MasukShare
บทที่ 3-2 สัญญาหนึ่งปี
Tanggal publikasi:
2026-03-16 15:16:35เมื่อตกลงทุกอย่างได้แล้ว ทั้งสองครอบครัวจึงจัดงานแต่งงานให้กับคนทั้งสองอย่างเรียบง่าย ไม่มีขบวนรถเก๋งสีดำที่ข้าราชการชั้นสูงนิยมใช้ ไม่มีเกี้ยวแดงแปดคนหามตามประเพณีโบราณ มีเพียงเฉินเฮ่อในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่กำลังยืนรอซูชิงอยู่ที่หน้าบ้านเพื่อรับหญิงสาวไปจดทะเบียนสมรสด้วยกัน
"ซูชิง ฉันมารับเธอแล้ว"
เสียงของชายหนุ่มสั่นพร่าด้วยความประหม่า ซูชิงเดินออกมาจากบ้านด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย เพราะไม่มีเงินซื้อชุดเจ้าสาวสวยๆ เธอจึงสวมเพียงเสื้อผ้าธรรมดาเท่านั้น หญิงสาวก้าวขึ้นซ้อนท้ายรถจักรยานของเฉินเฮ่ออย่างไม่รีบไม่ร้อน เธอไม่ได้กอดเอวเขาเพียงใช้มือจับเบาะจักรยานเอาไว้เท่านั้น เฉินเฮ่อเองก็ไม่ถือสา ชายหนุ่มออกแรงถีบจักรยานไปตามถนนลูกรังที่ขรุขระ บังคับแฮนด์ให้มั่นคงที่สุดเท่าที่แรงกายจะทำได้ เพื่อให้คนข้างหลังนั่งอย่างสบายที่สุด
เมื่อคืนนี้เขาลงมือขัดจักรยานคันเก่าจนเงาวับ อีกทั้งยังหาริบบิ้นสีแดงมาผูกเอาไว้ที่แฮนด์รถเพื่อเป็นสัญลักษณ์มงคลอีกด้วย คนทั้งสองปั่นจักรยานไปตามทางเรื่อยๆ ตลอดทางที่ขี่ผ่านคนในหมู่บ้านและโรงงาน ก็จะได้ยินเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังแว่วมาเป็นระยะ
"ดูสิ ดอกไม้แสนสวยประจำโรงงานทอผ้า สุดท้ายก็ทำได้แค่นั่งซ้อนท้ายจักรยานเก่าๆ ของช่างซ่อมเครื่องจักร"
คำพูดเหล่านั้นเปรียบดั่งเข็มพิษที่ทิ่มแทงใจ ซูชิงได้แต่ก้มหน้าลงด้วยความเงียบ แบกรับความขมขื่นไว้เพียงลำพัง เฉินเฮ่อเองก็ไม่ปริปากเช่นเดียวกัน
เมื่อจดทะเบียนสมรสกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เฉินเฮ่อก็พาซูชิงกลับมาที่บ้านเพื่อทำพิธีคารวะน้ำชาแก่พ่อแม่ของทั้งสองฝ่าย เฉินเฮ่อนั้นมีแค่แม่เพียงคนเดียว ส่วนพ่อของเขาแม่บอกว่าตายจากไปนานแล้ว ส่วนพ่อแม่ของซูชิงก็ไม่ได้รังเกียจอะไรเฉินเฮ่อเลยแม้แต่น้อย เรื่องราวทุกอย่างจึงนับว่าราบรื่นไปได้ด้วยดี
หลังจากพิธีที่แสนเรียบง่ายเสร็จสิ้น ก็เป็นการเข้าหอ อย่างไรเขาและเธอก็แต่งงานกันแล้ว แม้จะเป็นการแต่งเพื่อล้างอายแต่อย่างไรก็ต้องทำให้ถูกต้องตามประเพณี
"ล้างหน้าล้างตาหน่อยสิชิงชิง วันนี้เธอคงเหนื่อยมากแล้ว"
เฉินเฮ่อวางอ่างน้ำลงบนโต๊ะและเอ่ยกับซูชิงอย่างอ่อนโยน ซูชิงหันมามองแล้วกล่าวว่า
“ขอบใจมาก แต่นายช่วยหลบไปก่อนได้ไหม ฉันอยากเช็ดตัว”
“ได้สิ”
เขารับคำอย่างว่าง่าย แล้วรีบหันหลังเข้าผนังของห้องและหลับตาลง ซูชิงจึงรีบจัดการเช็ดเนื้อเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรีบร้อน
“เสร็จแล้ว”
