28

ลภัสมองสาวน้อยที่ตามเพื่อนเข้ามาในร้าน ตาของเขามองสบตากับปภพ ทางนั้นเลิกคิ้วใส่เขา เป็นเชิงว่า มีอะไรไหม?

​เขาได้รับการแนะนำว่า นี่คือสาวน้อยคนที่ทำขนมมาส่งเขา ก็ตื่นเต้นมาก บอกชมเธอไม่หยุด พอปภพบอกว่าเธอทำขนมไทยโบราณได้หลายรายการ ลภัสก็ยิ่งตื่นเต้น ขนมบางอย่างเขาเคยได้ยินแต่ชื่อ ไม่เคยลองทำ เคยเห็นหน้าตาบ้าง แต่ก็ไม่เคยกิน เพราะความเป็นเชฟทำให้ศึกษามากมาย แต่บางอย่างก็หาชิมไม่ได้ อยากจะลองทำเองก็กลัวจะสูตรเพี้ยน

​“เสน่ห์จันทร์”

เขาถามย้ำ สาวน้อยพยักหน้าอย่างเขินๆ

​“ค่ะ ชื่อจริงหนูเอง”

​“น้องๆ เขาชื่อเป็นขนมทั้งนั้น มีเสน่ห์จันทร์ ทองเอก ทองทัต ทองนพคุณ ดาราทอง ดาวล้อมเดือน เรไร หยกมณี ฉันเคยกินแค่ไม่กี่อย่างเอง ยายเขาตั้งชื่อหลานเป็นขนมไทย เก๋ดี แปลกดี ความหมายดีด้วย”

​“ผมเคยได้ยินมาว่าเป็นขนมมงคล แต่ไม่ค่อยเห็นเท่าไหร่ เห็นแต่พวกฝอยทอง ทองหยิบ ทองหยอด เม็ดขนุน มีหลังๆ มาคนทำมากขึ้นก็ขนมจ่ามงกุฎ ขนมทองเอก ทองนพคุณไม่ค่อยเห็นใครหยิบมาทำขาย ไอเดียดีนะถ้าเกิดว่าเราทำเป็นขนมทองเก้าอย่างทำเป็นเซ็ตขาย ทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทอง ทองเอก ทองนพคุณ ทองทัต เอ...น้องจ้อยมีขนมชื่อทองอะไรแนะนำอีกไหมครับ ที่ว่าดูแล้วน่าจะเข้าเซ็ตขนมมงคล พี่อยากทำขาย ยกเป็นกิมมิคเก๋ๆ ของทางร้าน”

​“ถ้าจะเอาชื่อทองทั้งหมด ที่เป็นขนมโบราณ แล้วหน้าตาใกล้เคียงกัน จัดเซ็ตด้วยกันได้ อืม...”

เธอกำลังคิดอยู่ ยายของเธอสอนขนมอะไรมาบ้าง ตลอดชีวิตของเสน่ห์จันทร์คลุกคลีกับขนมของยาย มีสูตรจากท่านให้ได้ลองคิดทำมากมาย เธอจดสูตรเหล่านั้นไว้ ได้ทดลองชิมขนมไทยหลายชนิดที่ท่านทำให้ลองได้รับประทาน มีทั้งขนมในวัง และขนมแบบพื้นบ้าน บางอย่างยายดัดแปลงให้แปลกใหม่ บางอย่างที่เป็นของหายากก็คงไว้ให้เข้ารสเดิม

​“หนูคิดว่าควรมี ทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทอง ทองเอก ทองนพคุณ ทองพลุ ดาราทอง ทองชมพูนุช ทองอัฐ น่าจะเข้ากันดีค่ะ”

​“บางชื่อไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยในชีวิต”

ปภพว่า แล้วมองคนตัวเล็กอย่างทึ่งๆ

​“ที่พูดมานี้ทำเป็นหมดเลยหรือ?”

