ตอนที่9

ความจริงแล้วเธอหายง่วงตั้งแต่เห็นหน้าบูดสนิทของเขาตอนก้าวลงมาจากรถนั่นแล้วละแต่เรื่องอะไรเธอจะบอกให้รู้ คีรดาจึงพยักหน้าเบาๆ ให้เป็นคำตอบ

“งั้นขึ้นรถ แล้วกอดพี่ให้แน่นๆ พี่จะทำเวลา เพราะตอนนี้ง่วงนอนสุดๆ เหมือนกัน”

ประโยคที่ได้ยินทำเอาคีรดาเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง เธอฟังไม่ผิดหรอก เขาสั่งให้กอด แต่ชายหนุ่มก็ไม่ให้เวลาเธอได้ตั้งตัวหรือเตรียมใจแม้แต่น้อย ทันทีที่เอ่ยจบเขาก็หันไปหยิบหมวกกันน็อกที่วางเอาไว้บนตัวถังน้ำมันขึ้นมาสวมศีรษะลวกๆ แล้วเข้าเกียร์บิดคันเร่งเตรียมจะออกรถ

คีรดาจึงจำต้องรีบปีนขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายอย่างเร็วไว ก่อนจะผวาโอบรัดเอวคนขับเอาไว้แน่นเมื่อมอเตอร์ไซค์คันใหญ่พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนูถูกยิงออกจากแหล่ง ไม่รู้จะรีบไปไหน หรืออารมณ์ยังไม่ปกติจนต้องไปลงกับการขับมอเตอร์ไซค์ อันนี้เธอก็ไม่อาจทราบได้

คนประกาศิตน่ะคงได้กอดแนบแน่นสมดังใจ หากสาวน้อยคนนั่งซ้อนท้ายนี่สิ ได้แต่หลับตาปี๋ พร้อมกับภาวนาให้ถึงบ้านโดยสวัสดิภาพเท่านั้น

**********

คีรดาปีนลงจากรถมอเตอร์ไซค์คันโตในชั่วโมงต่อมา เมื่อคนขับพามาถึงหน้าคฤหาสน์ภูวภาดล หลังจากถอดหมวกกันน็อกเสร็จ เธอก็เอ่ยขอบคุณพร้อมยกมือไหว้เรียบร้อย ก่อนจะยื่นหมวกกันน็อกคืนให้เจ้าของรถ ทว่าคนมาส่งกลับไม่รับเอาไป เขาถอดหมวกกันน็อกวางเอาไว้บนตัวถังน้ำมัน แล้วหวี่ยงขาลงมายืนพิงเจ้าบิ๊กไบค์คันหรูประจันหน้ากับเธอด้วยท่วงท่าสบายๆ แต่หน้าตาและน้ำเสียงที่เอ่ยออกมาฟังเอาจริงเอาจัง

“พี่ขอคุยด้วยหน่อย”

เธอรู้ว่าเขาจะคุยเรื่องอะไร ก็คนเป็นน้องชายยังโดนสวดซะเละขนาดนั้น แล้วเธอจะรอดหรือ คีรดาจึงหาทางชิ่ง ทำทีปิดปากหาวเสียวอดใหญ่ ก่อนเอ่ยออกมาน้ำเสียงเนือยๆ พร้อมทำตาปรือๆ

“คุยอะไรตอนนี้ล่ะคะ ตีสามจะครึ่งอยู่แล้ว ควีนง่วงนอนจังเลยค่ะ”

“จะคุยกันดีๆ ตรงนี้ หรือจะให้พี่ตามขึ้นไปคุยบนห้องนอนของน้องควีน”

“ว่ามาสิคะ”

คนแกล้งง่วงถึงกับเบิกตาโต แล้วโพล่งออกมาเสียงใสเร็วปรื๋อ เมื่อเจอเขาสวนกลับมาเสียงเรียบ และไม่มีวี่แววล้อเล่นอย่างเช่นเคย

 “น้องควีนโตแล้วนะ สวยด้วย รู้ตัวบ้างหรือเปล่า”

ถึงแม้จะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นนุ่มหูชวนฟังแบบนี้ อย่าหลงลมว่าเขาชมเธออยู่เชียว เพราะหน้าตาคนพูดดูเครียดขรึมดุดันแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ว่าจะเล็งมุมไหนเขาก็ไม่ได้ชื่นชมหรือล้อเธอเล่นอยู่แน่นอน ถ้าเขามาแบบเย้าหยอก แกล้งแหย่ อย่างเช่นทุกครั้ง เธอยังพอหาเรื่องเถียงไปตามประสาได้บ้าง แต่มาเจอเซบาสเตียนในมาดใหม่เช่นนี้คีรดาก็อดเกรงๆ ไม่ได้ จนไม่กล้าประสานสายตาด้วย เธอจึงทำทีเสหลบไปมองด้านข้างแทน

