เจ้าหญิงนิทรา

ภายในห้องพักฟื้นแสงแดดอ่อน ๆ ที่สาดส่องเข้ามาในห้อง ทำให้ทอฝันที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ต้องขยับตัวเพื่อหนีแสงแดด

“โอ้ยย” แค่เพียงขยับตัวทอฝันก็ต้องร้องออกมาเพราะรู้สึกระบบไปทั้งตัว

“ฝันตื่นแล้วเหรอลูกเป็นยังไงบ้าง” คุณอิงดาวรีบเข้ามาดูทันทีที่ได้ยินเสียงของทอฝัน

“คุณแม่” ทอฝันเอ่ยเรียกคนเป็นแม่เสียงแผ่ว

“ฝันเป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหน ให้แม่เรียกหมอให้ไหม” คุณอิงดาวรีบถามทอฝันอย่างเป็นห่วงกลัวทอฝันจะมีอาการอย่างอื่นแทรกซ้อน

“ฝันไม่เป็นอะไรมากค่ะ แค่ระบบตามตัว” หลังจากพูดจบทอฝันก็นึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ได้ประสบอุบัติเหตุคนเดียวแต่ยังมีภูริตาอีกคนที่นั่งมาในรถกับเธอ

“แม่ค่ะ แล้วริตาล่ะค่ะ ริตาเป็นยังไงบ้าง” เมื่อได้ยินทอฝันถามถึงภูริตาก็ทำให้คุณอิงดาวถึงกับเงียบลงพร้อมกับถอนหายใจออกมาน้อย ๆ เพราะเมื่อเข้าเธอเจอ คุณภารัน คุณพระพาย และภูวินทร์ ทำให้เธอได้รู้ว่าภูริตายังมีอาการโคม่าไม่รู้สึกตัวหลังจากที่ผ่าตัดไปเมื่อคืน เมื่อเห็นท่าทางของคนเป็นแม่ก็ทำให้ทอฝันใจคอไม่ดี

“ว่าไงค่ะแม่ ริตาเป็นยังไงบ้างค่ะ” เมื่อได้ยินคนเป็นแม่เล่าอาการของภูริตาจบ น้ำตาของทอฝันก็ค่อย ๆ ไหลลงมาอย่างช้า ๆ เพราะความรู้สึกผิดและเสียใจที่ทำให้ภูริตาต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้

“แม่พาฝันไปหาริตาหน่อยได้ไหมค่ะ  ฝันอยากไปดูน้อง”

“แม่ว่าอย่าพึ่งไปเลยนะ” คุณอิงดาวเอ่ยห้ามทอฝันไว้เพราะเมื่อเช้าที่เธอเจอภูวินทร์สายตาของภูวินทร์มันทำให้เธอไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่

“ทำไมล่ะค่ะ ฝันอยากไปดูน้อง”

“เอ่ออ แม่ว่าให้ฝันร่างกายดีกว่านี้อีกหน่อยแล้วค่อยไปดีกว่านะ” เมื่อคนเป็นแม่ไม่ยอมพาไปแล้วทอฝันจะทำยังไงได้ก็ในเมื่อร่างกายเธอยังไม่เอื้ออำนวย ทำให้เธอจำต้องนอนลงบนเตียงอย่างเดิม แล้วคิดว่ารอให้ร่างกายเธอดีกว่านี้แล้วค่อยไปเยี่ยมน้องแล้วกัน

อีกด้านของครอบครัวพิมุกเดชา หลังจากที่ภูริตาออกมาจากห้องผ่าตัดแล้วก็ยังไม่สามารถเข้าไปเยี่ยมได้เพราะต้องรอดูอาการที่ห้องปลอดเชื้อก่อน ทำให้ทั้งภารัน พระพาย และภูวินทร์ได้แต่ยืนมองดูภูริตาผ่านกระจกห้องปลอดเชื้อแทน

“พี่รันพายสงสารลูก ริตาไม่ชอบโรงพยาบาล แล้วต้องมานอนแบบนี้ลูกต้องทรมานมากแน่ ๆ “ พระพายพูดจบก็หันหน้าไปกอดภารันพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาไม่ขาดสาย

“ไม่เป็นไร ลูกสาวเราเก่งจะตายแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก อีกเดี๋ยวลูกเราก็ได้กลับบ้านแล้ว” ภารันได้แต่กอดปลอบพร้อมกับลูบหลังพระพายให้คลายความกังวล

“ขอโทษนะครับไม่ทราบว่า หมอจะคุยเรื่องอาการคนไข้กับใครได้บ้างครับ” คุณหมอที่ผ่าตัดภูริตาเดินเข้ามาพร้อมกับเอ่ยถามออกไป

“ผมเองครับ” ภูวินทร์เป็นคนรับอาสาคุยกับหมอเองเพราะท่าทางพ่อกับแม่น่าจะไม่พร้อม

“งั้นเชิญด้านนี้เลยครับ” ภูวินทร์เดินตามคุณหมอมาจนถึงที่ห้องทำงานก่อนจะนั่งลงตามคำเชิญ

“อาการน้องสาวผมไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมครับ”

“เอ่ออ หมอขอพูดตรง ๆ เลยนะครับ หมออยากให้ญาติทำใจไว้ก่อนนะครับ”

“หมายความว่ายังไงครับ” ภูวินทร์เอ่ยออกไปด้วยหัวใจที่เต้นแรง

“การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดี แต่ว่า...” คุณหมอพูดจบพร้อมกับเว้นวรรคคำพูดไว้

“แต่ว่าอะไรครับ” ยังไม่ทันที่หมอจะพูดจบภูวินทร์ก็เอ่ยแทรกขึ้นมาสะก่อน

“คนไข้จะนอนเป็นเจ้าหญิงนิทราครับ” เมื่อฟังคุณหมอพูดจบภูวินทร์ก็เหมือนถูกสายฟ้าฟาดลงมาที่กลางหัวใจ ภูวินทร์รู้สึกตัวชา แขนขาขยับไม่ได้ สมองไม่รับรู้อะไรทั้งนั้นนอกจากคำว่าน้องสาวของเขาต้องนอนเป็นเจ้าหญิงนิทรา

“...........”

