MasukShare
บทที่20 .คนในภาพ
Tanggal publikasi:
2025-12-07 18:23:49“ลิลิน…”
เสียงเรียกอ่อนโยนดังก้องในห้องว่างเปล่า..ฉันยืนอยู่ลำพัง เลื่อนสายตารอบห้อง ทุกสิ่งดูคุ้นเคยแต่พร่าเลือนราวกับความทรงจำที่ยังโหลดไม่เสร็จ
มุมหนึ่ง แสงส้มจากโคมไฟทาบลงบนใบหน้าอ่อนโยนของหญิงชรา เธอมองฉันด้วยดวงตาเปี่ยมด้วยความรัก อบอุ่นจนหัวใจฉันสั่นไหว
จากนั้น ชายอีกคนก้าวออกมาจากมุมด้านใน มายืนเคียงข้างเธอ รอยยิ้มของทั้งคู่ช่างงดงามราวกับภาพที่ฉันเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง… แต่จำไม่ได้
แต่แล้ว ร่างของทั้งสองค่อย ๆ มลายกลายเป็นหมอกบาง ฉันยื่นมือออกไปพร้อมคำวิงวอนสั่นเครือ “เดี๋ยว… อย่าเพิ่งไป”แต่ปลายนิ้วกลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า ทุกอย่างหายไปในพริบตา
ฉันยืนนิ่ง ดวงตาไล่มองหาบางสิ่งด้วยหัวใจที่ถูกดึงรั้ง จนกระทั่งสายตาหยุดลงที่กรอบรูปครอบครัวบนผนัง
พ่อ แม่ ลูก… และเด็กหญิงในภาพ
ใบหน้าของเธอคล้ายฉันอย่างไม่น่าเชื่อ รอยยิ้มของเธอสว่างไสวกว่าที่ฉันจำได้เสียอีกบางอย่างภายในอกบีบรัดแน่น เหมือนจะบอกฉันว่า
“ภาพนั้น…สำคัญ”ฉันยกมือขึ้น ตั้งใจจะสัมผัสความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในกรอบรูปนั้นทันใดนั้น แสงสีขาวเจิดจ้าพุ่งวาบขึ้นมา
ฉันหรี่ตาแน่น พลางยกมือขึ้นบังจากความสว่างที่โถมเข้าใส่เมื่อเปลือกตาค่อย ๆ เปิดออก ร่างกายฉันสะดุ้งตื่นขึ้นทันที
“คุณ…ตื่นแล้วสินะ”
เสียงทุ้มของชายหนุ่มดังขึ้นจากข้างเตียง เขามองฉันไม่วางตา มือใหญ่แตะแขนฉันอย่างเบามือ จนฉันรู้สึกได้ว่าโลกยังคงหมุนไหวอยู่รอบตัวเอง
“พรุ่งนี้ คุณหมออนุญาตให้คุณกลับบ้านได้แล้วนะ” “เราจะได้กลับบ้านกัน”คำว่า บ้าน หลุดเข้ามาในหู แต่ในอกฉันกลับว่างโหวง
บ้าน…คือที่ไหนกัน?ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร มาจากที่ไหน ความทรงจำเหมือนถูกปัดตก ทว่า ชายตรงหน้ากลับส่งผ่านความอบอุ่นและแววตามั่นคงให้อย่างที่ไม่มีอะไรอธิบายได้
ในโลกที่สั่นคลอนจนฉันไม่เหลือหลักยึด… เขากลับเหมือนสิ่งเดียวที่พอให้จับไว้ได้จริง ๆ.
