดอุ่นๆ สาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนข้างแก้มของชิงเยว่ ทว่าบุรุษหนุ่มกลับไม่ยอมคลายอ้อมแขนออกแม้แต่น้อย เขากัดฟันแน่นจนฟันแทบแหลกละเอียด ไม่ยอมปล่อยให้ชิ้นส่วนใดของร่างกายนางสัมผัสถูกกิ่งไม้แม้แต่ปลายเล็บ!

ตูมมมมมมมมมม!!

ผิวน้ำอันเยือกเย็นของวังน้ำลึกก้นหุบเหวแตกกระจายออกเป็นละอองคลื่นขนาดยักษ์ ความเย็นเฉียบของสายน้ำทะลักเข้าสู่โสตประสาท ความมืดมิดและแรงกระแทกกลืนกินสติสัมปชัญญะของเสิ่นชิงเยว่ไปในทันที

...

แค็ก! แค็กๆ!

เสิ่นชิงเยว่สำลักน้ำออกมาอย่างรุนแรง สติของนางค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมา แสงแดดรำไรที่ส่องลอดผ่านยอดไม้กระทบลงบนใบหน้าที่เปียกชุ่ม นางพบว่าตนเองนอนเกยตื้นอยู่บนหาดกรวดริมลำธาร ร่างกายมีเพียงรอยถลอกเล็กน้อยตามแขนขา ทว่าไร้ซึ่งบาดแผลฉกรรจ์

ทว่าเมื่อสายตาของนางกวาดมองไปข้างๆ... หัวใจของนางพลันกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น!

ร่างสูงใหญ่ของเซียวจิ้งเหิงนอนคว่ำหน้าจมอยู่ในน้ำครึ่งตัว เสื้อเกราะเหล็กของเขาแตกหักเป็นชิ้นๆ เสื้อผ้าตัวในฉีกขาดจนเผยให้เห็นแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยแผลฉีกขาดขนาดใหญ่ เลือดสดยังคงไหลซึมออกมาไม่ขาดสายย้อมผิวน้ำรอบกายจนกลายเป็นสีแดงฉาน ไหล่ขวาของเขาบิดเบี้ยวผิดรูปอย่างเห็นได้ชัด และใบหน้าคมคายนั้นซีดเผือดดั่งคนตาย!

“เซียวจิ้งเหิง!”

ชิงเยว่ตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งเข้าไปหาเขาทันที นางใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีดึงร่างกำยำที่หนักอึ้งขึ้นมาจากน้ำ พลิกตัวเขาให้นอนหงาย มือของนางสั่นเทาขณะทาบลงบนซอกคอเพื่อตรวจชีพจร

ชีพจรของเขาแผ่วเบาและเต้นเร็วผิดปกติ ลมหายใจติดขัด ริมฝีปากเขียวคล้ำ

“ตื่นสิ! เซียวจิ้งเหิง! ลืมตาขึ้นมาเดี๋ยวนี้!” นางตบแก้มเขาเบาๆ ด้วยความตื่นตระหนก ทว่าบุรุษตรงหน้ากลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง มีเพียงเสียงครางแผ่วเบาในลำคอด้วยความเจ็บปวด

ชิงเยว่สูดลมหายใจลึกเพื่อดึงสติของตนเองกลับมา นางเป็นหมอ... นางจะตื่นตระหนกไม่ได้เด็ดขาด!

นางกวาดสายตามองไปรอบๆ พบว่าห่างออกไปราวสามสิบก้าว มีโพรงถ้ำศิลาธรรมชาติที่แห้งสนิทและมีเถาวัลย์ปกคลุมปากถ้ำอย่างมิดชิด เหมาะสำหรับการหลบภัยจากสัตว์ร้ายและไอหนาว

ชิงเยว่กัดฟัน ยอมปลดสายรัดเอวของตนเองออกมาผูกโยงใต้รักแร้ของเขา แล้วออกแรงลากร่างที่สูงใหญ่ของแม่ทัพหนุ่มไปตามพื้นกรวดทีละคืบทีละศอก เหงื่อกาฬและน้ำตาไหลรินอาบสองแก้ม ฝ่ามือของนางถูกเศษหินบาดจนเลือดซึม ทว่านางไม่ยอมหยุด จนกระทั่งสามารถนำร่างของเขาเข้ามานอนพักบนลานหินราบเรียบภายในถ้ำได้สำเร็จ

เมื่อตรวจดูอาการอย่างละเอียด ความตื่นตระหนกในใจของชิงเยว่ก็ยิ่งทวีคูณ...

