4

เมื่อไม่รักเราก็หย่ากันเถอะ…

4.

“พี่สะใภ้” เฉินซือเหมยเอ่ยเรียกพี่สะใภ้ของเธอที่อุ้มหลานชายของเธอมาด้วย เมื่อเห็นว่าเธอเดินผ่านหน้าของเธอไปโดยที่ไม่ยอมทักทาย ทั้งที่ปกติแล้วเมื่อเวลาที่มาเจอกันโดยบังเอิญแบบนี้หล่อนจะเข้ามาทักเธอทุกครั้ง เพราะต้องการเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว

และไหนจะวันนี้ที่พี่สะใภ้ของเธอนั้นขับรถมาเองอีก ยิ่งเห็นเธอก็ยิ่งไม่พอใจ เพราะรถคันนี้เธอเคยขอกับพี่ชายของเธอแล้ว ว่าต้องการเอามาใช้งาน แต่พี่ชายของเธอก็ไม่ยอมมอบให้เธอ ทุกวันนี้เธอเลยต้องไปไหนมาไหนด้วยรถโดยสารสาธารณมันทำให้เธอนั้นอับอายเพื่อนฝูงเป็นอย่างมาก

แต่เธอก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ว่า พี่สะใภ้ของเธอนั้นขับรถเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เพราะก่อนหน้านั้นพี่สะใภ้ของเธอคนนี้ไม่เคยที่จะขับรถเองเลยสักครั้ง ไปไหนแต่ละทีก็ใช้รถรับจ้างตลอด

“…..อ้อ” ซ่งลี่อินหันกลับมาตามเสียง เธอไม่คิดว่าจะโลกกลมขนาดนี้ จากความทรงจำของร่างเดิม ผู้หญิงที่เรียกเธอนั้น ก็คือน้องสาวของสามีเธอ ไม่ใช่สิ ของลี่อินคนก่อนต่างหาก 

และนี่ก็อาจจะเป็นโชคดีของลี่อินคนก่อนและเธอก็เป็นได้ เพราะโชคดีที่ไม่ต้องอยู่บ้านเดียวกันกับครอบครัวของสามี ที่ตอนนี้เหลือเพียงแค่แม่และน้องสาวเท่านั้น ส่วนพ่อเฉินพ่อสามีนั้นเสียชีวิตไปนานแล้ว

เพราะเหมือนกับว่าเฉินหวังเหว่ยอาจจะพอรู้นิสัยของครอบครัวเขา เขาจึงพาลี่อินออกมาอยู่ข้างนอกกันเอง โดยการซื้อบ้านใหม่ และนั่นก็สร้างความไม่พอใจให้กับครอบครัวของเขาเป็นอย่างมาก เพราะเสียดายเงินที่เฉินหวังเหว่ยเอามาซื้อบ้าน แทนที่จะมอบให้พวกเขา

“เธอมาทำอะไรที่นี่” เฉินซือเหมยถาม พร้อมกับมองด้วยสายตาดูถูก เธอไม่ได้เรียกพี่สะใภ้เหมือนตอนแรกแล้ว เพราะเธอเองนั้นก็ไม่ได้ชอบพี่สะใภ้บ้านนอกคนนี้นัก พี่ชายของเธอนั้นยังมีอนาคตที่ดี ไม่ควรที่จะได้เมียเป็นคนชนบทแบบนี้ ซึ่งเทียบอะไรไม่ได้เลยกับคุณหนูในเมือง

แต่ที่สะดุดตาวันนี้ก็คือ พี่สะใภ้ของเธอนั้นวันนี้แต่งตัวดีกว่าทุกวัน ทั้งเสื้อผ้าหน้าผมนั่นอีก ปกติแล้วซ่งลี่อินจะไม่ใช่คนแต่งตัว แล้วทำไมวันนี้ถึงได้แต่งตัวออกมาได้ดูดีกว่าทุกครั้งกัน 

“น้องสามี ทำไมถามแบบนี้ล่ะคะ ใครมาที่นี่ก็ต้องมาซื้อของกันทั้งนั้น นี่ใช้แต่ปากถามใช่มั้ยคะ คงไม่ได้ใช้สมอง” 

ซ่งลี่อินไม่รอให้ถูกโจมตีก่อนเหมือนลี่อินคนเดิม ซึ่งถ้าหากว่าเธอเจอน้องสามีก็จะถูกพูดจาไม่ดีใส่ตลอด ซึ่งเธอไม่เคยเถียงออกไปสักครั้ง เพราะกลัวว่าจะทำให้คนทางบ้านของสามีไม่ชอบเธอเข้าไปอีก แต่ไม่ใช่กับเธอ ลองอ้าปากมาสิ แม่จะด่าให้

“นี่แก..” เฉินซือเหมยถึงกลับพูดไม่ออก เพราะไม่คิดว่าพี่สะใภ้บ้านนอกคนนี้จะกล้าใช้คำพูดแบบนี้กับเธอ นี่กล้าถึงขนาดที่ว่าเธอไม่มีสมองเลยนะ

“จุ๊ๆๆ นักศึกษามหาวิทยาลัย ไม่ควรที่จะพูดไม่ดีออกมานะคะ เสียเกียรติตายเลย” ซ่งลี่อินทำท่าจุ๊ปากอย่างน่าหมันใส้

“ฝากไว้ก่อนเถอะ และฉันจะให้คุณแม่มาจัดการแก” เฉินซือเหม่ย มองไปรอบๆก็เห็นว่ามีคนมองอยู่ เธอเองก็ไม่อยากอับอายชาวบ้าน จึงคิดว่าเรื่องนี้เธอจะต้องไปบอกแม่เฉินให้มาจัดการลูกสะใภ้ตัวดี และทุกครั้งที่เธอไปบอกผู้เป็นแม่ แม่เฉินก็จะมาเอาเรื่องที่ลี่อินทุกครั้ง

ซ่งลี่อินเมื่อเห็นว่าเฉินซือเหมยออกไปแล้ว ก็อดที่จะส่ายหัวไม่ได้ นี่ขนาดขึ้นชื่อว่าเป็นคนที่มีการศึกษาแต่ก็ยังทำตัวแบบนี้ ไม่รู้ว่าเติบโตมาด้วยวิธีแบบไหนกัน

เมื่อหมดคนกวนใจ ซ่งลี่อินก็เดินดูของทุกอย่าง เธอไม่ได้เลือกซื้ออะไรมาเป็นพิเศษ เพราะลี่อินคนก่อนนั้นพึ่งจะออกมาซื้อของเอาไว้ รวมทั้งนมผงด้วย

“เฮ้อ ของที่มีขายมีแต่ของคุณภาพต่ำทั้งนั้นเลย” ซ่งลี่อินที่ดูของจนพอใจ ก็อดที่จะบ่นออกมาเบาๆไม่ได้ เพราะของทุกอย่างที่เธอดูนั้น ไม่มีอะไรที่ดึงดูดความสนใจของเธอได้เลย

แม้กระทั่งเครื่องสำอางผู้หญิงก็มีน้อยมาก ที่นี่มีแค่แป้งอัดแข็ง และก็ลิปติกไม่กี่สีเท่านั้น ส่วนพวกครีมบำรุงผิวนั้นยิ่งหายาก มีแค่ครีมตราภูเขาเท่านั้นที่มีวางขายในตอนนี้ และราคาที่เธอเห็นนั้นก็แพงมากเลยด้วย