บทที่9 .ระหว่างงานกับหัวใจ

หลังจากส่งแม่ได้พบกับความสงบชั่วนิจนิรันดร์แล้ว ความเงียบในบ้านยังคงอยู่ชั่วคราว  แต่รอยยิ้มอ่อนโยนของแม่ยังอบอุ่นเป็นแสงสว่างให้ฉันในทุกๆวัน

ยิ่งใกล้วันเปิดตัวแคมเปญใหญ่ของ ‘Quantum Prime’

ชีวิตก็ยิ่งหมุนเร็วราวเครื่องจักรที่ไม่เคยพัก ทุกบทความ ทุกภาพ ต้องเป๊ะ ต้องดึงดูด  ตั้งแต่เช้าจรดเย็น ฉันอยู่แต่ในห้องถ่ายภาพและสตูดิโอที่สว่างวาบด้วยไฟนับสิบดวง  แสงที่เจิดจ้าจนแทบกลืนความเหนื่อยล้า

และในทุกวัน อารัญ ก็อยู่ตรงนั้นเสมอ บางครั้งเขายืนพิงกำแพง มีกาแฟในมือ บางครั้งแค่ยืนนิ่ง มองมาโดยไม่พูดอะไร

แต่ทุกครั้งที่ฉันเผลอเหลือบสายตาไป… เขาก็หันกลับมาสบตาในจังหวะเดียวกัน   ราวกับรู้ทันความคิดทุกอย่างในหัวฉัน

ไม่มีคำพูด  มีเพียงลมหายใจที่คล้ายจะประสานกันโดยบังเอิญ...

หรือบางที มันอาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลยก็ได้.

***

แล้ว... วันงานก็มาถึง

แสงไฟทั่วฮอลล์ค่อย ๆ ดับลง เหลือเพียงเส้นแสงสีฟ้าที่เลื่อนผ่านพื้นเวทีราวกับกระแสพลังงานกำลังปลดปล่อย เสียงชีพจรเบา ๆ ดังขึ้นในลำโพง ก่อนเสียงทุ้มลึกของพิธีกรเอ่ยขึ้นช้า ๆ

“ในทุกก้าวที่คุณเดิน… โลกกำลังจดจำทุกการเคลื่อนไหวของคุณ  และวันนี้ StrideX จะเปลี่ยนข้อมูลเหล่านั้นให้กลายเป็นพลัง”

ม่านแสงเปิดออก เผยให้เห็น อารัญ ในชุดสูทสีเทาเข้ม เดินออกมาช้า ๆ ท่ามกลางเสียงปรบมือที่ก้องสะท้อนทั่วฮอลล์

บนจอ LED ด้านหลังปรากฏโลโก้ Quantum Prime  เส้นสายโค้งคมเรืองแสง คล้ายวงโคจรของอนุภาคพลังงาน

“Quantum Prime ไม่ใช่แค่รองเท้า แต่คือระบบชีวภาพอัจฉริยะที่เรียนรู้จากทุกย่างก้าวของคุณ”

“เพราะเราเชื่อว่าเทคโนโลยีที่แท้จริง… ควรเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย ไม่ใช่เพียงสิ่งที่คุณสวมใส่”

เสียงปรบมือดังอีกครั้ง พื้นเวทีเปล่งแสงสีเงิน เผยภาพ รองเท้า Quantum Prime  รูปทรงเฉียบ เรียบสง่า ลวดลายเส้นพลังเรืองแสงเคลื่อนไหวช้า ๆ ราวมีชีวิต

ฉันยืนอยู่มุมเวที มือกำกล้องแน่น ปลายนิ้วเย็นเฉียบจากความตื่นเต้น แฟลชจากกล้องสาดวาบรัว เสียงชัตเตอร์และเสียงหัวใจผสมกันเป็นจังหวะเดียว

อเล็กซี่ ในชุดสูทสีแดงเลือดหมู ถือ ไมโครโฟนไร้สาย ก้าวขึ้นไปใกล้แท่นรองเท้า เธอเริ่มด้วยคำถามปกติ

“รองเท้า Quantum Prime แตกต่างจากรุ่นก่อนอย่างไรคะ?”