ไหล่ขวาของเขาหลุดออกจากเบ้า กระดูกซี่โครงด้านขวาหักสองซี่ และมีรอยกระแทกช้ำในอย่างรุนแรงที่แผ่นหลัง บาดแผลจากกิ่งไม้ฉีกขาดลึกจนเกือบเห็นกระดูก หากไม่รีบห้ามเลือดและดามกระดูก เขาจะต้องเสียชีวิตจากอาการตกเลือดและพิษไข้ช้ำในแน่นอน!

ชิงเยว่วิ่งออกจากถ้ำไปเก็บกิ่งไม้แห้งและหินเหล็กไฟที่กระจัดกระจายอยู่ริมธารมาจุดกองไฟเพื่อสร้างความอบอุ่น จากนั้นนางจึงออกไปเสาะหาสมุนไพรป่า โชคดีที่บริเวณก้นเหวอันชุ่มชื้นนี้มีต้น ‘ซานชี’ (จินปู้ฮว่าน) ที่มีสรรพคุณห้ามเลือดสมานกระดูกชั้นยอด และ ‘หญ้าลิ้นงู’ ที่ช่วยลดไข้ถอนพิษเติบโตอยู่ริมน้ำตก

นางรีบเก็บสมุนไพรเหล่านั้นกลับมา ใช้หินบดจนแหลกละเอียด

เมื่อกลับมาถึงถ้ำ ชิงเยว่คุกเข่าลงข้างกายเซียวจิ้งเหิง นางมองดูหัวไหล่ที่บิดเบี้ยวของเขา นี่คือขั้นตอนที่ทรมานที่สุด... การต่อกระดูกไหล่ที่หลุดกลับเข้าที่

“เซียวจิ้งเหิง... อดทนหน่อยนะ” นางกระซิบข้างหูเขา แม้จะรู้ว่าเขาไม่ได้สติ

ชิงเยว่จับแขนขวาของเขาไว้มั่น วางส้นเท้าของนางยันไว้ใต้รักแร้ของเขาเพื่อเป็นจุดหมุน จากนั้นจึงสูดลมหายใจเข้าลึก และออกแรงดึงพร้อมบิดท่อนแขนกลับเข้าสู่มุมเดิมอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด!

กร๊อบ!!

เสียงกระดูกข้อต่อเลื่อนกลับเข้าเบ้าดังก้องถ้ำ!

“อั่ก!!”

ร่างของเซียวจิ้งเหิงกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ตาของเขาเบิกโพลงขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นเต็มใบหน้า เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ลมหายใจหอบกระชั้นราวกับสัตว์ป่าที่บาดเจ็บ

ทว่าทันทีที่สายตาพร่ามัวของเขามองเห็นใบหน้าของเสิ่นชิงเยว่ที่อยู่ใกล้แค่คืบ... ความเจ็บปวดทั้งหมดในแววตาของเขากลับมลายหายไปในพริบตา เหลือทิ้งไว้เพียงความโล่งใจอันมหาศาล

“ชิง... ชิงเยว่...” เสียงของเขาแหบแห้งจนแทบจับใจความไม่ได้ มือซ้ายที่พอมีเรี่ยวแรงพยายามจะเอื้อมมาแตะแขนของนาง “เจ้า... เจ้าปลอดภัยดี... ข้า... ข้าไม่ได้ทำเจ้าตกเหว...”

น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงมาจากดวงตาของเสิ่นชิงเยว่ กระทบลงบนหลังมือที่สั่นเทาของเขา

บุรุษผู้นี้... กระดูกหักไปทั้งตัว บาดแผลฉกรรจ์จนแทบเอาชีวิตไม่รอด ทว่าคำแรกที่เขาพูดออกมาเมื่อได้สติ กลับถามหาเพียงความปลอดภัยของนาง!

