LOGINShare
38ไม่ใช่แววตาของพยัคฆ์
publish date:
2026-10-25 11:15:20
Latest chapter
เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย 55อย่าขยับรุนแรง...ห้ามขยับเพคะ
บทที่ห้าสิบห้าอย่าขยับรุนแรง...ห้ามขยับเพคะราตรีเคลื่อนคล้อยมา ดวงจันทร์ทอแสงเย็นเยียบทอแสงสาดส่องลงมายังพื้นดินเบื้องล่างของก้นเหวแห่งหนึ่ง...เนื่องจากมีต้นไม้ขึ้นสูงมากมายจึงทำให้มีแสงสว่างส่องลงมาบ้างเล็กน้อยบรรยากาศกลายเป็นเงาเงียบสงัดปกคลุมรอบบริเวณราวกับม่านหมอกมืดบางเบาเสียงลมพัดผ่านปลายหญ้าไหวระริก บนพื้นเกลื่อนไปด้วยเศษไม้ เศษผ้า และซากรถม้าแตกกระจายราวกับเป็นเครื่องยืนยันว่าเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน ที่นี่เพิ่งเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงขึ้นและแน่นอนมีม้าตัวหนึ่งนอนแน่นิ่งไร้ลมหายใจไปเสียแล้ว ไม่ไกลตัวม้ามีร่างบุรุษใบหน้าปิดด้วยผ้าสีดำนอนสิ้นใจอยู่ข้าง ๆ ไม่ต่างกัน ขณะที่มีอีกสองชีวิตยังคงได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกนอนสลบอยู่ไม่ไกลออกไปบนพื้น หนึ่งในนั้นนอนนิ่งไร้การเคลื่อนไหว ส่วนอีกหนึ่งชีวิต...เริ่มเคลื่อนไหว สิ่งแรกที่ขยับคือเปลือกตาบางที่ใช้แรงในการควบคุมน้อยที่สุดจางจิ่วเม่ยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากเย็นโลกเบื้องหน้าของนางยังพร่ามัว ยังดีที่มีแสงจันทร์จากเบื้องบนพอมองเห็นสิ่งแวดล้อมรอบกายได้บ้างไม่มากก็น้อย“ที่นี่คือ…”น้ำเสียงแผ่วหลุดออกมาเพียงในลำคอแห้งผาก หญิงสาวพยายามขยับ
เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย 54เสียงสุดท้ายที่ได้ยิน
บทที่ห้าสิบสี่เสียงสุดท้ายที่ได้ยิน“เตรียมพร้อมไว้ซื่อหลิน บางทีพวกเราอาจถูกจู่โจม”รถม้าคันหรูยังคงเคลื่อนตัวไปข้างหน้า หากแต่ไม่ใช่ในเส้นทางที่ควรจะเป็นอีกต่อไปจางจิ่วเม่ยก้มมองพื้นรถม้าที่สั่นสะเทือนเล็กน้อยเป็นจังหวะ ต่างจากเมื่อตอนขาไปในตัวเมืองโดยสิ้นเชิง และความผิดปกติยิ่งทวียิ่งขึ้นเมื่อเสียงล้อบดผ่านทางที่ขรุขระมากขึ้นเรื่อย ๆ สองข้างทางเริ่มไร้ร่องรอยของผู้คนและสิ่งปลูกสร้าง“นี่ไม่ปกติแล้วล่ะ…” นางพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาแต่ดวงตาคมกริบ“เจ้าว่าอย่างไรนะ” เหยียนซื่อหลินเงยหน้าขึ้นจากการสนทนา สังเกตความตึงเครียดในแววตาของสหายใหม่“เราไม่ได้อยู่ในเส้นทางเดิม พวกมันพาเราไปที่อื่น”ยังไม่ทันพูดจบ รถม้าก็สั่นสะเทือนแรงขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงปึงและแรงสั่นสะเทือนมาจากข้างบนหลังคาหญิงสาวทั้งสองสะดุ้งหันไปมองหน้ากัน เหมือนว่ามันคือเสียงของใครบางคนกระโดดขึ้นมาบนหลังคารถม้า“มีคนอยู่บนหลังคา” จางจิ่วเม่ยขบกรามแน่นเพียงครู่เดียวเสียงกระแทกดังขึ้นอีกครั้งตรงประตูทางเข้าเป็นคนร้ายในชุดดำมิดชิดผลักบานประตูเปิดเข้ามาอย่างรุนแรง“อย่าแม้แต่จะขยับ” เสียงทุ้มต่ำกดดัน พร้อมมีดสั้นเงาวาวแนบ
เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย 53บางทีพวกเราอาจถูกจู่โจม
บทที่ห้าสิบสามบางทีพวกเราอาจถูกจู่โจม“ว่าแต่คุณหนูท่านนี้คือ…”คุณหนูเหยียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะประสานมือคำนับแล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงกล้าหาญ“หม่อมฉันเหยียนซื่อหลิน บุตรีคนโตของแม่ทัพเหยียนจวินเฉิงเพคะ”“หืม…” หวางชุนเทียนพยักหน้าเบา ๆ อย่างมิได้ใส่ใจมากนัก “บุตรีแม่ทัพอาวุโสเหยียนนี่เอง”“เพคะ”“อืม...” องค์รัชทายาทรับคำอย่างเรียบง่าย ไม่มีท่าทีตอบสนองใดเป็นพิเศษ ก่อนจะหันกลับมาทางจางจิ่วเม่ยอีกครั้งราวกับว่าประโยคนั้นเป็นประโยคสุดท้ายที่ต้องการสนทนากับนาง ในที่สุดเหยียนซื่อหลินที่แม้ยืนอยู่ข้างกายจางจิ่วเม่ยก็คล้ายถูกตัดขาดออกจากบทสนทนาของพวกเขาสองคนเหยียนซื่อหลินยืนนิ่ง น้ำเสียงขององค์ชายที่เอ่ยชมสตรีผู้อื่นอยู่เบื้องหน้า ทุกถ้อยคำกลับฝังลึกลงในใจนางยิ่งกว่าเข็มปลายแหลมที่แทงไม่ให้เลือดออกทว่าทำให้เจ็บปวดทรมานอยู่ข้างในไม่เป็นไรเหยียนซื่อหลินปลอบใจตนเอง นางเพียงเคยฝันว่าเพียงได้เข้าใกล้บุรุษผู้เพียบพร้อมผู้นี้ เพียงแสดงความสามารถให้อยู่ในสายตาบ้าง ขอแค่เพียงให้เขาสนพระทัยสักเล็กน้อย เขาไม่จำเป็นต้องเหลียวมองสตรีต่ำต้อยเช่นนางก็ได้ทว่าพอเอาเข้าจริง การได้เห็นว่าสายตาของบุ
เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย 52เป็นศัตรูกันอย่างแท้จริง
บทที่ห้าสิบสองเป็นศัตรูกันอย่างแท้จริงในขณะนั้นเองเมื่อเสียงกลอนประตูถูกปลดออก แสงแดดภายนอกก็สาดเข้ามากระทบพื้นพรมโดยมีจางจิ่วเม่ยยืนสีหน้านิ่งอยู่ตรงขอบบานประตู มองกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้า มีเหยียนซื่อหลินยืนกอดอกอยู่เบื้องหลังอีกทีกลายเป็นฝ่ายเดียวกันไปโดยปริยายนางกำนัลในชุดสีน้ำเงินใบหน้าเคร่งเครียดยามมองเข้าไปข้างใน และเบื้องหลังของนางมีทหารสามนายยืนเรียงแถวในท่าทางคล้ายพร้อมบุกเข้าไป“พวกเจ้าต้องการทำอะไร”“ใช่ เจ้าพาทหารมาหน้าตำหนักของข้า...ด้วยเหตุใด”นางกำนัลสะดุ้งไปวูบหนึ่ง ก่อนโค้งศีรษะลงตัวสั่นแล้วเอ่ยว่า “หม่อมฉันได้ยินเสียงหนูดังจากข้างในตำหนักขององค์หญิงเพคะ จึงคิดว่าควรรีบกำจัดด้วยเกรงว่าจะทำความเสียหายกับของมีค่าและทำให้องค์หญิงตกพระทัย”“เสียงหนูอย่างงั้นหรือ” จางจิ่วเม่ยแค่นหัวเราะเบา ๆ “แล้วเหตุใดจึงไม่แจ้งขันทีดูแลตำหนักวังหลัง แต่เจ้ากลับไปพาทหารเฝ้าประตูวังมายังตำหนักของสตรีแทน” น้ำเสียงของจางจิ่วเม่ยเยือกเย็นยิ่งนัก ดวงตาคมกริบประดุจคมมีดสลักใจ “เจ้ามีเหตุผลในการกระทำสิ้นคิดนี้หรือไม่”นางกำนัลผู้นั้นเริ่มหน้าเสีย “หม่อมฉัน...หม่อมฉันเห็นว่าทหารคล่องแคล่วกว่าจึง
เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย 51ความหวังดีของคุณหนูเหยียน