“เชิญคุณอารัญที่ห้องแพทย์ค่ะ” พยาบาลเดินเข้ามาเอ่ยอย่างสุภาพ
อารัญสบตาฉันเพียงชั่วครู่ก่อนลุกขึ้นจากเก้าอี้
บีบไหล่ฉันเบา ๆแล้วก้าวออกจากห้องไป
…ภายในห้องแพทย์“คุณอารัญครับ” เสียงแพทย์เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ“ให้คุณลิลินฟื้นความจำทีละนิด อย่าป้อนข้อมูลหรือบังคับให้เธอจำเรื่องใหญ่ ๆ ทันที อาจเกิดการต่อต้านหรืออาการช็อกได้ ต้องใช้เวลาพักฟื้นและกระตุ้นทีละขั้น เธอจะดีขึ้นตามลำดับครับ”เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วแพทย์พูดต่อเสียงเบาลง
“สิ่งที่เธอเจอ…มันไม่ใช่เรื่องเล็กนะครับ”“ ครับ ผมทราบ ”แพทย์ยกมุมปากเล็กน้อย และย้ำอีกครั้งก่อนจบการสนทนา
“ไม่มีอะไรที่น่ากังวล ทุกอย่างจะดีขึ้นตามลำดับครับ”
…ที่ห้องพักฟื้นประตูเปิดออกพร้อมเสียงคลิกเบา ๆ
ผู้หญิงในชุดเรียบหรูก้าวเข้ามา ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความห่วงใย และบางสิ่งลึกซึ้งยิ่งกว่าที่ฉันจะเข้าใจ
“แกเป็นยังไงบ้าง ลิลิน? ดีขึ้นหรือยัง?”ฉันยกมือขึ้นกดขมับเบาๆ “ยังปวดหัวอยู่… มันตุบ ๆ เหมือนสมองยังไม่เข้าที่สักที”“พอนึกอะไรออกบ้างไหม? จำฉัน แนนซี่ ได้ไหม” เธอถามต่อด้วยท่าทางระมัดระวัง
ฉันส่ายหัวช้า ๆ
แนนซี่มองฉันนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดึงเก้าอี้เข้ามานั่งข้างเตียง“ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวก็ดีขึ้น…ขอแค่แกอย่าฝืนตัวเอง”อารัญเดินกลับเข้ามา แต่ก็หยุดที่หน้าประตู
“เดี๋ยวผมให้พวกคุณคุยกันก่อนนะครับ”“ฝากดูแลลิลินด้วยนะครับ ผมมีงานด่วน”แนนซี่พยักหน้ารับ ขณะที่อารัญถอยออกจากห้อง เสียงฝีเท้าของเขาค่อย ๆ ห่างออกไปในโถงทางเดิน“ท่านประธานครับ จะไปที่ไหนครับ” วรากรถามขณะก้าวตาม
“บริษัท” อารัญตอบสั้น ๆ แต่แววตากลับบอกเรื่องบางอย่างใหญ่กว่าใครจะคาดคิด
รถหรูแล่นออกจากโรงพยาบาล ทะยานไปบนถนนกลางเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟยามเย็น แต่สายตาของอารัญยังคงเหม่อมองไกล คล้ายจมอยู่ในความคิดลึกเร้นที่ไม่มีวี่แววจะคลาย
ในดวงตานั้น… มีทั้งความกังวล เรื่องของเธอ และเรื่องของคนที่เขากำลังเฝ้าจับตาไม่นาน รถจอดนิ่งหน้าอาคารสูงระฟ้า StrideX Group เขาตรงเข้าอาคาร ก้าวเข้าสู่ลิฟต์ส่วนตัวที่พาขึ้นสู่ชั้น 64
สองนักสืบที่ได้รับคำสั่งจากเขาก็มาถึงตรงตามเวลา พวกเขาวางซองสีน้ำตาลหนาลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า
“ข้อมูลที่ให้พวกเราตามมา…” นักสืบคนแรกเริ่มรายงาน
ในซองมีภาพถ่ายหลายใบ