“คนโง่...” ชิงเยว่ดุเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ข้าปลอดภัยดี แต่คนที่กำลังจะตายคือเจ้า! อยู่นิ่งๆ ข้าจะทายาและพันแผลให้!”

นางรีบนำสมุนไพรซานชีที่บดละเอียดพอกลงบนบาดแผลที่แผ่นหลังและหัวไหล่ของเขา ความแสบร้อนของตัวยาทำให้กล้ามเนื้อของเซียวจิ้งเหิงกระตุกเกร็ง ทว่าเขากลับกัดฟันแน่น ไม่ยอมส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่แอะเดียว เพราะกลัวว่านางจะตกใจ

ชิงเยว่ฉีกชายกระโปรงผ้าไหมของตนเองออกเป็นริ้วยาว ใช้ดามกระดูกซี่โครงและพันรอบแผ่นอกของเขาอย่างแน่นหนา จากนั้นจึงป้อนน้ำต้มสมุนไพรลดไข้ให้เขาดื่มทีละช้อน

ตลอดคืนแรก... พิษไข้จากบาดแผลกำเริบอย่างรุนแรง เซียวจิ้งเหิงตัวร้อนดั่งท่อนฟืนที่ติดไฟ เขาหนาวสั่นจนฟันกระทบกัน ชิงเยว่ต้องคอยนำผ้าชุบน้ำเย็นจากลำธารมาเช็ดตัวให้เขาตลอดทั้งคืน และเมื่อเห็นว่าเขายังคงหนาวสั่นจนควบคุมไม่ได้ นางจึงตัดสินใจทอดตัวลงนอนเคียงข้าง โอบกอดร่างกำยำที่บาดเจ็บไว้ในอ้อมอก ใช้ไออุ่นจากร่างกายของนางช่วยคลายความหนาวเหน็บให้แก่เขา

ในห้วงนิทราอันพร่าเลือน เซียวจิ้งเหิงซุกใบหน้าลงกับซอกคอของนาง ละเมอเรียกชื่อนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยน้ำเสียงที่เว้าวอนและเปี่ยมด้วยความรักอันลึกซึ้ง

ผ่านไปสามวันเต็ม...

ท่ามกลางความเงียบสงบของหุบเขาที่ตัดขาดจากโลกภายนอก บาดแผลของเซียวจิ้งเหิงเริ่มสมานตัวด้วยสรรพคุณของสมุนไพรวิเศษและการดูแลอย่างใกล้ชิดของชิงเยว่ พิษไข้ลดลงจนเกือบเป็นปกติ

ในยามบ่ายของวันที่สาม แสงแดดอบอุ่นทอดส่องเข้ามาถึงปากถ้ำ ลมพัดพากลิ่นหอมของดอกไม้ป่าเข้ามาจางๆ

เซียวจิ้งเหิงลืมตาขึ้นช้าๆ คราวนี้สายตาของเขาแจ่มชัดและมีชีวิตชีวาขึ้นมาก เขามองเห็นเสิ่นชิงเยว่นั่งพิงผนังถ้ำอยู่ข้างกาย ใบหน้างามดูเหนื่อยล้าและผ่ายผอมลงเล็กน้อย เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนคราบสมุนไพรและเขม่าควันไฟ

เขายันกายลุกขึ้นนั่งอย่างระมัดระวัง แม้จะยังเจ็บแปลบที่ซี่โครง แต่เรี่ยวแรงเริ่มฟื้นคืนกลับมาแล้ว

ชิงเยว่ลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกถึงความเคลื่อนไหว นางมองเขาด้วยความโล่งใจ “ท่านฟื้นแล้วหรือ รู้สึกอย่างไรบ้าง ยังเจ็บตรงไหนอีกหรือไม่?”

