เจรจา

หลังจากที่เดินออกมานั่งข้างสักพัก ทอฝันก็เดินกลับไปในห้องอีกครั้งเพราะคิดว่าภูวินทร์น่าจะกลับไปแล้วเพราะเขาบอกว่ามีธุระต่อ แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าภูวินทร์ยังนั่งอยู่ยังไม่ได้ออกไปไหน

“เอ่ออ คุณลุงคุณป้าค่ะ ฝันขอตัวกลับก่อนนะค่ะ แล้วพรุ่งนี้เช้าฝันจะรีบมาค่ะ” ทอฝันหันไปเอ่ยขออนุญาตเพื่อที่จะขอตัวกลับก่อนเพราะนี่มันก็เย็นมาแล้ว ช่วงนี้เธอไม่มีรถใช้เพราะกำลังซ่อมอยู่เวลาไปไหนมาไหนเลยต้องนั่งแท็กซี่แทน แต่ความจริงแม่เธอก็ให้ใช้รถแม่เธอไปก่อนแต่ทอฝันก็ปฏิเสธเพราะยังรู้สึกกลัวการขับรถอยู่

“แล้วหนูฝันจะกลับยังไงเหรอ” พระพายถามกลับไปทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าช่วงนี้ทอฝันไม่มีรถจึงใช้บริการแท็กซี่สาธารณไปก่อน

“เดี๋ยวฝันนั่งแท็กซี่กลับค่ะ”

“งั้นเอาอย่างนี้ไหม ภูลูกรีบไปธุระไหม แวะไปส่งหนูฝันที่บ้านก่อนได้ไหม” พระพายหันหน้าไปถามลูกชายที่นั่งหน้าตึงอยู่ เมื่อได้ยินแบบนั้นทอฝันก็รีบปฏิเสธทันทีเพราะไม่อยากนั่งรถไปกับภูวินทร์สองต่อสอง ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอจะรีบรับข้อเสนอทันทีเพื่อจะได้อยู่ใกล้ ๆ ภูวินทร์แต่ตอนนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้วเป็นไปได้เธอไม่อยากเข้าใกล้เข้าสักนิด

“ไม่เป็นไรค่ะ ฝันกลับเองได้ค่ะ” เมื่อได้ยินทอฝันปฏิเสธภูวินทร์ก็เงยหน้าไปมองทอฝันด้วยสายตาไม่พอใจ

“ได้ครับ เดี๋ยวผมไปส่งทอฝันเอง”

“ขอบใจมากนะ แม่ค่อยสบายใจหน่อย เป็นผู้หญิงนั่งแท็กซี่คนเดียวมันอันตราย แม่เป็นห่วง” พระพายพูดออกไปอย่างสบายใจร่วมถึงอยากให้สองคนนี้ปรับความเข้าใจกันด้วย

“เอ่อออ” ทอฝันเตรียมจะปฏิเสธอีกรอบแต่ภูวินทร์กลับขัดขึ้นมาสะก่อน

“ไปสิ ฉันต้องไปธุระต่ออีก” พูดจบภูวินทร์ก็เดินนำออกไปก่อน โดยที่ทอฝันหันไปไหว้ลาภารันกับพระพายอีกครั้ง

ระหว่างทางเดินไปลิฟต์ทั้งภูวินทร์และทอฝันต่างก็เงียบอยู่ในภวังค์ของตัวเอง เมื่อเดินมาถึงลานจอดรถเป็นทอฝันที่เอ่ยขึ้นมา

“เอ่ออ ภูไม่ต้องไปส่งฝันก็ได้นะ ฝันกลับเองได้”

“ขึ้นรถ” พูดจบภูวินทร์ก็เปิดประตูขึ้นรถทันทีทำให้ทอฝันต้องเปิดประตูรถขึ้นไปอย่างทำอะไรไม่ได้

หลังจากที่ขับออกมาได้พักทอฝันก็หันมองเส้นทางที่ไม่ใช่ทางกลับบ้านเธอ

“นี่มันไม่ใช่ทางกลับบ้านฝันนี่ ภูจะพาฝันไปไหน” ทอฝันหันไปถามภูวินทร์เมื่อแน่ใจแล้วว่าภูวินทร์ไม่ได้จะไปส่งเธอที่บ้าน

“ฉันจะไปทำธุระของฉันก่อน แล้วค่อยไปส่งเธอที่บ้าน”

“ถ้างั้นภูจอดให้ฝันลงข้างหน้าก็ได้ เดี๋ยวฝันหาทางกลับบ้านเอง”

“อย่าเรื่องมาก” เมื่อได้ยินแบบนั้นภูวินทร์ก็หันมาตวาดเสียงดังทำให้ทอฝันถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ

“ฝันไม่ได้เรื่องมาก” ทอฝันตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงแผ่วแทบจะไม่ได้ยิน

“เงียบ แล้วนั่งเฉย ๆ อย่าพูดมามันน่ารำคาญ” เมื่อได้ยินแบบนั้นทอฝันถึงกับปิดปากเงียบ