ใบแรก: คริสฟอร์ดกำลังปาร์ตี้อย่างดุเดือด แสงไฟคลับสาดสีฉายบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลง ใบที่สอง: โต๊ะพนันในคาสิโนหรู ชิปกองสูงราวภูเขาเล็ก ๆ วางอยู่ตรงหน้าเขา“ดูเหมือนเขาติดพนันหนักเลยครับ” นักสืบพูดเสียงเรียบ
จากนั้น เขาหยิบภาพสุดท้ายขึ้นมาวางบนโต๊ะ
เป็นภาพผู้หญิงคนหนึ่งนั่งแนบชิดอยู่ในรถกับคริส ฟอร์ด ใบหน้าของเธอเอนซบไหล่เขาในท่าทีสนิทสนม… มากกว่าที่คำว่า ปกติ“อเล็กซี่… นักข่าวชื่อดัง มีสัมพันธ์สวาทกับคริส”
เสียงของนักสืบอีกคนแทรกขึ้น ก่อนที่เพื่อนร่วมทีมจะต่อความเห็น“ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาแน่ คริส ฟอร์ด อาจเป็นแค่เหยื่อรายหนึ่ง แต่ต้องมีข้อตกลงลับบางอย่างอยู่เบื้องหลัง”
แววตาของอารัญพลันเข้มกร้าว เขาเอ่ยเสียงต่ำและช้า
“แล้วแผนต่อไป… พวกคุณจะทำอะไร ”
Bab terbaru
เลนส์รักในเงาไฟนีออน บทที่34.ในเฟรมเดียวกัน
ในเช้าวันใหม่ที่สดใส หลังจากผ่านไปหลายเดือน ฉันได้กลับมาอยู่ตรงนี้อีกครั้ง บนดาดฟ้ากลางเมือง… เมืองยังคงงดงามอยู่รอบตัว พระอาทิตย์ยังคงเปล่งแสงจากตำแหน่งเดิม แทรกกลางระหว่างตึก เหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนไป ฉันหมุนเลนส์ซูม เพื่อบันทึกสิ่งที่ฉันรัก ภาพถ่ายคือการยืนยันว่าบางสิ่งเคยมีอยู่จริง เมื่อทุกอย่างเงียบลง ฉันยืนนิ่ง สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด แล้วหลับตาอธิษฐานถึงใครบางคนบนฟ้า ปล่อยให้พลังใจโอบล้อมชั่วขณะ ก่อนค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น และเมื่อหันกลับมา… เขา…ก็ยืนอยู่ตรงนั้น แสงเช้ากระทบชายหนุ่มในสูทสีครีม ใบหน้าเรียวคมโดดเด่นท่ามกลางแสงอ่อน ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของภาพนั้นเอง “คุณ…ตามหาฉันเจออีกแล้วนะ” ฉันเอ่ยเสียงเบา “รู้ได้อย่างไรว่าฉันอยู่ตรงนี้” ฉันถามต่อ ทั้งที่ในใจเหมือนจะรู้คำตอบอยู่แล้ว ริมปากหยักยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด “รู้สิ” คำสั้น ๆ เพียงคำเดียว แต่กลับทำให้หัวใจของฉันสั่นไหว เพราะเขารู้จักฉัน รู้ว่าฉันจะมาอยู่ตรงไหน และรู้ดีว่าที่นี่คือที่ที่ฉันมักจะกลับมาเสมอ ร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้ แล้
เลนส์รักในเงาไฟนีออน บทที33.คำตอบของหัวใจ