เซียวจิ้งเหิงมิได้ตอบคำถามเรื่องบาดแผล สายตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของนาง แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นจนล้นทะลัก

“ชิงเยว่...” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่มั่นคง “สามวันนี้... เจ้าดูแลข้าโดยไม่หลับไม่นอน เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้อีกครั้ง”

“ข้าเป็นหมอ ย่อมไม่อาจปล่อยให้คนตายต่อหน้า” นางตอบตามความเคยชิน ทว่าหลบสายตาเขาเล็กน้อย

“แต่ข้าไม่ใช่แค่ ‘คนทั่วไป’...” เซียวจิ้งเหิงขยับเข้าไปใกล้นางอีกหนึ่งก้าว มือหนาข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บยกขึ้นมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะค่อยๆ สัมผัสลงบนปลายนิ้วที่ถลอกของนางเบาๆ “ข้าคือคนที่เคยทำร้ายเจ้า... คือคนบาปที่พรากทุกสิ่งไปจากเจ้า... เจ้าควรจะปล่อยให้ข้าตายอยู่ที่ก้นเหวนี้ มันถึงจะสาสมกับสิ่งที่ข้าเคยทำ”

ชิงเยว่นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ นางมองดูรอยแผลเป็นบนใบหน้าและมือของเขา มองดูคราบเลือดบนผ้าพันแผลที่แผ่นอก... บาดแผลเหล่านี้เกิดขึ้นเพราะเขาเอาตัวเข้าบังนางทั้งสิ้น

“เซียวจิ้งเหิง...” นางเอ่ยขึ้นช้าๆ น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ในอดีตชาติ ข้าเคยเกลียดท่าน... เกลียดจนอยากให้ท่านตายตกไปตามกัน ทว่าในชาตินี้... การที่ท่านเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า การที่ท่านยอมกระดูกหัก ยอมตกหน้าผาเพื่อไม่ให้ข้ามีแม้แต่รอยขีดข่วน...”

นางเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาตรงๆ แววตาคู่หงส์ไม่มีความเย็นชาหรือความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป

“ท่านคิดว่าหัวใจของข้าทำด้วยหินผางั้นหรือ?”

เซียวจิ้งเหิงชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก

และก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยคำใดออกมา...

มือเรียวนุ่มทั้งสองข้างของเสิ่นชิงเยว่ พลันยกขึ้นประคองใบหน้าคมคายของเขาไว้!

ปลายนิ้วของนางสัมผัสความอบอุ่นบนปรางแก้มของเขา เซียวจิ้งเหิงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ร่างกายแข็งทื่อดั่งต้องมนตร์สะกด

เสิ่นชิงเยว่โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ดวงตาของนางจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากแห้งผากของเขา... คราวนี้ มิใช่เขาเป็นฝ่ายล่วงเกิน มิใช่เพราะฤทธิ์ยาพิษ และมิใช่เพราะความสับสน

หากแต่เป็นตัวนางเอง... ที่ต้องการทำสิ่งนี้!

ชิงเยว่ประทับริมฝีปากอันอ่อนนุ่มของนางลงบนเรียวปากของเซียวจิ้งเหิงอย่างแผ่วเบา... ก่อนจะค่อยๆ แนบสนิทและบดเบียดด้วยความรู้สึกอันลึกซึ้งและดูดดื่ม!

รสชาติของหยาดน้ำตา ความเจ็บปวด และเปลวไฟแห่งความเสน่หาที่ถูกกักขังไว้มานานแสนนาน พลันระเบิดออกในจูบนี้!

เซียวจิ้งเหิงส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำดั่งกลองศึก อ้อมแขนข้างที่แข็งแรงโอบรัดเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างไม่อาจห้ามใจได้อีกต่อไป เขาตอบรับจูบของนางด้วยความโหยหาและทะนุถนอม ราวกับกำลังดื่มด่ำหยาดน้ำทิพย์ที่ชุบชีวิตวิญญาณที่แห้งเหี่ยวของเขาให้ฟื้นคืนชีพ!

นี่คือจูบที่นางเป็นผู้เลือก... จูบที่ทลายกำแพงน้ำแข็งลงจนหมดสิ้น และเปิดประตูสู่ค่ำคืนที่ไม่มีสิ่งใดสามารถขวางกั้นความรู้สึกของพวกเขาทั้งสองได้อีกต่อไป!