บทที่ 2

เช้าวันถัดมา จู้ซีเหยาถูกเสียงแจ้งเตือนข้อความจากลู่โจวหนานปลุกให้ตื่น

เขาส่งข้อความรัวมาเป็นสิบ ๆ ข้อความ ถามว่าเธอจะไปถึงเมื่อไหร่

ในใจเธอขมขื่นขึ้นมาทันที ลู่โจวหนาน…นายเคยลองมองตัวเองบ้างไหม ว่าตัวเองโหดร้ายกับคนอื่นได้แค่ไหน

มือของเธอสั่นเล็กน้อย ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ ว่า “วันนี้ไม่สบาย ไม่ไปแล้ว”

ไม่นานนัก พ่อจู้กับแม่จู้ก็มาเคาะประตูห้อง

“อาเหยา ถึงจะงอนโจวหนานอยู่ ก็อย่ามางอนเอาตอนนี้เลยนะ รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าไปบ้านเขาเถอะ ลูกไม่รู้เหรอว่าเขาให้ความสำคัญกับการนัดดูตัวครั้งนี้มากแค่ไหน เขาชอบลูกสาวตระกูลเฉียวคนนั้นมาหลายปีแล้ว พอรู้ว่าเธอกลับประเทศ ก็รีบให้พ่อช่วยเป็นคนแนะนำทันที”

“ใช่แล้ว สาวตระกูลเฉียวเคยมาเรียนเปียโนกับพ่ออยู่ช่วงหนึ่ง พ่อถึงกับไปหาถึงบ้าน กว่าจะช่วยจัดให้มีการเจอกันครั้งนี้ได้ ตั้งแต่ของขวัญไปจนถึงงานเลี้ยง ทุกอย่างจัดเต็มสุด ๆ ที่เรียกลูกไปก็เพื่อช่วยให้บรรยากาศไม่เกร็ง มีผู้หญิงวัยเดียวกันอยู่ด้วย เธอจะได้ไม่อึดอัด โจวหนานครั้งนี้จริงจังมาก พวกลูกก็สนิทกันขนาดนั้น จะไม่ช่วยเขาได้ยังไง”

พอเธอไม่ไป ลู่โจวหนานถึงกับโทรมาหาพ่อแม่ของเธอเลย

ฟังคำเกลี้ยกล่อมอย่างเป็นห่วง จู้ซีเหยาทำได้เพียงกลั้นน้ำตา ก่อนจะล้างหน้าแปรงฟันแล้วลงไปข้างล่าง

สองบ้านอยู่ไม่ไกลกัน สิบนาทีต่อมา เธอก็มายืนอยู่หน้าประตูบ้านตระกูลลู่ ก่อนจะเปิดตู้รองเท้าบริเวณหน้าทางเข้า

ข้างในโล่งว่าง ไม่เห็นรองเท้าแตะลายกระต่ายคู่นั้น

เธอค้นหาทั้งชั้นบนชั้นล่างอยู่หลายรอบ กว่าจะไปเจอรองเท้าคู่นั้นในถังขยะหน้าบ้าน

นอกจากรองเท้า ในนั้นยังมีแก้วน้ำ แปรงสีฟัน ผ้าเช็ดตัว ชุดนอน…

ล้วนเป็นของเธอทั้งนั้น

“คุณจู้ ของพวกนี้คุณชายเป็นคนเอาไปทิ้งเองนะคะ เชิญใส่ถุงคลุมรองเท้าก่อนค่ะ”

จู้ซีเหยามองถังขยะอยู่นาน ไม่พูดอะไร

เพราะสองตระกูลสนิทกันมาตั้งแต่รุ่นพ่อแม่ เธอจึงแวะมาที่นี่แทบทุกวัน บางครั้งก็พักค้างคืน

ลู่โจวหนานถึงกับจัดห้องนอนให้เธอโดยเฉพาะ ซื้อของใช้ไว้ให้ครบทุกอย่าง เลือกลายกระต่ายที่เธอชอบ

เขาเคยบอกว่า บ้านตระกูลลู่ก็คือบ้านของเธอ ไม่ต้องเกรงใจ

พวกเขาแอบกันทั้งสองครอบครัว กอดจูบกันหน้าบ้าน ประสานมือกันใต้โต๊ะอาหาร แนบชิดกันในห้องหนังสือ

แต่ตอนนี้ เฉียวอี้หนิงกลับมาแล้ว เขากลัวว่าคนที่แอบรักจะเข้าใจผิด

เลยโยนทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอทิ้งไปจนหมด

จู้ซีเหยาใช้เวลานานกว่าจะกดความรู้สึกลงได้ ก่อนจะสวมถุงคลุมรองเท้าแล้วเดินเข้าไป

พอเข้าประตู เธอก็เห็นลู่โจวหนานกำลังปอกผลไม้ให้เฉียวอี้หนิง ทั้งสองพูดคุยหัวเราะกันอย่างออกรส

เขานั่งอยู่บนโซฟา สวมสูทผ้าซาตินสั่งตัดทั้งชุด ผมจัดทรงอย่างประณีต มีกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ แผ่ออกมา ภาพลักษณ์สุภาพเรียบร้อยแต่แฝงความร้ายลึก ๆ ชวนมองอย่างประหลาด