ลภัสถาม สาวน้อยดูอายุยังไม่เท่าไหร่ เกินสิบหกหรือยังก็ไม่รู้ ไอ้ปริ้นซ์มีแววเอาขาเข้าคุกได้เลยนะนี่

​“ทำได้ค่ะ”

​สองหนุ่มมองตากัน เชฟหนุ่มเอ่ยถามเสน่ห์จันทร์ว่าจะต้องมีวัตถุดิบอะไรบ้าง แล้วบอกว่าพรุ่งนี้ลองมาทำที่ร้าน เดี๋ยวจะเตรียมวัตถุดิบให้ อ้อ...เขาอยากลองชิมขนมเสน่ห์จันทร์ดูด้วย ให้เธอลองทำให้ได้ไหม?

​เสน่ห์จันทร์รับปาก เธอเปิดรูปขนมให้เขาดูว่าแต่ละอย่างหน้าตาเป็นยังไงบ้าง แล้วก็ถามเขาว่าเขารู้สึกยังไงที่เธอเสนอไป ลภัสตอบมาว่าเป็นของขวัญของฝากผู้หลักผู้ใหญ่ หรือนำไปทำบุญที่เข้าทีดี เพราะชื่อเป็นมงคล

​“แล้วพวกขนมอย่างอื่นล่ะ มีอะไรเสนอพี่ไหมครับ ที่ร้านของพี่จะเสิร์ฟอาหารแบบเชฟเทเบิ้ล แต่ก็จะมีขายอาหารปรกติด้วย พี่อยากเรียนขนมไทยโบราณจากน้อง ไม่งั้นก็ให้น้องทำมาให้เป็นพิเศษ มีอะไรจะเสนอบ้างไหมครับ? อยากให้คนมากินได้พบความแปลกใหม่ อร่อย ไม่เคยเจอที่อื่น”

​“ขอหนูลองไปคิดก่อนได้ไหมคะ? ว่าจะนำเสนออะไรดี”

​“เอาเป็นพวกขนมหวานไทยๆ ที่เสิร์ฟคู่กับไอศกรีมก็ได้ครับ ที่รสชาติเข้ากันได้ ลองทำมาดู ทำให้พี่ชิม พี่จะซื้อไอเดีย และให้หนูมาเป็นเชฟขนมหวานที่นี่ ให้เป็นเงินเดือน”

ข้อเสนอของเขาทำให้เสน่ห์จันทร์ถึงกับตาลุก ส่วนคนข้างๆ เธอกระแอม แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม

​“เฮ้ย...จะจ้างเลยเหรอวะ?

​“เอ้าต้องจ้างสิวะ ทำได้ขนาดนี้ไม่จ้างได้ยังไงก่อน”

​“มาเข้าร้านไม่ได้ทุกวันนะ อนุญาตให้มาแค่วันที่มีเชฟ  เทเบิ้ล”

​“หวงเหรอวะ แล้วขนมเขาจะส่งกูยังไง”

​“มึงก็สั่งมาสิ เดี๋ยวกูหาที่ให้น้องทำ แล้วก็มาส่ง เหมือนขนมเปี๊ยะที่มึงสั่งน้องไปขายไง”

​“จริงสิ พูดถึงขนมเปี๊ยะ พี่ว่าจะต้องคุยกับน้องจ้อยยาวๆ เลย เพราะมันขายดีมาก พี่อยากจะทำเป็นโรงงานขนมเลย น้องจ้อยว่ายังไงครับ...”

​“ให้จ้อยเป็นฝ่ายปรับปรุงพัฒนาสูตรและคิวซี หุ้นกันคนละครึ่ง มึงว่าไง”

ปภพตอบแทน 

​“หุ้นนี่เงินมึงเหรอไอ้ปริ้นซ์”

​“เงินกูสิ แต่ชื่อเป็นของน้องเขา กูมีหุ้นกับมึงที่ร้านนี้ มีหุ้นเป็นโรงงานขนมอีกจะเป็นไร”

​“อื้อหึ...”

อมยิ้มแล้วมองหน้าเพื่อน เสน่ห์จันทร์กำลังอึ้งและหูอื้อ กับผลสำเร็จของตัวเองและช่องทางทำมาหากินเลยไม่ได้ฟังว่าสองหนุ่มกำลังคุยกระซิบอะไรกัน

​“คนนี้ใช่เลย?”