หลังจากนั้นไม่นานภูวินทร์ก็ขับรถมาจอดที่ร้านอาหารกึ่งคลับหรูย่านกลางเมืองที่เป็นแหล่งกินเที่ยวและหาความสุขของเหยี่ยวราตรีทั้งหลาย

“ลงมา” หลังจากได้ยินเสียงเข้มสั่งทอฝันก็ลงมาจากรถหรูพร้อมกับมองไปรอบ ๆ ของสถานที่แห่งนี้ ภูวินทร์เดินนำเข้าไปด้านในโดยมีทอฝันเดินตามเข้าไปอย่างไม่เต็มใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ภูวินทร์เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องหนึ่ง แล้วหันกลับมาพูดกับทอฝันด้วยน้ำเสียงที่ไม่น่าไว้ใจในความรู้สึกของทองฝัน

“ถ้าฉันพูดอะไรหรือให้ทำอะไรก็ทำไป อย่าขัดเข้าใจไหม” พูดจบภูวินทร์ก็เปิดประตูเข้าไปด้านในทันที ทอฝันเดินตามเข้าไปอย่างเงียบ ๆ บรรยากาศภายในห้องเปิดแอร์เย็นฉ่ำจนรู้สึกหนาว ด้านในมีผู้ชายวัยกลางคนนั่งอยู่ก่อนแล้วข้างกายมีผู้หญิงนั่งบริการอยู่ข้าง ๆ ถึงสองคน

“สวัสดีครับคุณเฉิน” ภูวินทร์เอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นมือไปข้างหน้าเพื่อทักทาย

“สวัสดีครับคุณภู” คุณเฉินยื่นมือทักทายกลับภูวินทร์เช่นกัน แต่สายตากลับมองทอฝันไม่วางตา เมื่อภูวินทร์เห็นสายตาของเฉินมองทอฝันก็รู้สึกไม่ชอบใจขึ้นมา แต่จำต้องเก็บอาการไว้ภายในไม่แสดงออกมา

“เชิญนั่งก่อนครับ”

“ขอบคุณครับ” ภูวินทร์นั่งตามคำเชิญของคุณเฉินแล้วดึงให้ทอฝันนั่งลงข้าง ๆ ตัวเอง

“จะไม่แนะนำสาวสวยที่มาด้วยกันหน่อยเหรอครับ” คุณเฉินพูดออกไปพร้อมกับมองทอฝันด้วยรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้วางใจ เมื่อเห็นสายตาของเฉินก็ทำให้ทอฝันต้องเขยิบตัวเข้าไปนั่งใกล้ ๆ ภูวินทร์มากขึ้น

“อย่าสนใจเลยครับ ก็แค่ผู้หญิงที่หาได้ทั่วไป” เมื่อภูวินทร์พูดจบทอฝันก็หันไปสบตาภูวินทร์ที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว ก่อนที่ทอฝันจะเบือนหน้าหนีแล้วขยับตัวออกห่างจากคนปากคอเราะร้าย เมื่อเห็นท่าทางของทอฝันที่ขยับตัวออกห่างจากตัวเอง ภูวินทร์ก็เอื้อมมือไปคว้าเอวคอดเล็กของทอฝันแล้วดึงให้กลับมานั่งใกล้ตัวเองเหมือนเดิม พร้อมกับขมขู่ทางสายตาว่าอย่าได้ทำแบบเมื่อกี้อีกไม่งั้นอย่าหาว่าเขาไม่เตือน

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ตรงดีผมชอบ” หลังจากนั้นภูวินทร์กับเฉินก็พูดคุยเรื่องละเอียดเกี่ยวกับธุรกิจที่จะทำร่วมกัน

“ผมชอบข้อเสนอคุณนะครับ วินวินทั้งคู่ ยังไงเดี๋ยวผมให้คนของผมนัดทำสัญญาอีกครั้งนะครับ” เฉินพูดขึ้นเมื่อได้ข้อตกลงที่สมน้ำสมเนื้อ

“ครับ หวังว่าเราจะได้ทำธุรกิจร่วมกันครับ”

“ว่าแต่ ถ้าผมจะขออะไรคุณภูสักอย่างจะได้ไหมครับ” ปากพูดกับภูวินทร์แต่สายตากับมองไปที่ทอฝันอย่างแสดงออกว่าอยากได้ทอฝันมาก

“ว่ามาสิครับ” ภูวินทร์ยกยิ้มที่มุมปากพร้อมกับยกเครื่องดื่มขึ้นมาจิบ

“ถ้าคืนนี้ผมอยากได้สาวข้างกายคุณมาดูแลผมจะได้ไหมครับ” เมื่อได้ยินประโยคที่ออกมาจากปากคุณเฉิน ทอฝันก็รู้สึกชาวาบไปทั้งตัว แต่มันก็ไม่เท่ากับประโยคที่ออกมาจากปากของผู้ชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอ

“ได้สิครับ ผมยกให้”