เสียงปืนก้องสนั่นกรีดอากาศ ก่อนที่ทุกสิ่งจะหยุดนิ่งราวกับโลกทั้งใบหยุดหายใจ ร่างสูงใหญ่ที่บังฉันไว้ค่อย ๆ ทรุดลงกับพื้น ราวกับแรงทั้งหมดถูกดึงหายไปในพริบตา “อารัญ!” เสียงของฉันสั่นพร่าไปด้วยความหวาดหวั่นก่อนทิ้งตัวลงข้างเขา มือสั่นเทารีบประคองศีรษะไว้บนตัก เลือดซึมออกจากแผ่นอก เปื้อนปลายนิ้วฉันจนเย็นเฉียบ หัวใจเต้นแรงจนเสียงนั้นกลบทุกสิ่งรอบตัว ก่อนเสียงส้นรองเท้าจะกระทบพื้นดังถอยห่าง น้ำเสียงเย็นชาไร้ปรานี เปล่งออกมา “ฉันจะปล่อยแกไป ไอ้เด็กเนรคุณ วันนี้แค่สั่งสอนให้แกได้รู้ว่า ความเจ็บปวดและการเฉียดตายมันเป็นอย่างไร” คำพูดนั้นคือคำประกาศชัดเจนว่า เขายังคงอยู่ใต้เงาของเธอ ชื่อหนึ่งหลุดจากปากการ์ดทั้งสองที่กำลังจะขยับตามก่อนหญิงในสูทเข้ม ใต้หมวกปีกกว้าง จะหันหลังเดินจากไป “มาดามโซเฟีย” ฉันปรายตามองเธอเพียงเล็กน้อย แม้จะได้ยินชื่อนั้นเป็นครั้งที่สอง ทว่าหัวใจยังคงจดจ่ออยู่กับชายในอ้อมตัก อารัญส่ายหน้าช้า ๆ ลมหายใจจะเริ่มขาดเป็นห้วง เขาหันไปมองลูกน้อง ก่อนส่งสัญญาณสั้น ๆ แต่ชัดเจน “ปล่อยเธอไป” เขาเลือกจบเรื่องนี้ “
เลนส์รักในเงาไฟนีออน บทที่32 จุดอ่อนของอารัญ
หลังจากลิลินออกจากห้องไปหลายชั่วโมง ความเงียบค่อย ๆ กดทับ ความกังวลค่อยๆก่อตัวขึ้นในอกของอารัญ ชายหนุ่มที่มีเพียงผ้าขนหนูคลุมกาย ฝืนลุกจากโซฟา เดินวนไปมาอย่างกระสับกระส่าย แต่ไม่ว่าขยับตัวเพียงใด ความร้อนรุ่มภายในกลับยิ่งทวีขึ้น สายตาเหลือบไปเห็นนาฬิกาบนผนัง การเคลื่อนไหวของเขาสะดุด หัวใจเต้นแรงเมื่อรับรู้ว่าเวลาที่ผ่านไปยาวนานเกินกว่าจะเป็นแค่การออกไปเก็บเสื้อผ้า ลางสังหรณ์บางอย่างผุดขึ้นมา ดึงให้เขาเดินเข้าใกล้หน้าต่าง ก่อนแทรกสายตามองผ่านม่านที่แง้มอยู่ และในวินาทีนั้น ความผิดปกติก็ปรากฏตรงหน้า ชายชุดดำคนหนึ่งท่าทางมีพิรุธ สายตาคมกริบจับจ้องมายัง…ตรงตำแหน่งที่เขายืนอยู่ ยังไม่ทันที่อารัญจะผละออกจากจุดนั้น เสียงของโทรศัพท์มือถือก็สะกิดความเงียบงันของห้อง คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน ก่อนจะก้าวไปหยิบโทรศัพท์ หน้าจอสว่างวาบ ข้อความสั้น ๆ ปรากฏขึ้นอย่างเย็นชา “ฉันรู้ว่าจุดอ่อนของแกคืออะไร และมันจะเจ็บ… มาหาฉัน ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป” เพียงอ่านจบ มือของเขาก็กำแน่นจนสั่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความเดือดดาล ทว่าในอึดใจถัดมา เขาฝืนคว
เลนส์รักในเงาไฟนีออน บทที่31.เพียงลำพังกับหัวใจ
เสียงตะโกนของเขายังคงก้องอยู่ในหัวฉัน ไม่ยอมจางหายลากยาวผ่านครึ่งคืน ราวกับตั้งใจย้ำเตือนว่าฉันไม่มีทางหนีความรู้สึกนี้ได้ด้านนอกฝนเทกระหน่ำ ฟ้าร้องคำรามก้อง ฉันนอน พลิกตัวไปมาบนเตียงอย่างกระสับกระส่าย ไม่อาจข่มตาหลับ เสียงหยาดฝนที่กระทบพื้นดึงความทรงจำให้ย้อนกลับไปยังวันหนึ่ง วันที่ฉันเคยถูกไล่ล่าท่ามกลางม่านฝนสีเทาและเขาเข้ามาช่วย