อารัญยิ้มบาง ๆ ตอบช้า ๆ แต่ชัดเจน

“รองเท้า Quantum Prime ออกแบบใหม่ทุกส่วน ผสมผสานเทคโนโลยีล้ำสุด ที่เรียนรู้ทุกการก้าว เพื่อให้สมดุลทั้งความสวยงามและการทำงานรองรับทุกการเคลื่อนไหวของคุณ”

แฟลชจากกล้องยังรัวต่อไป แต่จังหวะเริ่มก่อตัวของความตึงเครียดเตรียมขึ้น

ทันใดนั้น สายตาของอเล็กซี่เหลือบมองฉันอย่างเย็นชา ก่อนที่เธอจะยิงคำถามที่ไม่มีใครกล้าเอ่ย

“คุณอารัญคะ! ข่าวลือเรื่องคุณกับช่างภาพคนใหม่… เป็นความจริงไหมคะ?”

ทุกอย่างรอบตัวเหมือนหยุดชั่วขณะ ฉันชะงัก มือที่ถือกล้องสั่นจนแทบหลุดจากนิ้ว เสียงแฟลชกระหน่ำราวกระสุน แต่เป้าหมายตอนนี้ชัดเจน… เป็นฉัน

อารัญเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงมั่นคงและหนักแน่น

“ใช่… เธอคือคนที่ฉันเลือกจะร่วมงานด้วย”

เสียงฮือฮากระจายออกไป กล้องหันไปทุกทิศ สายตาของเขากวาดมาที่ฉัน ราวกับบอกว่า “ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่ข้างเธอ”

ผู้บริหารบางคนสีหน้าตึง แต่ฉันไม่ได้สนใจ นอกจากเสียงหัวใจและความมั่นใจที่เขามอบให้ฉันหลบมุมเวที ค่อย ๆ ตั้งสติ แต่ในใจ… รู้ชัดว่าความจริงและแรงปกป้องนั้นชัดเจนยิ่งกว่าคำถามใด ๆ

***

ผู้คนที่มาร่วมงานเริ่มทยอยออกจากฮอลล์ เสียงพูดคุยค่อยๆ จางลง เหลือเพียงเสียงรองเท้ากระทบพื้นเป็นจังหวะเบา ๆ ที่สะท้อนอยู่ในอากาศกลุ่มหญิงสาวในเดรสหรูเดินสวน พลางมองฉันด้วยหางตาจากหัวจรดเท้าก่อนเชิดคอตรง

แสงนีออนเย็น ๆ จากเพดานยังคงส่องสะท้อนบนผนังกระจกใส ทอดเงาฉันซ้อนกับภาพของผู้คนที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่คน ฉันก้มลงเก็บของใส่กระเป๋า มือสั่นนิด ๆ ไม่รู้เพราะเหนื่อย หรือเพราะคำถามของนักข่าวคนนั้นที่ยังดังก้องในหัว

อารัญยืนอยู่ไม่ไกล เขามองฉันครู่หนึ่ง แล้วเดินเข้ามาใกล้

แล้วหยุดตรงหน้าฉันในระยะลมหายใจ  ดวงตาคมนิ่งมองฉันอย่างไม่กระพริบ พลางยื่นมือมาแตะกระเป๋ากล้อง ก่อนเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“ผมไม่ได้โกหก..ลิลิน”

ฉันยกสายตาขึ้น เห็นเพียงแววตาทีคมชัด ในใบหน้าที่เรียบนิ่ง หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงสะท้อนในความเงียบของเมือง

แล้ว

แชะ!

เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นพร้อมแสงแฟลชวาบ  ตัดขาดช่วงหายใจของฉันในทันที ฉันหันขวับ มองตามไป  เห็นเพียงเงาคนหนึ่งรีบชักกล้องกลับแล้วหายลับไปในมุมมืดของฮอลล์

ลมหายใจฉันสะดุด อารัญมองตามเงานั้น แววตาเขาแข็งขึ้นในเสี้ยววินาทีพลางเปล่งเสียงเข้ม 

“ใคร…”