เมื่อได้ยินซูชิงบอกว่าจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เฉินเฮ่อก็หันกลับมาก่อนจะตกตะลึงตาค้าง ซูชิงตอนนี้ไม่ได้ถักเปียสองข้างเหมือนเช่นทุกวันแต่ปล่อยผมยาวสยายดูงดงามเป็นธรรมชาติ ทำเอาเขาไม่อาจละสายตาจากเธอไปได้เลย
“อาเฮ่อ พวกเราต้องมาทำข้อตกลงกัน นายมานี่สิ”
“อ้อ ได้”
เสียงของซูชิงทำให้เฉินเฮ่อพลันได้สติ เขายิ้มเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เธอ ซูชิงทอดสายตามองเฉินเฮ่อจากนั้นก็พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“อาเฮ่อ เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก แม้จะแต่งงานกันแล้ว แต่ฉันก็ไม่อยากเอาเปรียบนาย ฉันจึงอยากทำความเข้าใจกับนายให้ชัดเจน ข้อแรกนายห้ามแตะต้องตัวฉันเด็ดขาด เตียงนี้พวกเราแบ่งกันนอนคนละครึ่ง ห้ามล้ำเส้นกัน”
“ได้”
“ข้อสอง เรื่องเงินเดือน เราสองคนจะไม่ก้าวกายเรื่องเงินของกันและกัน นายจะใช้เงินไปกับอะไรฉันจะไม่ยุ่ง ส่วนฉันจะเอาเงินไปใช้อะไรก็เรื่องของฉัน และฉันก็จะไม่เอาเปรียบนายด้วยการบังคับให้นายต้องมอบเงินเดือนให้ฉันทุกเดือนเหมือนสามีบ้านอื่นทำ เข้าใจไหม"
"ได้"
เขารับคำด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไม่คิดจะโต้แย้งอะไรซูชิงเลยแม้แต่คำเดียว ซูชิงที่เห็นอย่างนั้นก็รู้สึกแปลกใจ
“นายไม่มีข้อโต้แย้งอะไรเลยเหรอ”
"โต้แย้งทำไม เธอว่าอย่างไรฉันก็ว่าตามนั้นล่ะ รีบเข้านอนเถอะ พรุ่งนี้พวกเรายังต้องกลับไปทำงาน"
ซูชิงพยักหน้าจากนั้นก็ทิ้งกายลงนอนบนเตียง เธอไม่ค่อยชินเท่าไหร่นักที่จะต้องมานอนร่วมเตียงกับเฉินเฮ่อแบบนี้ หญิงสาวหันหน้าเข้ากำแพงไม่กล้าหันไปด้านที่เฉินเฮ่อนอนอยู่ แต่ไม่ว่าจะพยายามข่มตาเท่าไหร่ ก็ไม่อาจหลับตาลงได้
“อาเฮ่อ”
“หืม”
เฉินเฮ่อเองก็นอนไม่หลับเช่นเดียวกัน เขาต้องพยายามข่มใจอดทนอดกลั้นอย่างมาก หากเขาเป็นคนหยาบกระด้างเสียหน่อย คงไม่ยอมนอนเฉยๆ อยู่ข้างผู้หญิงที่ตนเองรักเป็นแน่ แต่เพราะเขารักเธอมากและไม่อยากฝืนใจเธอ จึงทำได้เพียงอดทนเอาไว้ เมื่อเห็นว่าซูชิงเรียกชื่อ เขาจึงขานรับเธอเบาๆ
“ฉันและนายถูกบันทึกพฤติกรรมเอาไว้แล้ว ความก้าวหน้าเรื่องงานคงลำบากแล้ว ฉันเองก็รู้สึกไม่สบายใจเหมือนกัน”
ซูชิงพูดพลางถอนหายใจยาวๆ แม้จะแต่งงานกันแล้วและโรงงานก็ไมได้ลงโทษถึงขั้นไล่ออก แต่ก็คงอับอายอยู่บ้าง
“วางใจเถอะ พวกเราไม่ได้เป็นชู้กัน ยังโสดกันทั้งคู่ ก็แค่กลายเป็นขี้ปากคนชั่วครั้งชั่วคราว เธอก็อดทนหน่อย อีกไม่นานเรื่องก็เงียบแล้ว หากใครมาว่าเธอ เธอก็รีบมาบอกฉัน ห้ามเก็บเอาไว้เพียงคนเดียว ฉันจะไปจัดการแทนเธอเอง”
“แล้วนายไม่อายเหรอ”
“ฉันหน้าด้านน่ะ เธอก็หน้าด้านสักหน่อยเพื่อปากท้อง ตกลงไหม”
ซูชิง”…..”