“ก่อนที่คนไข้จะมาถึงที่โรงพยาบาลสมองคนไข้ได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงและบวกกับคนไข้เสียเลือดมากเลยทำให้สมองขาดเลือดไปเลี้ยงชั่วขณะครับ.....” หลังจากที่เดินออกมาจากห้องคุณหมอภูวินทร์ก็เหมือนจะไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น รวมถึงไม่รู้ด้วยว่าตัวเองพาร่างกายที่หนักอึ้งเดินมาถึงหน้าห้องที่น้องสาวของตัวเองนอนพักฟื้นอยู่ได้ยังไง

“ภูหมอว่ายังไงบ้าง” เสียงของพระพายทำให้ภูวินทร์ตื่นจากภวังค์ ภูวินทร์เงยหน้าขึ้นมาสบตากับพระพายด้วยอาการหนักอึ้งที่หัวใจ ถ้าพระพายรู้ว่าลูกสาวตัวเองต้องนอนเป็นเจ้าหญิงนิทราพระพายจะรู้สึกยังไง

“นั่นสิ หมอว่ายังไงบ้างภู น้องไม่เป็นอะไรใช่ไหม” เมื่อภารันเห็นอาการลูกชายก็สึกใจคอไม่ดี

“หมอบอกว่าน้อง....” เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ก็เหมือนกับว่ามีก้อนแข็ง ๆ จุกอยู่ตรงลำคอทำให้ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยอะไรออกมาได้

“ภูหมอบอกว่ายังไง บอกแม่มาเดี๋ยวนี้” พระพายขึ้นเสียงใส่ภูวินทร์เป็นครั้งแรกในชีวิต พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาจากดวงตาที่เคยสว่างไสวคู่นั้น ภูวินทร์สูดหายใจเข้าปอดช้า ๆ แล้วค่อย ๆ ผ่อนออกมา

“หมอบอกว่าน้องจะเป็นเจ้าหญิงนิทราครับ”

“ไม่จริงแม่ไม่เชื่อ ภูโกหก แม่ไม่เชื่อ ฮือออ พี่รันภูโกหก ภูโกหกพาย ริตาไม่มีทางเป็นเจ้าหญิงนิทรา” พระพายร้องไห้ฟูมฟายจนเป็นลมไปอีกครั้งหลังจากที่ได้รู้ว่าลูกสาวของตัวเองต้องนอนเป็นเจ้าหญิงนิทรา

“พาย”

“คุณแม่” หลังจากที่ปฐมพยาบาลจนพระพายฟื้นขึ้นมาแล้ว พระพายก็มีอาการเหม่อลอยพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกจากดวงตาคู่สวยตลอดเวลา

“พาย” เมื่อได้ยินเสียงเรียกของภารันที่กอดประคองตัวเองอยู่ตลอดเวลา พระพายก็เงยหน้าขึ้นสบตากับภารันด้วยหัวใจที่ปวดร้าวที่ต้องมารับรู้ว่าลูกสาวต้องนอนอยู่บนเตียงไม่สามารถขยับเขยื้อนตัวไปไหนได้ ด้านภารันที่เห็นอาการของพระพายก็รู้สึกไม่ต่างกัน แต่ที่เขาไม่ร้องไห้ฟูมฟายเพราะตัวเขาต้องเป็นที่พึ่งให้พระพายที่ตอนนี้นั้นแสนจะเปราะบางเป็นอย่างมาก

“พี่รู้ว่าพายเสียใจ พี่ก็เสียใจไม่ต่างจากพาย แต่พายไม่ต้องห่วงนะ พี่จะทำทุกอย่างให้ลูกของเรากลับมาปกติอีกครั้ง พี่สัญญา”

“พี่รันสัญญาแล้วนะค่ะ ว่าจะหาทางรักษาลูกของเราให้หายเป็นปกติ”

“พี่สัญญา พายเชื่อใจพี่นะ”

“พายเชื่อใจพี่รันค่ะว่าจะทำให้ลูกของเราหายเป็นปกติได้” พูดจบพระพายก็ซบหน้าลงกับอกแกร่งของภารันเพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจที่มันรู้สึกอ่อนแอเหลือเกินตอนนี้

เมื่อเห็นอาการทุกข์ใจของคนเป็นพ่อกับแม่ก็ทำให้ภูวินทร์ถึงกับกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น ทอฝันเพราะเธอคนเดียวที่ทำให้พ่อกับแม่ฉันต้องทุกข์ใจอย่างนี้ คอยดูหลังจากนี้ฉันจะทำให้เธอทุกข์ไม่ต่างครอบครัวของฉันเลย