บทที่ 19แรงดึงดูดและเดิมพัน

“ดูมีพิรุธ… ต้องตามไปดูให้รู้เรื่องสักหน่อย กำลังเล่นอะไรกันอยู่ ยัยอเล็กซี่”

แนนซี่พึมพำกับตัวเอง พอคิดได้ก็รีบยื่นมือออกไปโบกแท็กซี่

ล้อรถยังไม่ทันหยุดสนิท ร่างบางก็เปิดประตูพุ่งขึ้นไปบนเบาะ พลางสั่งเสียงชัด

“พี่! ตามรถคันนั้นไปเลยค่ะ เดี๋ยวให้พิเศษหลายเท่า”

คนขับรับคำอย่างว่าง่าย ก่อนเร่งเครื่องตามรถหรูสีดำที่แล่นนำหน้าไป

ไม่นาน จากถนนกลางเมืองอึกทึก เส้นทางก็เริ่มเปลี่ยนไป แสงตึกสูงถูกแทนด้วยไฟนีออนและป้าย LED สีสันฉูดฉาดที่เรียงรายตลอดสองข้างทาง

ท้ายที่สุด รถหรูคันนั้นชะลอหยุดหน้าอาคารสูงโอ่อ่าที่ไร้ป้ายชื่อ

แต่เพียงเธอเหลือบมองไปด้านข้าง แสงจากป้ายไฟหนึ่งก็เผยตัวตนของสถานที่แห่งนี้อย่างเด่นชัด

“EVORA CLUB & CASINO  MEMBERS ONLY”

“คาสิโน… คลับ?” แนนซี่พึมพำในลำคอ สายตายังคงตรึงอยู่ที่ป้ายนั้นไม่ยอมละไปไหน

“พี่คะ จอดตรงมุมที่ลับ ๆ หน่อยนะ ขอดูอะไรแป๊บหนึ่ง”

แท็กซี่จอดอยู่ในมุมหนึ่ง มองเห็นประตูอาคารได้ชัดเจนแต่ไม่สะดุดตาใคร 

เจ้าหน้าที่สูทดำยืนตรึงอยู่หน้าอาคาร คอยตรวจสอบรถทุกคันที่เข้า ออก

กล้องวงจรปิดตามจุดต่าง ๆ หมุนไปมา ราวกับดวงตาที่ไร้ตัวตนคอยเฝ้าจับทุกความเคลื่อนไหว

แสงสีทองสะท้อนจากกระจกบานสูงที่ทอดขึ้นเหนือศีรษะ ดุจกำแพงแห่งความหรูหรา แบ่งโลกออกเป็นสองฟาก…ฟากของผู้ที่ ‘มีสิทธิ์ก้าวเข้าไป’ และฟากของคนที่ ทำได้เพียงเฝ้ามองจากภายนอก

ผู้คนที่เดินเข้าไป มีตั้งแต่ชายวัยกลางคนในสูทเนี๊ยบรองเท้าหนังเงาวับ ถือกระเป๋าหนังเรียบหรู ดูคลาสสิกมีรสนิยม

หญิงสาวแต่งตัวราวกับหลุดจากปกนิตยสารแฟชั่นสุดหรู แต่สีหน้าของพวกเขาเรียบเฉย เสมือนทำเป็นกิจวัตร

ที่นี่ไม่ใช่คาสิโนแสงวิบวับและพลุกพล่านแบบในหนังลาสเวกัส แต่เป็นคาสิโนเงียบหรู ที่ซ่อนอำนาจ เงิน และความลับไว้หลังประตูทึบ มากกว่าที่จะอวดความบันเทิงให้ใครเห็น

แนนซี่จับตาอเล็กซี่ก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าสง่างาม

ไม่กี่อึดใจต่อมา ประตูฝั่งตรงข้ามก็เปิดออก เผยร่างชายหนุ่มในสูทเข้ม ผมเซ็ตทรงเรียบโดดเด่น

แม้เธอจะเห็นเพียงด้านข้างของใบหน้า ก็ยังไม่พอให้จำได้

ยังไม่ทันให้เธอมองลึก ทั้งคู่ก็เดินหายเข้าไปในอาคาร ราวกับเป็นสมาชิกพิเศษของคลับ

ประตูบานใหญ่ปิดลงอย่างนุ่มนวล แต่กลับทิ้งคำถามให้ดังก้องอยู่ในหัวแนนซี่

ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?

และทำไมนักข่าวที่ควรอยู่แต่ภายนอก ถึงเข้าออกคาสิโนปิดลับได้คล่องราวกับสมาชิกตัวจริง?

ความสงสัยอัดแน่นจนแทบล้นอก แนนซี่ยังคงจ้องประตูนั้นไม่ละสายตา

“คุณจะลงตรงนี้ไหมครับ?” เสียงคนขับแทรกขึ้น ทำลายความคิดของเธอ

“ไม่ค่ะ ออกไปจากที่นี่เลยค่ะ”

รถเคลื่อนออกไป แต่ในหัวเธอยังคงวนเวียนคำถามเดิมไม่หยุด

ผู้ชายคนนั้น… คือใครกันแน่?