เมื่อเห็นว่าซูชิงเงียบไป เฉินเฮ่อจึงยื่นมือมาสะกิดแขนของเธอเบาๆ
“ว่ายังไง ทำไมเงียบไปล่ะ”
“เข้าใจแล้ว อาเฮ่อ! นายห้ามยื่นมือข้ามมาฝั่งฉันสิ นายผิดกฏแล้ว!”
ซูชิงยื่นมือมาหยิกแขนของเฉินเฮ่อทันที อีกทั้งยังตำหนิเขาไปหลายคำ เฉินเฮ่อหัวเราะหึหึ พร้อมกับตอบอย่างหน้าด้านหน้าทน
“ฉันไม่ได้เอาตัวข้ามไปสักหน่อย แค่ยื่นมือไปเอง เธอก็เหมือนกัน ดูสิ เธอยื่นมือข้ามฝั่งมาหยิกฉัน แบบนี้เธอก็ผิดกฎไม่ต่างจากฉันหรอก หรือว่าเธอทนไม่ไหว อยากจะข้ามมาหาฉัน อย่าเชียวนะ อย่าคิดจะข้ามฝั่งมาลวนลามฉันเชียว!”
“ไอ้คนบ้า!”
คืนนั้นกว่าเฉินเฮ่อและซูชิงจะได้นอนก็ปาเข้าไปกลางดึก เพราะมัวแต่เถียงกันเรื่องใครผิดกฎ จนกระทั่งทนความง่วงไม่ไหวจึงนอนสลบเหมือดกันไปทั้งคู่
Bab terbaru
เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982 บทที่ 30 ตอนจบ
วันเวลาสี่ปีผันผ่านไปอย่างรวดเร็วประดุจสายน้ำที่ไหลริน ในที่สุดเฉินเฮ่อและซูชิง ก็สำเร็จการศึกษาจากรั้วมหาวิทยาลัยและหวนคืนสู่โรงงานได้กลับมาทำงานที่นี่อีกครั้ง ทว่าการกลับมาครั้งนี้กลับเต็มไปด้วยเกียรติยศและตำแหน่งที่สูงขึ้น เฉินเฮ่อผู้มีความปราดเปรื่องและผลการเรียนเป็นเลิศ ได้รับการบรรจุเป็นวิศวกรเครื่องจักรประจำโรงงานทอผ้าแห่งที่สามของเมืองจิ่งเหอในทันที ในขณะที่ซูชิงผู้ยึดมั่นในสัจจะและความกตัญญู ได้กลับมาทำงานเพื่อตอบแทนโรงงานที่เคยเกื้อหนุนเงินเดือนให้กับเธอ เธอตั้งปณิธานว่าจะอุทิศแรงกายแรงใจให้กับโรงงานอย่างเต็มที่ อีกทั้งยังพยายามเก็บหอมรอมริบเงินทุนสำหรับสานฝันในการเปิดห้องเสื้อของตนเองในอนาคตอีกด้วยด้วยสถานะวิศวกรผู้มากประสบการณ์และวุฒิการศึกษาที่การันตีฝีมือ เงินเดือนรวมค่าครองชีพของเฉินเฮ่อจึงก้าวกระโดดสู่หลัก100-120หยวนต่อเดือน ทันทีที่ได้เงินเดือนเดือนแรกเขาก็เอาไปซื้อรองเท้าผ้าใบให้ซูชิงตามที่เคยสัญญากับเธอเอาไว้ และในปี1987 ซึ่งเป็นยุคแห่งการปฏิรูปโรงงาน แผนกวิศวกรของเขาสามารถปรับปรุงประสิทธิภาพเครื่องจักรจนยอดการผลิตพุ่งสูงขึ้นเป็นประวัติการณ์ ส่งผลให้เขาได้รับเงินโบ
เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982 บทที่ 29 ช่วยชีวิต
ทางด้านกู้เฉิงเมื่อทราบเรื่องราววุ่นวายที่เกิดขึ้น ชายหนุ่มจึงรีบมุ่งหน้ากลับมาที่บ้านทันที ข่าวเรื่องที่แม่ของเขาออกไปประชันฝีปากกับแม่ใหญ่กลางตลาดกลายเป็นหัวข้อสนทนาที่แพร่สะพัดไปทั่วชุมชนเพียงชั่วข้ามคืน ทว่าสิ่งที่น่าประทับใจคือเหล่าชาวบ้านต่างพากันเข้าข้างลั่วเหมย พร้อมกับช่วยกันขับไล่คนพวกนั้นออกไป อีกทั้งยังเอ่ยปลอบประโลมเธอว่าอย่าได้เก็บเรื่องอดีตมาใส่ใจ ถือเสียว่าครั้งนี้ได้สะสางบัญชีแค้นให้จบสิ้นกันไปก็พอ ส่วนเฉินเฮ่อก็ดีใจมากที่สุดท้ายแล้วแม่ของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นและกล้าเผชิญหน้ากับความจริงเสียทีแต่แล้วความสงบก็ดำรงอยู่ได้ไม่นาน เมื่อคนจากตระกูลกู้รุดมาแจ้งข่าวร้ายว่ากู้เฉียนประสบอุบัติเหตุอาการสาหัสและกำลังเข้ารักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลในเมือง แม้กู้เฉิงจะมีความขุ่นเคืองต่อแม่ใหญ่เพียงใด แต่สำหรับกู้เฉียนผู้เป็นน้องชาย เขากลับมีความผูกพันและรักใคร่อย่างจริงใจ ชายหนุ่มมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลพร้อมกับเฉินเฮ่อโดยไม่รั้งรอเมื่อไปถึงกู้เฉิงก็ได้พบว่าตอนนี้พ่อและแม่ใหญ่กำลังนั่งประคองกอดกันและร้องไห้ออกมาอย่างหมดสภาพ ใบหน้าของทั้งคู่บวมช้ำและดูทรุดโทรมจนแทบจำไม่ได้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว
เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982 บทที่ 28 ด่าทอกลางตลาด
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนไปวันแล้ววันเล่า จนกระทั่งถึงวันที่ทุกคนต่างเฝ้ารอด้วยใจระทึก วันที่ป้ายประกาศหน้าโรงงานจะปรากฏรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าเรียนในมหาวิทยาลัย ซูชิงและเฉินเฮ่อต่างตื่นเต้นจนแทบนั่งไม่ติด และผลก็เป็นไปตามคาดเมื่อชื่อของคนทั้งสองปรากฏเด่นหราอยู่บนป้ายประกาศ ทั้งคู่สวมกอดกันกลมพร้อมกับกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจอย่างถึงที่สุด นับจากนี้ชีวิตของพวกเขาจะก้าวหน้าขึ้นไปอีกระดับ หากเรียนจบกลับมา ย่อมหมายถึงการเลื่อนตำแหน่งและหน้าที่การงานที่มั่นคงประดุจได้ชามข้าวทองคำมาไว้ในมือเมื่อจัดการเรื่องเอกสารเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็ต้องเตรียมตัวไปพักในหอพักของมหาวิทยาลัยทันที และจะต้องลาออกจากงานเพื่อไปทุ่มเทให้กับการเรียนอย่างเต็มกำลัง แม้จะลาออกแล้วแต่ทางโรงงานยังคงจ่ายเงินเดือนขั้นพื้นฐานให้เพื่อเป็นค่าเลี้ยงชีพทุกๆ เดือน แม้จะไม่เต็มจำนวนแต่ก็นับว่าเพียงพอสำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ ทั้งนี้เพื่อสนับสนุนให้บุคลากรนำความรู้กลับมาพัฒนาโรงงานในตำแหน่งบริหารที่สูงขึ้นในอีก 4 ปีข้างหน้าอีกด้วยเมื่อกู้เฉิงทราบข่าวว่าน้องชายและน้องสะใภ้สามารถสอบติดมหาวิทยาลัยได้แล้ว ก็ดีใจมากอีกทั้งยังกล
เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982 บทที่ 27 ข่มขู่
เมื่อได้ยินถ้อยคำเด็ดเดี่ยวจากปากของผู้เป็นแม่ เฉินเฮ่อก็ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ชายหนุ่มทรุดกายลงนั่งเคียงข้างแม่ของตนพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่าอบอุ่น"แม่ทำถูกแล้วครับ เราจะหนีความจริงไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก ผมดีใจเหลือเกินที่เห็นแม่กล้าเผชิญหน้ากับมันเสียที คนเราย่อมมีวันที่ก้าวพลาดกันได้ทั้งนั้น"ลั่วเหมยทอดสายตามองลูกชายคนเล็กด้วยความรู้สึกท่วมท้น นิสัยของเขาช่างถอดแบบมาจากบิดาผู้ล่วงลับไม่มีผิดเพี้ยน สามีของเธอคนนั้นเป็นคนอ่อนโยนและใจเย็นเสมอมา เมื่อได้เห็นเฉินเฮ่อเติบโตมาเป็นคนที่มีจิตใจหนักแน่นและเข้าใจโลกเช่นนี้ มันจึงกลายเป็นความสบายใจเพียงหนึ่งเดียวที่ช่วยปลอบประโลมหัวใจของเธอเมื่อเห็นว่าแม่เข้าใจอะไรมากขึ้นแล้วชายหนุ่มจึงคลายความกังวลใจลงไปได้มาก