“เวลานายเล็กมันชวนไปไหน น้องควีนหัดปฏิเสธหรือเบรกๆ มันบ้างก็ได้ อย่าเห็นดีเห็นงามตามมันไปทุกที่แบบนี้ พี่รู้ว่าน้องควีนเก่ง ฉลาดด้วย แต่ผู้หญิงต่อให้เก่งกาจสักแค่ไหนมันก็เสียเปรียบผู้ชายอยู่วันยังค่ำน่ะแหละ นายเล็กน่ะพี่ไม่ห่วงเท่าไรหรอกเพราะมันเป็นผู้ชาย แต่น้องควีนนี่สิ ถ้าพลาดขึ้นมาจะทำยังไง”

“ก็...แค่ครั้งนี้เองนะคะที่มันดึกไปหน่อย” สาวน้อยแก้ตัวเสียงอ่อยๆ

“กลับบ้านเกือบเช้าเขาเรียกดึกไปหน่อยงั้นเหรอน้องควีน”

“ก็ได้ๆ คราวหลังควีนจะกลับให้ถึงบ้านก่อนเที่ยงคืนก็แล้วกันค่ะ”

เซบาสเตียนถึงกับพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ เมื่อได้ยินประโยครับปากส่งๆ แบบขอไปทีของคุณเธอ เขารู้ว่าสาวน้อยตรงหน้าร้ายและรั้นพอตัว ที่เขาพูดออกไปเธอยอมฟัง แต่จะปฏิบัติตามหรือเปล่านั้นอีกเรื่องหนึ่ง ซึ่งเขาก็ทำอะไรแม่คุณไม่ได้เสียด้วย เพราะพี่ก็ไม่ใช่ พ่อหรือก็ไม่ได้เป็น สถานะเดียวที่เขาจะปราบเธอได้แบบเต็มปาก ถนัดมือ และสะดวกใจมีแค่อย่างเดียวเท่านั้น ว่าแต่...มันถึงเวลาแล้วหรือยัง คิดพลางชายหนุ่มก็กวาดตามองร่างอรชรตรงหน้าไปด้วยช้าๆ ในที่สุดก็ตัดสินใจเป็นฝ่ายตัดบท พูดไปตอนนี้ก็ดูจะเปลืองน้ำลายเปล่า สู้ทำเลยดีกว่า

“ขึ้นไปนอนได้แล้วไป”

คีรดาจึงยื่นหมวกกันน็อกที่ยังถืออยู่ในมือส่งคืนให้ พอเขารับเอาไปเธอก็หันหลังซอยเท้าขึ้นบันไดหน้าตึกเข้าไปในคฤหาสน์ แต่พอหันกลับมาจะปิดประตูบ้านก็ต้องแปลกใจ เมื่อเห็นคนมาส่งเดินตามเธอขึ้นมาเงียบๆ พออ้าปากจะถามเขาก็ชิงเอ่ยออกมาเสียก่อน

“พี่ขอยืมห้องนั่งเล่นชั้นล่างนี่หน่อยแล้วกัน ขี้เกียจขับรถกลับบ้าน ง่วงนอน”

บอกพร้อมกับลงมือปิดประตูบ้านให้เสร็จสรรพ และไม่รอฟังว่าเจ้าของบ้านสาวจะว่าอย่างไร เซบาสเตียนพาร่างสูงใหญ่ก้าวเอื่อยๆ ตรงไปยังห้องนั่งเล่นอย่างคุ้นเคยดี เพราะเขาเคยมาหาเพื่อนรักอยู่หลายครั้ง พอจะรู้ว่าห้องอะไรอยู่ตรงไหน ด้านสาวน้อยเจ้าบ้านก็ได้แต่มองตามหลังคนที่เดินหายเข้าไปในห้องนั่งเล่นนิ่งค้างอยู่ที่เดิม เธอไม่ได้มีปัญหาใดๆ กับการขอค้างที่บ้านของเขา แค่อึ้งนิดหน่อย เพราะครั้งนี้เป็นหนแรกที่เขาค้างที่บ้านของเธอ หลายนาทีคีรดาถึงเดินช้าๆ ขึ้นไปยังห้องนอนบนชั้นสองบ้าง

เกือบยี่สิบนาที ร่างระหงในชุดนอนสีขาวเนื้อบางเบา มีเสื้อคลุมเข้าชุดสวมทับมาอีกชั้นก็เดินกลับลงมายังชั้นล้างอีกครั้ง พร้อมหอบผ้านวมกับหมอนใบใหญ่เต็มอ้อมแขน ตั้งใจเอามาให้คนในห้องนั่งเล่นโดยเฉพาะ พอก้าวผ่านประตูห้องนั่งเล่นเข้าไปเธอก็เห็นร่างใหญ่นอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟาตัวยาวหน้าทีวีที่ปรับเป็นเตียงเรียบร้อย ถึงแม้ในห้องจะไม่ได้เปิดไฟ แต่โคมไฟจากระเบียงก็ส่องเล็ดลอดเข้ามาให้ความสว่างอยู่บ้าง ทำให้ภายในห้องไม่มืดสนิทซะทีเดียว ซึ่งโซฟาตัวนี้เธอก็เคยมานั่งเล่นนอนเล่นดูหนังฟังเพลงอยู่บ่อยๆ บางทีดูหนังเพลินจนดึกขี้เกียจกลับขึ้นไปบนห้องก็ยึดเป็นที่นอนยันเช้าเลยก็มี