บทที่8.สายฝนที่โปรยปราย

ถึงแม้คำขู่ของอเล็กซี่จะทำให้ฉันชะงักไปชั่วครู่ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ใจฉันหวั่นไหวแม้แต่น้อยฉันมองว่ามันก็แค่เสียงหมาเห่าหอน จึงเพียงเบี่ยงตัวหลบ แล้วเดินผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจ

ถุงข้าวต้มปลาในมือส่งกลิ่นหอมอบอวล  ของโปรดของแม่ จากร้านเจ้าประจำชื่อดังหน้าปากซอยทางเข้าคอนโด  ฉันเผลอยิ้มออกมาเมื่อคิดถึงใบหน้าแม่ที่กำลังรออยู่ในบ้าน… รอยยิ้มอบอุ่นที่ฉันคุ้นเคยมาทั้งชีวิต

ทันทีที่เสียง คลิก ดังขึ้น ประตูค่อย ๆ เปิดออกแสงสุดท้ายของวันสาดเข้ามากระทบดวงตา ฉันยกมือขึ้นบัง หรี่ตามองผ่านแสงนั้น แม่ของฉันนอนนิ่งอยู่บนโซฟาเดี่ยว ท่ามกลางความเงียบงันของห้อง

“แม่จ๋า… ลูกกลับมาแล้วจ้ะ”

“แม่...”

เสียงของฉันสั่นระรัว ขณะก้าวเข้าใกล้ทีละก้าว ใบหน้าของแม่เรียบนิ่ง ไร้การตอบกลับ ความหวาดกลัวค่อย ๆ กัดกินใจ  มือที่ยื่นออกไปแตะบนแขนแม่เริ่มสั่นเทา ผิวที่เคยอบอุ่น… กลับเย็นเฉียบจนใจฉันแทบหยุดเต้น

“แม่…?”

เสียงฉันเบาหวิวแทบขาดหาย พลางยกหลังมือขึ้นแตะที่ลำคอของแม่

ชีพจรนั้น… นิ่งสนิท

โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน หายใจแทบไม่ออก มือสั่นเทาคว้าโทรศัพท์ขึ้นแนบหู เสียงรอสายของเจ้าหน้าที่ดังแข่งกับจังหวะหัวใจที่แทบระเบิด

“ช่วยด้วยค่ะ! แม่ฉัน… แม่ไม่หายใจ!”

ความกลัว ความสับสน และความเสียใจพุ่งทะลุหัวใจฉัน น้ำตาไหลอาบแก้มเป็นสาย มือสั่นรัวราวกับจะคว้าทุกอย่างที่อยู่รอบตัวเพื่อยึดเหนี่ยวตัวเอง แต่ไม่มีอะไรช่วยให้ใจสงบได้เลย

ไม่นาน เสียงไซเรนแว่วมาจากที่ไกล ก่อนจะค่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ แสงไฟสีแดงวาบสะท้อนบนผนังห้อง ประตูถูกผลักออก เจ้าหน้าที่กรูกันเข้ามา อุปกรณ์ในมือส่องแสงเย็นเฉียบ พวกเขารีบช่วยกันยื้อชีวิตแม่ เสียงเครื่องตรวจชีพจรดังเป็นจังหวะสั้นๆ ฉันยืนมองอยู่ข้างๆ มือกำแน่น น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย ความหวังและความกลัวปะปนกันอยู่ในหัวใจ ราวกับทั้งจักรวาลหยุดหมุนรอผลลัพธ์ของวินาทีนี้

เวลาผ่านไป... เหมือนนิรันดร์ ทุกเสียงค่อย ๆ เงียบลง เหลือเพียงเสียงหัวใจฉันที่เต้นแผ่ว   หนึ่งในเจ้าหน้าที่เงยหน้าขึ้น สบตาฉันนิ่ง ๆ ก่อนเอ่ยช้า ๆ

