บทที่4 แกล้ง

ก๊อกๆๆ!

"คุณภีมคะ คุณผู้หญิงให้มาตามลงไปทานมื้อเที่ยงค่ะ ท่านรออยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว" เสียงของแม่บ้านที่ดังลอดเข้ามาจากหน้าประตู ทำให้ภีมต้องถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกที่อย่างน้อยก็มีคนมาช่วยขัดจังหวะก่อนที่เขาจะตบะแตกทำมิดีมิร้ายเด็กคนนี้อีกรอบ

"รู้แล้ว เดี๋ยวตามลงไป" ภีมตะโกนตอบ ก่อนจะหันมามองพะแพงที่นั่งกอดเข่าร้องไห้กระซิกๆ อยู่บนเตียง สภาพของเธอตอนนี้เสื้อผ้าหลุดรุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดูไม่จืดเลยจริงๆ "เลิกร้องไห้ได้แล้ว แล้วก็รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แม่ฉันรออยู่ข้างล่าง"

"เปลี่ยนเป็นชุดไหนล่ะคะ! ในกระเป๋าแพงมีแต่เสื้อผ้าเก่าๆ ที่คุณเพิ่งฉีกมันพังไปเมื่อกี้นี้ไง!" พะแพงตอกกลับเสียงใส มองเขาตาขวาง

ภีมอมยิ้มกับท่าทางขู่ฟ่อเหมือนลูกแมวของเธอ เขาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแบบวอล์คอินโคลเซต หยิบถุงกระดาษแบรนด์เนมหลายถุงที่เขาสั่งให้เลขาฯ ไปกว้านซื้อมาเตรียมไว้ล่วงหน้า นำมาวางแหมะลงบนเตียงตรงหน้าเธอ

"ใส่ชุดพวกนี้ซะ ฉันเตรียมไว้ให้แล้ว แล้วก็รีบแต่งตัวให้ไว อย่าให้คุณแม่ฉันต้องรอนาน อ้อ.. แล้วอย่าคิดจะแต่งตัวมิดชิดจนเกินไปล่ะ เพราะฉันชอบให้เธอใส่ชุดที่มัน... ถอดง่ายๆ มากกว่า" เขาทิ้งท้ายด้วยประโยคชวนขนลุก พร้อมกับขยิบตาให้เธอหนึ่งที ก่อนจะผิวปากเดินอารมณ์ดีออกไปรอที่ห้องนั่งเล่นด้านนอก ทิ้งให้พะแพงนั่งหน้าแดงก่ำ ก่นด่าความหน้ามึนและเอาแต่ใจของเขาอยู่ในใจเป็นร้อยๆ คำ

ยี่สิบนาทีต่อมา พะแพงเดินตามหลังร่างสูงใหญ่ของภีมลงบันไดมายังห้องอาหารสุดหรู เธออยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาวความยาวคลุมเข่า คลุมทับด้วยเสื้อคาดิแกนสีครีมที่เขาเตรียมไว้ให้

ที่โต๊ะอาหารยาวเหยียด คุณหญิงมณีรัตน์ มารดาของภีม นั่งรออยู่ที่หัวโต๊ะ ใบหน้าที่ยังคงเค้าความสวยสง่าระบายไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่นทันทีที่เห็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเดินนำเด็กสาวหน้าตาน่ารักเข้ามา

"ตาภีม... มาพอดีเลยลูก นั่งสิจ๊ะ" คุณหญิงมณีรัตน์เอ่ยทักทายเสียงนุ่มนวล ก่อนจะเบนสายตามาจับจ้องที่พะแพงด้วยความเอ็นดู "แล้วนี่... หนูคนนี้คือ..."

"นี่พะแพงครับคุณแม่ ผู้ช่วยส่วนตัวคนใหม่ของผม" ภีมแนะนำอย่างเป็นทางการ พร้อมกับเลื่อนเก้าอี้ให้พะแพงนั่งลงข้างๆ เขาอย่างเอาใจใส่ ซึ่งเป็นภาพที่ขัดตาผู้เป็นแม่อย่างมาก เพราะร้อยวันพันปีลูกชายจอมหยิ่งของเธอไม่เคยดูแลผู้หญิงคนไหนดีขนาดนี้มาก่อน

พะแพงรีบยกมือไหว้คุณหญิงมณีรัตน์อย่างนอบน้อม "สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง แพง... พะแพงค่ะ"

"ไหว้พระเถอะจ้ะลูก เรียกคุณแม่เหมือนที่ตาภีมเรียกเถอะนะ ไม่ต้องเกร็งหรอก บ้านนี้อยู่กันแบบสบายๆ" คุณหญิงมณีรัตน์ยิ้มรับอย่างใจดี ท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตนและหน้าตาที่ดูซื่อๆ ไร้เดียงสาของพะแพง ทำให้คุณแม่ที่อยากได้ลูกสาวมาทั้งชีวิตรู้สึกถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็น "แล้วนี่ไปไงมาไงล่ะลูก ถึงมาเป็นผู้ช่วยตาภีมได้ หน้าตาหนูยังดูเด็กอยู่เลย เรียนอยู่หรือเปล่าจ๊ะ?"