โดยไม่ห่วงชีวิตของตัวเองฉันสูดลมหายใจลึก ราวกับพยายามขับไล่ความอึดอัดในอก ก่อนดันตัวลุกจากเตียง เดินไปยังหน้าต่าง แหวกม่านออกเพียงเล็กน้อย แล้วมองลงไปจากชั้นสอง ดวงตากลมต้องหยุดนิ่ง ลมหายใจติดขัดเมื่อเห็นภาพตรงหน้าเขายังคงอยู่ตรงนั้น คุกเข่าท่ามกลางม่านฝนที่ซัดกระหน่ำ ราวกับกำลังวิงวอน และไถ่บาปไปพร้อมกัน ภาพนั้นทำให้หัวใจฉันสั่นไหว ทั้งที่ไม่ควรเลย แสงไฟจากหน้าต่างสาดผ่าน เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น เผยริมฝีปากที่คลี่ยิ้ม ราวกับบอกว่า ทุกอย่างไม่เป็นไร แต่รอยยิ้มนั้นอยู่ได้เพียงครู่เดียว ร่างสูงก็โอนเอนไปด้านข้าง ก่อนจะทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรงหัวใจฉันหล่นวูบ เสียงเรียกแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปาก “อารัญ…”วินาทีนั้นเอง ฉันก็รู้ว่าตัวเองยังมีหัวใจมากพอ ที่
เลนส์รักในเงาไฟนีออน บทที่30.ระยะห่าง
หนึ่งเดือนผ่านไป…ฉันหลบมาอยู่ในห้องเช่าเล็ก ๆ กลางเมือง ห้องแคบในตึกเก่า 4 ชั้น ใช้แต่ละวันฟื้นฟูหัวใจ และใช้ความเงียบงันค่อย ๆ ประคองตัวเองให้ยืนอยู่ได้ ท่ามกลางความวุ่นวายรอบข้างเขียนบทความเล็ก ๆ ในนามแฝงที่ไม่มีใครจับสังเกต รับงานถ่ายภาพเป็นครั้งคราว ใช้ชีวิตแบบปากกัดตีนถีบ เพื่อเลี้ยงดูตัวเองแต่ในขณะที่อีกฟากหนึ่งของโลกชื่อของบริษัท Stride X กลับดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับไม่เคยมีช่วงเวลาที่มันเงียบหายไปจากความสนใจของผู้คนรองเท้ารุ่นใหม่ที่สานต่อความสำเร็จจาก Quantum Prime ถูกเปิดตัวภายใต้ชื่อQuantum Prime Fluxกระแสตอบรับถาโถม ยอดสั่งจองพุ่งสูง สื่อทุกสำนักพร้อมใจกันกล่าวถึงมันในฐานะ“ก้าวถัดไปของเทคโนโลยีการเคลื่อนไหว”งานประกาศความสำเร็จถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ชื่อของอารัญถูกกล่าวถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในฐานะผู้อยู่เบื้องหลังเทคโนโลยีล้ำสมัย ที่มีเพียง Stride X เท่านั้นที่ครอบครองลิขสิทธิ์เขาทำสำเร็จ อย่างถูกต้อง และไม่ผิดศีลธรรมอารัญไม่เคยแตะต้อง Quantum X อ
เลนส์รักในเงาไฟนีออน บทที่29.ปิดเกม
บนระเบียงสูงเหนือมหานครอารัญยืนต้านแรงลม ดวงตาเย็นชามองแสงไฟที่เคลื่อนไหวใต้ท้องฟ้าซึ่งกำลังเปลี่ยนสี เขาสูดลมหายใจลึก กำมือแน่นก่อนหมุนตัวออกและเอ่ยคำสั่งเข้ม“ถึงเวลาแล้ว ”ปลายทาง คือ…วิลล่าหรูริมหาดส่วนตัวของคริส ฟอร์ดแสงไฟระยิบระยับสะท้อนผิวน้ำในสระ เสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์กระหน่ำไม่หยุด