“แม่คุณ… จากไปอย่างสงบครับ”

***

เสียงนั้นยังดังก้องอยู่ในหัว แม้เวลาจะผ่านไปหลายวัน สายฝนโปรยปรายแผ่วเบาเหนือสุสานบาทหลวงยกไม้กางเขนขึ้นเหนือหลุมศพ เสียงทุ้มของเขาเรียบช้า เต็มไปด้วยความสงบและศรัทธา

“ขอให้ดวงวิญญาณของเธอได้พบแสงสว่างนิรันดร์ และให้ผู้ที่ยังอยู่ ได้รับความเข้มแข็งจากความรักที่ยังคงอยู่…”

เสียงภาวนาดังคลอไปกับเสียงฝนกระทบดิน กลิ่นดอกลิลลี่ลอยอวลในอากาศ  อ่อนโยนราวกับกำลังปลอบประโลมความสูญเสียที่ไม่อาจย้อนคืน

ฉันยืนอยู่ข้างหลังเงียบ ๆ มีเพียงไม่กี่คนที่มาร่วมส่งแม่เป็นครั้งสุดท้ายร่มในมือสั่นไหวตามแรงลม ดอกไม้สีขาวเปียกชื้นจนกลีบเริ่มร่วง

บาทหลวงปิดคัมภีร์อย่างช้า ๆ ก่อนถอยหลังไปพร้อมคำภาวนาสุดท้ายผู้คนทยอยออกจากสุสานทีละคน เหลือเพียงเสียงรองเท้าที่ค่อย ๆ จางหายไปในระยะไกล

แนนซี่ยกมือโอบหลังฉันเบา ๆ เป็นสัญญาณแห่งการปลอบใจ ก่อนจะถอยห่างออกไป จางหายไปพร้อมสายฝนที่เริ่มซา

ฉันยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น รองเท้าดำจมอยู่ในดินชื้น กลิ่นฝนและกลิ่นดินปะปนอยู่ในลมหายใจ มือที่กำดอกลิลลี่ขาวแน่นจนกลีบยับสั่นอยู่กลางอากาศ โลกทั้งใบพร่ามัว... ราวกับภาพที่ยังไม่ถูกโฟกัส

“แม่...” เสียงเรียกนั้นแทบไม่หลุดจากลำคอ

แล้วในความเงียบนั้นเอง  เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากด้านหลัง แล้วขยับมาขนานข้าง สูทนิ่มถุกคลุมบนไหล่ฉัน อย่างแผ่วเบา น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มั่นคง

“ท่าน… คงภูมิใจในตัวคุณ”

“ผมจะอยู่กับคุณตรงนี้… จนกว่าคุณจะกลับ”

เพียงไม่กี่วินาที… แต่เหมือนทุกสิ่งรอบตัวหยุดนิ่ง

ฉันเงยหน้าขึ้นตามเสียงนั้น เห็นอารัญในเสื้อเชิ้ตสีเรียบ ยืนตรงอย่างสุภาพ ท่าทางของเขาสงบและมั่นคงราวกับกำลังพยุงโลกทั้งใบไว้ไม่ให้ฉันล้ม

ใบหน้าของเขาแฝงทั้งความอ่อนโยนและความเข้มแข็ง เมื่อเขาเงยสายตาขึ้นมองฉันช้า ๆ ในแววตานั้น… มีบางอย่างอบอุ่น ลึกซึ้ง และอ่อนโยน ราวกับคนที่เคยผ่านความสูญเสียมาก่อน เข้าใจความเจ็บปวดที่ฉันกำลังเผชิญโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

ความรู้สึกซึ้งใจและสับสนประดังเข้ามาในอก ความอบอุ่นจากสายตาและคำพูดของเขา ค่อย ๆ หลอมละลายความเหน็บหนาวในใจที่ฉันไม่อาจปกปิดได้อีก

อารัญ… ไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้ชายในกรอบเลนส์อีกต่อไป