แล้วทำไมอเล็กซี่ถึงต้องตามติดเขาแบบนั้น?

ยัยนี่… ติดพนันเหรอ?หรือกำลังวางแผนเปิดโปงใครอีก อเล็กซี่!

***

“วิสกี้สองแก้วค่ะ”

อเล็กซี่ถือแก้วน้ำสีอำพัน เดินกลับมาที่โต๊ะซึ่งอบอวลด้วยควันบุหรี่ แสงวอร์มโทนสะท้อนบนโต๊ะพนันเป็นเงาลายแตกพร่า ราวกับภาพลวงที่ซ่อนบางอย่างไว้ใต้ผิว

ตรงกลางโต๊ะ คริส ฟอร์ดก้มตัวเล็กน้อย สองตาจดจ่อไพ่ในมือ มือหนาเลื่อนชิปมูลค่าสูงไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ ท่าทางดุดันแบบคนที่ไม่ยอมแพ้  และคุ้นเคยกับการคว้าชัยชนะ

อเล็กซี่ยืนข้างเขา เหลือบมองรอบๆตัว มือเกาะขอบเก้าอี้แน่น เอียงหน้าเล็กน้อย เอ่ยด้วยเสียงนุ่มที่แฝงความท้าทายอย่างแนบเนียน

“คุณจะทุ่มหมดหน้าตัก… ทั้งที่รู้ว่ามันคือทางตันจริงเหรอ?”

คริสหยุดชั่วอึดใจ ขมวดมุมปากอย่างแน่วแน่ ยกวิสกี้ขึ้นดื่มรวดเดียว เสียงหนักแน่นเมื่อวางแก้วลง

“เกมยังไม่จบ… จนกว่าไพ่ใบสุดท้ายจะถูกเปิด”

อีกฝั่งของโต๊ะ นักธุรกิจใหญ่ที่ใคร ๆ ต่างเรียกเขาว่า ราชาแห่งความเสี่ยง โน้มตัวเข้ามา ยิ้มเย็นแผ่ว ๆ

“คุณจะเดิมพันด้วยอะไรล่ะ… คริส?”

เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กดดัน

“หรือว่า… หุ้นทั้งหมดที่คุณถืออยู่ ดีไหม?”

คำพูดนั้นเหมือนปะทุไฟบางอย่างในตัวคริส เขาเหลือบมองไพ่ในมือเพียงเสี้ยววินาที ก่อนดันชิปทั้งหมดไปกลางโต๊ะอย่างเด็ดขาด

อเล็กซี่กระตุก ราวกับอยากขัด แต่ก็รู้ดีว่าไม่มีใครหยุดเขาได้ นี่แหละตัวตนของคริส คนที่เดินบนเส้นบาง ๆ ระหว่างคำว่า ชนะกับ พังทลาย

เมื่อไพ่ถูกเปิด ทุกอย่างก็ชัดเจนในพริบตา

ไพ่ของเขา… แพ้แบบสิ้นท่า

คริสชาไปทั่วร่าง ความพ่ายแพ้ทับถมในอก ความโกรธลุกโชนขึ้นในดวงตา

เขาลุกพรวด เก้าอี้กระแทกพื้นดังสะท้อน

เสียงหัวเราะกดต่ำตามหลังมา ราวกับเงาที่ตามติดทุกฝีก้าว

..

อารมณ์โกรธคั่งค้างจากคลับยังคงคุกรุ่นอยู่ในอก คริสทิ้งตัวลงบนโซฟา คลายเนกไทให้หลวม  แล้วเงยหน้ากระดกวิสกี้ แสงจากเมืองใหญ่สะท้อนผ่านกระจกสูงทาบลงบนหน้าเย็นชาและเดือดดาลของเขา

ความพ่ายแพ้บนโต๊ะพนันยังแขวนอยู่กลางอากาศ

อเล็กซี่ยืนกอดอก มองเขาเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง แววตาของเธอสว่างวาบ ราวประกายบางอย่างเพิ่งจุดติด

เธอก้าวเข้าใกล้ ทิ้งตัวลงข้าง ๆ  นิ้วเรียวลูบไล้อกเขาแผ่วเบา เลื่อนริมฝีปากแนบข้างใบหู กระซิบเสียงต่ำ

“เดี๋ยว ฉันจะปลดเปลื้องอารมณ์ของคุณเอง”

เสียงลมหายใจรดใบหู ทั้งอุ่นและเร้าร้อน 

“บางเกม…”

“ถ้าอยากชนะ ก็ต้องเล่นด้วยร่างกาย ไม่ใช่สมอง”

เพียงพริบตาเดียว ร่างของเธอถูกเขาดึงพาเข้าไปในห้อง

เตียงนุ่มด้านหลังต้อนรับพวกเขาเหมือนฉากที่ถูกเตรียมไว้อยู่แล้ว เสียงร่างกายกระทบผืนผ้า ความเร่าร้อนผสานกับอำนาจ และความลับที่ไม่มีใครรู้