บทที่ห้าสิบเอ็ดความหวังดีของคุณหนูเหยียนหลังจากกิจกรรมยิงธนูบนหลังม้าจบลง บรรยากาศในงานขี่ม้าชมบุปผาเริ่มผ่อนคลายลง บรรดาสตรีและเหล่าบุรุษต่างแยกย้ายกันกลับไปยังตำหนักเปลี่ยนชุดเพื่อถอดอาภรณ์ขี่ม้า แล้วเปลี่ยนกลับเป็นเดิมที่ใส่มาตั้งแต่แรกจางจิ่วเม่ยเองก็เช่นกันเดินตามเส้นทางเลียบแนวไม้ตามนางกำนัลที่ดูแลจนไปถึงตำหนักเปลี่ยนชุด หญิงสาวหรี่ตามองตำหนักไม้หลังเล็กที่ปลูกในมุมลับของสวนหลวง ริมชายป่าเงียบสงัด มีเพียงนางกำนัลอีกหนึ่งคนยืนรอรับอยู่หน้าประตู“มีเพียงข้าคนเดียวที่ใช้งานตำหนักนี้หรือ…” เอ่ยถามขณะกวาดสายตาสำรวจไปรอบ ๆ บริเวณ “เพคะ เนื่องจากในงานสตรีฐานะสมาชิกของราชวงศ์จะถูกจัดตำหนักให้ทรงเปลี่ยนชุดแยกเพคะ งานในวันนี้มีฝ่ายสตรีมีเพียงองค์หญิงหนิงเย่วท่านเดียวที่เข้าร่วมงานเพคะ”“อืม”ตำหนักเปลี่ยนเครื่องแต่งกายที่ถูกจัดไว้อย่างสันโดษก็ช่าง…เหมือนกับดักที่ถูกใครบางคนวางหมากล่อเหยื่อให้นางเข้าไปติดกับดี ๆ เหลือเกินดวงตาคู่งามหรี่ลงเล็กน้อยขณะมองประตูที่เปิดแง้มอยู่ก่อนที่นางจะได้ก้าวขาเข้าไป เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากเบื้องหลัง“องค์หญิงหนิงเย่ว!”จางจิ่วเม่ยหันกลับมาโดยอัตโนมัติ
เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย 50ในอดีตพวกเราสองพี่น้องรักใคร่
บทที่ห้าสิบในอดีตพวกเราสองพี่น้องรักใคร่“ข้าคิดถึงพี่หญิงของข้า…พี่จางจิ่วเม่ย อย่างไรเล่าเจ้าคะท่านขันที...” หลินถงหันไปประสานมือคำนับเล็กน้อยต่อหน้าฮองเฮา “หม่อมฉันเคยได้ยินจากอาจารย์ที่สินพวกเราในวัยเยาว์ชมว่าท่านพี่ยิงธนูได้แม่นยำไม่แพ้บุรุษ ทั้งยังขี่ม้าฝึกบ่อยจนชำนาญ เสียดายที่ไม่ค่อยชอบแสดงฝีมือต่อหน้าผู้คนเจ้าค่ะ”นางพูดพร้อมทำสีหน้าเสียดายเล็กน้อย พลางเหลือบตาไปทางพี่สาว ราวกับเป็นเพียงน้องสาวผู้น่ารักที่อยากให้คนได้เห็นความสามารถของพี่หญิงตนเอง“อย่างนั้นเองรึ”“หม่อมฉันภูมิใจในตัวพี่จิ่วเม่ยมากตั้งแต่เล็กที่กล้าพูดขนาดนี้เป็นเพราะอยากให้ทุกท่านได้ชื่นชมฝีมือของพี่หญิงบ้าง เผื่อจะทำให้ท่านทั้งหลายรู้ซึ้งถึง…ความเก่งกาจของสตรีมิได้จำกัดอยู่แค่การเย็บปักถักร้อยเพคะ”ฮองเฮาเลิกพระคิ้ว พลางหันพระพักตร์มองจางจิ่วเม่ยที่นั่งเงียบมาเนิ่นนาน“เช่นนั้น…องค์หญิงหนิงเย่ว เจ้าคิดเช่นไรเล่า”จางจิ่วเม่ยลุกขึ้นอย่างสงบ ก้าวเดินตรงออกมากลางลานอย่างไม่เร่งรีบ ดวงหน้านิ่งเรียบราวกับคลื่นลมบนผิวน้ำยามไร้สายลมพวกเราสองพี่น้องไม่เคยเรียนยิงธนูหรือขี่ม้าในตอนเด็กเสียหน่อย น้องสาวผู้นี้ของจาง
You May Also Like
ห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน131.9K viewsพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่238.7K viewsลุงดำ
กาสะลอง69.0K viewsยั่ว
มังกรเล่นน้ำ206.8K viewsเมื่อประธานไร้ใจ...ต้องกลายเป็นหมาโบ้
วาตานิช12 viewsเพลิงอัครา (Set รักไม่ผิด)
MOONY MAY34 viewsDeceive เล่ห์เหลี่ยมลวงหลอก
SUNISAYOK215 viewsกลภูริช (ซีรีส์บ้านไร่ / ภูริช VS ปลายพรรษา)
MOONY MAY39 views