สมัยเรียน จู้ซีเหยาเคยได้ยินผู้หญิงมากมายพูดว่าเขาหล่อ ต่อให้ใส่อะไรก็ดูดี ถ้าแต่งตัวจริงจังขึ้นมา ไอดอลในวงการก็คงเทียบไม่ติด

แต่โดยปกติ เขาเป็นคนรักอิสระ ใส่แค่เสื้อยืดหรือเชิ้ตธรรมดา ไม่ค่อยพิถีพิถันเรื่องการแต่งตัว

ที่แท้พออยู่ต่อหน้าคนที่ชอบ เขาก็อยากอวดตัวเหมือนนกยูงกางหางเหมือนกัน

ผู้ชายที่เมื่อคืนยังแนบชิดอยู่บนเตียงกับเธอ วันนี้กลับทำเหมือนไม่รู้จักกัน มองเธอเพียงแวบเดียวก็ละสายตาไป สนใจเฉียวอี้หนิงเพียงคนเดียว

ทั้งสองคุยกันตั้งแต่งานอดิเรกไปจนถึงเรื่องอากาศ จากเรื่องงานไปถึงแบรนด์เครื่องประดับ จากเรื่องวัยเด็กไปจนถึงชีวิตในโรงเรียน

มองท่าทีที่ลู่โจวหนานพยายามหาเรื่องมาคุยไม่หยุด พูดจาฉะฉานไม่ขาดสาย จู้ซีเหยาก็ก้มตาลง ยิ้มเยาะตัวเองเบา ๆ

ที่แท้ต่อหน้าคนที่เขาชอบ เขาก็เป็นฝ่ายรุกได้ขนาดนี้

“ตอนมัธยมปลายก็บังเอิญเหมือนกันนะ นายเป็นรุ่นพี่ฉันหนึ่งปี ทั้งที่ไม่ได้อยู่ตึกเดียวกัน แต่ก็ยังเจอกันบ่อย ๆ เหมือนมีวาสนาต่อกันเลย”

ได้ยินเฉียวอี้หนิงพูดด้วยรอยยิ้ม จู้ซีเหยามองไปที่ใบหูของลู่โจวหนานที่แดงระเรื่อ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

วาสนางั้นเหรอ?

แท้จริงแล้ว ทุกครั้งที่ “บังเอิญเจอ” ล้วนเป็นเขาตั้งใจสร้างขึ้น

ตอนนั้น เธอเดินตามอยู่ข้างหลัง มองเขาทุ่มเททุกอย่างเพื่อคนที่เขารัก แล้วก็ได้แต่เจ็บปวดเงียบ ๆ

ต่อมาเฉียวอี้หนิงไปต่างประเทศ เธอคิดว่าในที่สุดตัวเองก็ได้สมหวัง

แต่ตอนนี้ดูแล้ว คนที่สมหวังคือเขาต่างหาก

ขณะที่จู้ซีเหยากำลังเหม่อลอย จู่ ๆ ก็ได้ยินคนเรียกชื่อ

“ตอนมัธยมปลายฉันเคยได้ยินมาว่านายมีเพื่อนสมัยเด็กที่สนิทมาก คนนั้นก็คงเป็นคุณจู้นี่ใช่ไหม?”

จู้ซีเหยาชะงักเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นก็เห็นสายตาของเฉียวอี้หนิงที่แฝงการหยั่งเชิง

เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร พ่อลู่กับแม่ลู่ก็หัวเราะแล้วรับคำทันที

“สนิทกันมากจริง ๆ ตั้งแต่เด็กก็ติดกันแจเหมือนเงา โตมาด้วยกันแทบจะใส่กางเกงตัวเดียวกันเลยด้วยซ้ำ ตอนแรกพวกเรายังคิดจะจับหมั้นกันตั้งแต่เด็กด้วยซ้ำ…”

ฟังไปได้ไม่ทันจบ สีหน้าของลู่โจวหนานก็หม่นลงทันที ก่อนจะตัดบท

“พ่อ แม่ อย่าพูดมั่วสิ ต่อให้ผมจะชอบใคร ก็ไม่มีทางชอบจู้ซีเหยาเด็ดขาด”

จู้ซีเหยาก้มตาลง กลบความผิดหวังในดวงตา ฝืนยิ้มบาง ๆ “ฉันก็เหมือนกัน ต่อให้จะคบกับใคร ก็ไม่มีวันคบกับลู่โจวหนาน”

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของลู่โจวหนานแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ

เขายกแขนพาดไหล่เธอเหมือนกอดคอเพื่อน สีหน้าไม่ใส่ใจ “พูดถูก! พวกเราเป็นแค่มิตรภาพบริสุทธิ์”

ชั่วขณะนั้น บรรยากาศในห้องนั่งเล่นก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

จู้ซีเหยายิ้มตามไป แล้วในวินาทีหนึ่งก็ได้ยินเขาพึมพำขอบคุณเบา ๆ อย่างโล่งอก

“ไม่เลวเลยนะ ยังช่วยฉันแก้สถานการณ์ให้ด้วย ขอบใจมาก”

เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงขยับถอยไปด้านข้างอย่างแนบเนียน เพื่อเว้นระยะห่างจากเขา

ช่วยแก้สถานการณ์งั้นเหรอ?

ไม่ใช่เลย สิ่งที่เธอพูดไป…ล้วนเป็นความจริงทั้งหมด