เฉินเฮ่อขอตัวไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวเข้างานกะบ่าย หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาจึงมุ่งหน้าไปยังโรงงานทันที ก่อนไปยังไม่ลืมกำชับกู้หยางว่าห้ามซนเด็ดขาด เด็กน้อยเองก็พยักหน้ารับอย่างเชื่อฟังทันทีที่มาถึงหน้าโรงงาน เขาก็พบเข้ากับซูชิงที่เพิ่งเลิกงานกะเช้าพอดี หญิงสาวคลี่ยิ้มหวานให้สามีก่อนจะเดินเข้ามาหาด
เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982 บทที่ 26 สามีเก่า
บรรยากาศของเมืองจิ่งเหอในช่วงพัฒนาเศรษฐกิจค่อนข้างคึกคักไม่น้อย จากเมืองที่เคยเงียบเหงากลับฟื้นคืนชีวิตด้วยความคึกคักที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว โรงงานร้านอาหารและภัตตาคารหรูหราเริ่มผุดขึ้นหลายแห่ง ไม่เว้นแม้แต่ธุรกิจโรงแรมขนาดใหญ่ที่กำลังเร่งก่อสร้างจนเห็นโครงสร้างโดดเด่นเป็นรูปเป็นร่าง"ฉันกับลูกจะกลับไปพักที่บ้านพักก่อนนะคะคุณ เสร็จธุระเมื่อไหร่ก็รีบกลับไปทานมื้อเย็นที่บ้านด้วย"น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเบื่อหน่ายดังขึ้นมาจากหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่ง สายตาของหล่อนกวาดมองไปรอบเมืองด้วยความไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก หล่อนคุ้นชินกับความเจริญของเมืองหลวงมานานเกินกว่าจะทำใจให้ชอบสถานที่ทุรกันดารแบบนี้ได้ ที่หล่อนยอมติดตามสามีมาไกลถึงเพียงนี้ ก็เพราะความระแวงว่าเขาจะแอบมาซุกซ่อนเมียน้อยเอาไว้จนคลอดตัวทุเรศอย่างกู้เฉิงออกมาประจานความชั่วอีกรอบ แค่กู้เฉิงคนเดียวก็เกินที่จะรับไหวแล้ว หากเขายังแอบไปมีลูกกับผู้หญิงคนอื่นเพิ่มอีกคนเธอคงได้อกแตกตายเป็นแน่กู้เจิ้งเพียงพยักหน้ารับคำภรรยาอย่างขอไปที แล้วหันกลับไปจดจ่อกับกองงานตรงหน้า เขาไม่ได้คิดจะนอกใจใครเหมือนในอดีตอีกแล้ว เพราะตอนนี้เขามีภาระหน้าที่รัดตัว
เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982 บทที่ 25 สะสางความในใจ
กู้เฉิงไม่ได้ทัดทาน อีกทั้งยังยอมให้เฉินเฮ่อลากเข้าไปด้านในห้องอย่างไม่ขัดขืน เมื่ออยู่ในห้องกันเพียงลำพังแล้ว ชายหนุ่มก็กวาดสายตามองไปโดยรอบ ห้องนอนของน้องชายไม่ได้หรูหรานัก ข้าวของเครื่องใช้ค่อนข้างเก่าและมีไม่มาก บนโต๊ะยังมีหนังสือเก่าๆ วางอยู่สองสามเล่ม ต่างจากเขาที่ใช้ชีวิตอู้ฟู่มาตลอด แม้พ่อจะไม่ค่อยอะไรกับเขาและยังเคี่ยวเข็ญเขาอย่างหนัก แต่ชีวิตของเขาตอนอยู่ที่ตระกูลกู้ก็ไม่ได้ลำบากเรื่องความเป็นอยู่ ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจออกมา พลางยกมือขึ้นนวดขมับ ไม่รู้ว่านับจากนี้ตนเองจะทำอย่างไรต่อไปเฉินเฮ่อเองก็ไม่ต่างกัน เขาตกใจมากที่รู้ว่ากู้เฉิงคือพี่ชายแท้ ๆ ของตน อาจเพราะเขารู้สึกถูกชะตากับกู้เฉิงมาตั้งแต่แรก และถึงขั้นนับถือกันเป็นพี่เป็นน้อง แต่ไม่คิดว่าทุกอย่างจะเป็นเช่นนี้"พี่อย่ากดดันแม่เลย บางทีแม่อาจจะมีความจำเป็นอย่างที่เล่าให้พี่ฟังจริง ๆ ก็ได้"เฉินเฮ่อบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน กู้เฉิงหันมามองหน้าชายหนุ่มครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย"แม่เคยเล่าอะไรให้นายฟังบ้างไหม?"กู้เฉิงถามด้วยความอยากรู้ เฉินเฮ่อมองพี่ชายตรงหน้าก่อนจะบอกไปตามตรง"ไม่เลยครับพี่ ตั้งแต่เด็กจนโต เท่าที่ผมจำความได้ แม่ไม
เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982 บทที่ 24 ลูกชาย
แม่ของเฉินเฮ่อชะงักตัวแข็งทื่อทันทีเมื่อได้ยินกู้เฉิงเรียกตนเองว่าแม่ เธอจ้องมองหมอหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง ก่อนจะเห็นภาพของเด็กชายวัยหกขวบคนหนึ่งซ้อนทับอยู่บนตัวของเขาบรรยากาศภายในบ้านพลันเงียบสงบลงอย่างทันตาเห็น ไป๋ม่านและกู้หยางหันมามองกู้เฉิงเป็นตาเดียว ส่วนเฉินเฮ่อและซูชิ
เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982 บทที่ 7-1 กล่าวหา
เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์สุดท้ายของเดือน ทุกคนจึงต้องช่วยกันปัดกวาดเช็ดถูเครื่องจักรและขัดพื้นโรงงานให้เงาวับ เพื่อเตรียมรับการตรวจเยี่ยมจากเจ้าหน้าที่รัฐ กว่าจะเลิกงานและจัดการทุกอย่างแล้วเสร็จก็เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว หลังเลิกงานเฉินเฮ่อแวะมาบอกซูชิงว่าให้เธอรีบกลับบ้านไปก่อนเขาได้เลย เพราะเขายังม
เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982 บทที่ 6-2 ซื้อรองเท้าให้ภรรยา
ทางด้านหลินอวี้ที่ถูกซูชิงมองเมินก็เก็บความไม่พอใจเอาไว้ ระยะนี้ข่าวคราวของซูชิงไม่ได้กลายเป็นประเด็นถกเถียงอีกต่อไป อย่างไรเสียเธอก็แต่งงานเรียบร้อยแล้ว ผู้คนจึงไม่กล้านินทากันส่งเดชอีก ดังนั้นหัวข้อใหม่ในหลายวันนี้ก็คือเรื่องการแข่งขันกีฬาสัมพันธ์ภายในโรงงานที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้“นี่ชิงชิ
เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982 บทที่ 6-1 ซื้อรองเท้าให้ภรรยา
หลังจากที่กินอิ่มแล้ว สองสามีภรรยาก็เข้านอนอย่างรวดเร็ว อาจเพราะระยะนี้ทำงานหนักซูชิงจึงนอนหลับสนิทมากกว่าที่ผ่านมาจวบจนถึงเช้ามืดของวันต่อมา เมื่อซูชิงลืมตาตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นเฉินเฮ่ออีกตามเคย หญิงสาวถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ไม่ต้องบอกก็รู้ได้ทันทีว่าเฉินเฮ่อคงจะออกไปทำงานแบกของที่ตลาดมืดเหมือนเช่นทุ
Anda juga akan menyukai
ลุงดำ
กาสะลอง69.1K Dibacaเล่ห์รักพายุร้าย
Re-match I รีแมทช์86.3K Dibacaยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์67.0K Dibacaหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.6K Dibacaอีบัวกับไอ้ขวัญ
ณิการ์195 Dibacaฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ
องค์หญิงโนเนม180 Dibacaข้าคือดอกบัวดำ
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์34 Dibacaแฟนเก่าที่เขาไม่คิดจะรัก
Duangkwan70 Dibaca