พะแพงกำลังจะอ้าปากตอบ แต่ภีมกลับชิงตอบแทนเสียก่อน "แพงเรียนอยู่ปีสอง คณะออกแบบครับคุณแม่ ผมเห็นว่าน้องเก่งและขยัน ก็เลยจ้างมาช่วยงานส่วนตัว แล้วก็ให้ย้ายมาอยู่ที่นี่ด้วยเลย จะได้สะดวกเวลาผมเรียกใช้"

คุณหญิงมณีรัตน์เลิกคิ้วมองลูกชายอย่างรู้ทัน เรียกใช้อย่างนั้นหรือ? สายตาแพรวพราวที่ตามองเด็กสาวมันปิดบังคนเป็นแม่ไม่มิดหรอก แต่เธอก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรออกมา ขัดจังหวะการรับประทานอาหาร "ดีเลยจ้ะ แม่กำลังอยากได้คนมาช่วยดูเรื่องคอลเลกชันเสื้อผ้าการกุศลอยู่พอดี ไว้ทานข้าวเสร็จเราค่อยคุยกันนะจ๊ะหนูแพง ทานเยอะๆ ล่ะลูก ดูสิ ตัวผอมเชียว"

"ขะ... ขอบคุณค่ะ" พะแพงยิ้มบางๆ รู้สึกโล่งใจที่มารดาของเขานั้นใจดีและอบอุ่นต่างจากลูกชายหน้ามึนลิบลับ

การรับประทานอาหารดำเนินไปอย่างราบรื่น คุณหญิงมณีรัตน์ชวนพะแพงคุยเรื่องการเรียนและการออกแบบอย่างถูกคอ พะแพงเองก็เริ่มผ่อนคลายและกล้าพูดคุยมากขึ้น รอยยิ้มสดใสเริ่มปรากฏบนใบหน้าหวาน ภีมนั่งจิบไวน์มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกพึงพอใจลึกๆในอก เขาชอบที่เห็นเธอเข้ากับแม่ของเขาได้ และชอบรอยยิ้มของเธอที่มันสว่างไสวราวกับแสงตะวัน

แต่ทว่า... ความสงบสุขของพะแพงก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อจู่ๆ เธอสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ใต้โต๊ะอาหาร

ปลายเท้าของใครบางคนกำลังแตะสัมผัสที่ข้อเท้าของเธอเบาๆ พะแพงสะดุ้งเล็กน้อย หันขวับไปมองคนตรงข้าม ภีมกำลังตักซุปเข้าปากด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ใต้โต๊ะนั้น ปลายเท้าของเขากลับเริ่มลากไล้จากข้อเท้า เลื่อนสูงขึ้นมาตามน่องเนียนของเธอช้าๆ

พะแพงเบิกตากว้าง พยายามขยับขาหนี แต่ภีมกลับไวกว่า เขาสอดเท้าเข้ามาเกี่ยวตวัดขาของเธอเอาไว้แน่นไม่ให้หนีไปไหน ก่อนจะใช้ปลายเท้าเขี่ยไล้ขึ้นมาจนถึงหัวเข่า และเริ่มลากสูงขึ้นเรื่อยๆ ไปตามต้นขาอ่อนที่โผล่พ้นชายกระโปรง

"อ๊ะ!" พะแพงเผลออุทานออกมาเบาๆ ร่างกายสั่นสะท้าน มือที่จับช้อนสั่นจนกระทบกับจานกระเบื้องเสียงดังดัง กริ๊ก!

"เป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะหนูแพง อาหารไม่ถูกปากเหรอลูก หรือว่าซุปร้อนไปลูก" คุณหญิงมณีรัตน์ถามขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเห็นสีหน้าของเด็กสาวที่จู่ๆ ก็ซีดเผือดสลับกับแดงก่ำ

"มะ..ไม่ค่ะ ซุปอร่อยมากค่ะ พอดีแพง... แพงแค่" พะแพงพูดติดอ่าง พยายามส่งสายตาอาฆาตไปให้คนต้นเรื่องที่นั่งยิ้มมุมปากอย่างไม่สะทกสะท้าน

"สงสัยน้องจะตื่นเต้นน่ะครับคุณแม่ เพิ่งมาบ้านเราวันแรก" ภีมตอบแทนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แววตาที่มองมาทางเธอมันช่างร้ายกาจเหลือเกิน มือขวาของเขายกแก้วน้ำขึ้นดื่มบังรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ส่วนเท้าใต้โต๊ะก็ยังคงทำหน้าที่กลั่นแกล้งเธออย่างต่อเนื่อง เขี่ยไล้สูงขึ้นจนเฉียดใกล้จุดกึ่งกลางกาย ทำให้พะแพงต้องรีบหนีบขาทั้งสองข้างเข้าหากันแน่นจนตัวเกร็ง

"คุณภีม..." เธอเรียกชื่อเขาลอดไรฟัน เสียงเบาจนแทบกระซิบ

"ครับ? ผู้ช่วยของฉันมีอะไรเหรอ" ภีมเลิกคิ้วถามหน้าตาย พะแพงอยากจะหยิบชามซุปราดรดหัวคนขี้แกล้งตรงหน้านัก

ถ้าไม่ติดว่ามีคุณแม่ของเขานั่งอยู่ตรงนี้ เธอคงได้อาละวาดบ้านแตกไปแล้ว เด็กสาวทำได้เพียงก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไปด้วยความทรมาน ใบหน้าหวานร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ทุกครั้งที่ปลายเท้าของเขาลากผ่านจุดอ่อนไหว เธอต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์วาบหวามที่ถูกผู้ชายบ้ากามคนนี้ปลุกปั่น