​“ก็ใช่สิ”

ปภพยิ้มออกมา ลภัสมองหน้าเพื่อนแล้วหมั่นไส้นิดๆ

​“ไปเอามาจากไหนวะ?”

​“พรหมลิขิตให้มาว่ะ”

​“อื้อหือ น้ำเน่าเชียวเพื่อนกูมีเมียเด็กเข้าหน่อย พูดจาหวานซึ้งชวนอ้วกนะไอ้ปริ้นซ์”

​“หึๆ ลองหาเมียดูสิ จะได้หวานๆ บ้าง”

เขาตบบ่าเพื่อนเบาๆ ลภัสหัวเราะ ก่อนจะเชิญปภพและเสน่ห์จันทร์เข้าไปในห้องรับรองแขก วันนี้เขาตั้งใจจะทำอาหารอร่อยๆ เลี้ยงเพื่อนและคนพิเศษ...อาหารแต่ละอย่างทำให้   เสน่ห์จันทร์ว้าวมาก เพราะเกิดมาไม่เคยรับประทานอะไรแบบนี้ ลภัสทำเมนูอาหารที่คิดค้นขึ้นเอง เมนูจากเนื้อวากิวชั้นดีจากญี่ปุ่นและปลาทูน่าครีบเหลือง ประยุกต์เป็นเมนูอาหารญี่ปุ่นกลิ่นไอไทยๆ เสิร์ฟ มีของเซอร์ไพรส์คืออูนิ อย่างหลังสาวน้อยกินไปแล้วทำหน้าพิกล เธอทำหน้ายู่จนทั้งลภัสและปภพต้องหัวเราะเบาๆ

​“ไอ้พัดทำอะไรให้จ้อยกิน ฝีมือตกแล้วน้องทำหน้าเหมือนจะคาย”

​“ไม่อร่อยเหรอครับ”

​“มันแปลกๆ ค่ะ แต่ก็อร่อยนะ อื้อ...”

เห็นสีหน้าของสาวน้อยแล้วที่ฝืนกล้ำกลืนลงไปอย่างเอาใจคนทำ เล่นเอาลภัสถอนใจ

​“เอาเถอะ...คายออกมาก็ได้ไม่ต้องกลืน เดี๋ยวพี่เปลี่ยนของใหม่ให้”

​“มะ มันรสชาติไม่เคยลิ้นน่ะค่ะ แต่มันอร่อยนะคะ”

ปลอบใจเขาอีก ก็เขาเป็นระดับเชฟ เธออาจจะลิ้นไม่ถึงเองก็ได้ แต่...มันไม่โอเคจริงๆ นี่นา

​“คนชอบก็ชอบไปเลย แต่คนไม่ชอบก็ไม่ชอบไปเลยนะ   อูนินี่”

ปภพกล่าวปลอบเพื่อน แล้วเลื่อนจานของเสน่ห์จันทร์มาหาตัวเอง กินแทนน้องเสียเลย

​“พี่จะจำไว้ว่าจ้อยไม่ชอบอูนิ แต่อย่างอื่นกินได้ใช่ไหมครับ?”

เขาถาม เนื่องจากวันนี้ที่เสิร์ฟส่วนมาก เป็นอาหารกึ่งดิบ เขากำลังมีแผนบางอย่าง

​“กินได้ค่ะ”

​“ถ้ากินได้ก็ไปญี่ปุ่นได้”

เขาว่าพลางยิ้มนิดๆ เสน่ห์จันทร์มองหน้าเขาอย่างงงๆ ลภัสเรียกเธอให้รับประทานขนมจากเขา เป็นทาร์ตลิ้นจี่รสชาติดี เลยไม่ได้ถามเขาต่อ ขณะที่ปภพนั้นซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้

​จ้อยจ๋าจ้อย หนีพี่ไม่ได้หรอกนะครับ...ต่อไปนี้พี่จะให้จ้อยอยู่ข้างๆ ตลอดไม่ยอมให้ห่างหูห่างตา และสุดท้ายใจของเราก็จะไม่ห่างกัน