สาวหุ่นนางแบบในบิกินี่ สวมหน้ากากผีเสื้อ เดินเสิร์ฟเครื่องดื่มพร้อมรอยยิ้มหวาน ปลายนิ้วลูบไล้ แขกชายเพียงไม่กี่คน ซึ่งล้วนสวม หน้ากากซาตานหลากรูปแบบ ที่แต่ละคนเลือกปิดบังตัวตนไว้นี่ไม่ใช่งานธุรกิจ ไม่ใช่การพบหุ้นส่วน หากคือปาร์ตี้ที่มีไว้ตอบสนองกิเลสของเขาเท่านั้น ทุกอย่างกำลังอยู่ในโหมดลุ่มหลงทันใดนั้น เสียงเรือสปีดโบ๊ทคำรามใกล้เข้ามา ก่อนจะหยุดนิ่งหน้าวิลล่าอารัญในสูทสีเข้มก้าวนำลงจากเรือ พร้อมบอดี้การ์ดและนักสืบ มุ่งตรงไปยังสระว่ายน้ำที่ปาร์ตี้กำลังคลุ้มคลั่งแสงไฟสีฉูดฉาดติดเตียงนอนขาวนวล ตั้งอยู่ตรงมุมหนึ่ง ร่างเปลือยเปล่ากึ่งเมามายเคลื่อนไหวไร้การยั้งคิด นักสืบคนหนึ่งพึมพำเสียงต่ำ เหมือนพูดกับตัวเองมากกว่า “แม่ง… นี่มันงานบ้าอะไร ปาร์ตี้เซ็กหมู่รึไง”สายตาทุกคู่หันขวับมาทางอารัญ
เลนส์รักในเงาไฟนีออน บทที่24.คำประกาศกลางแสงจ้า
เช้าวันใหม่เหมือนพาให้ฉันได้หายใจอีกครั้ง อากาศสดชื่นจนแทบลืมไปว่าในใจยังมีเรื่องค้างคา ปริศนาของโฮชิคาวะ… ตระกูลฟอร์ด
เลนส์รักในเงาไฟนีออน บทที่23.ตื่นจากฝันร้าย
“ผมตามคุณลิลินไปครับ… แล้วเจอเธอนอนหมดสติอยู่ที่คอนโดของพ่อเธอ ‘โฮชิคาวะ’ ครับ ”วรากรรายงานอารัญด้วยเสียงเรียบ แต่สัมผัสได้ถึงความกังวลที่ซ่อนอยู่ลึก
เลนส์รักในเงาไฟนีออน บทที่22 ความจริงหลังภาพ
นิ้วเรียวดันบานประตูให้เปิดออกภายในห้องเงียบสงบ ทุกอย่างยังคงวางอยู่อย่างเรียบง่ายในตำแหน่งเดิม ทว่ากลับให้ความรู้สึกว่างเปล่า ราวกับเวลาได้ถูกตรึงไว้ตั้งแต่วันที่ใครบางคนจากไป
เลนส์รักในเงาไฟนีออน บทที่21.จุดเริ่มต้นที่ต้องเผชิญ
เวลาผ่านไปรวดเร็วราวกับมีใครกดปุ่มกรอชีวิตให้ฉันข้ามช่องว่างนั้นมาทันทีที่ประตูรถเปิดออก เบื้องหน้าคือเพนต์เฮาส์หรูหรากลางใจเมือง งดงามราวกับฉากหนึ่งในชีวิตของใครบางคน…แต่อาจไม่ใช่ของฉัน“ถึงแล้วครับ” อารัญผายมือพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกฉันยืนนิ่ง เท้าเหมือนถูกตรึงกับพื้น มือกำชายเสื้อแน่น เมื
Anda juga akan menyukai
แพทย์เซียนน้อยมือฉมัง
กระดาษรักครึ่งแผ่น117.4K Dibacaปฏิบัติการ ตามล่า อำนาจ ของ ฮาร์วีย์ ยอร์ก
หมาป่าผู้คลั่งรักมันฝรั่ง1.2M Dibacaถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน
อัลลินา35.3K Dibacaคุณชาย แห่ง ประตูมังกร
นายกัวผู้เล่าเรื่อง259.8K Dibacaระยะที่พอดี "The Right Distance"
หยางหลิน80 DibacaArabell Lee ในชาติใหม่ฉันก็ยังเป็นสุภาพสตรีหมายเลข1
LILI Lee1.0K Dibacaมหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน
โพธิ์สองหู274.4K Dibaca
