เพราะเธอ

ภายในห้องพักฟื้น ทอฝันค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงแล้วก้าวลงอย่างช้า ๆ เนื่องจากยังรู้สึกเคล็ดขัดยอกอยู่ แต่ถึงกระนั้นทอฝันก็ลากเสาน้ำเกลือค่อย ๆ พยุงตัวเองเดินไปที่เคาน์เตอร์พยาบาล

“สวัสดีค่ะ คนไข้ที่ชื่อ ภูริตา พิมุกเดชา พักอยู่ห้องไหนเหรอค่ะ”

“สักครู่นะค่ะ คนไข้อยู่ ชั้น 7 ค่ะ”

“ชั้น 7 มีห้องพักฟื้นด้วยเหรอค่ะ” ทอฝันขมวดคิ้วพร้อมกับถามออกไปเท่าที่เธอรู้ห้องพักฟื้นของโรงพยาบาลนี้มีตั้งแต่ชั้น 8 ไม่ใช่เหรอ

“ชั้น 7 จะเป็นห้องปลอดเชื้อค่ะ” เมื่อได้ยินแบบนั้นหัวคิ้วทั้งสองข้างของทอฝันก็ยิ่งขมวดเข้าหากันมากขึ้น แต่กระนั้นก็ขอบคุณพยาบาลแล้วค่อย ๆ เดินไปที่ลิฟต์เพื่อลงไปที่ชั้น 7

เมื่อลงลิฟต์มาถึงชั้น 7 ทอฝันก็เดินไปสอบถามพยาบาลว่าภูริตาพักอยู่ที่ห้องไหน หลังจากที่เดินมาถึงหน้าห้องที่พยาบาลบอก ทอฝันถึงกับตกใจทันทีเมื่อมองเข้าไปแล้วเห็นสภาพของภูริตาที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้

“ทำไม” ทอฝันเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับขนนก

“ตกใจเหรอที่เห็นสภาพของริตา” เสียงที่ดังมาจากทางด้านหลังทำให้ทอฝันต้องหันกลับไปมองก็พบว่าเป็นภูวินทร์ที่ยืมมองเธอด้วยสายตาที่ทอฝันเห็นรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

“มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมริตาถึง...”

“ฉันสิต้องถามเธอว่ามันเกิดอะไรขึ้น เธอเป็นคนขอพาน้องสาวฉันไปนี่” สรรพนามและน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปทำให้ทอฝันรู้สึกสะท้านในอกและเมื่อมองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้นมันก็ยิ่งทำให้ทอฝันรู้สึกหนาวเหน็บในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

“ฝัน.....” เมื่อทอฝันมองเข้าไปในดวงตาคมคู่นั้น ก็ทำให้ทอฝันถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ทอฝันไม่รู้จะเริ่มต้นพูดจากตรงไหนก่อนดีมันสับสนไปหมด

“เธอบอกที่บ้านฉันว่าจะพาริตาไปกินข้าว แต่จริง ๆ แล้วเธอพาน้องฉันไปเที่ยวสถานที่แบบนั้น ใช่ไหม”

“ฝัน.....” ทอฝันสบตากับภูวินทร์ด้วยดวงตาที่สั่นระริก ทอฝันไม่สามารถพูดออกไปได้ว่าคนที่ขอให้เธอช่วยโกหกคือริตา

“ทำไม ถึงกับพูดไม่ออกเลยงั้นเหรอ ที่ฉันรู้” ภูวินทร์มองทอฝันด้วยสายตาที่ทอฝันไม่เคยเห็นมาก่อน

“มันไม่ใช่แบบนั้น คือฝัน....”

“ไม่ใช่แบบนั้นแล้วมันแบบไหน เธอจะบอกว่าน้องสาวฉันให้เธอช่วยโกหกที่บ้านเพื่อจะได้ไปเที่ยวในสถานที่แบบนั้น งั้นเหรอ” เมื่อได้ยินภูวินทร์พูดแบบนั้นทอฝันก็อยากจะบอกเหลือเกินว่าใช่ แต่ดูแล้วต่อให้เธอพูดอะไรภูวินทร์ก็คงคิดว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นมันเป็นคำแก้ตัว เพราะงั้นทอฝันจึงเลือกที่จะไม่พูดออกไปและยอมรับผิดคนเดียว

“ฝันผิดเอง ฝันขอโทษที่โกหกที่บ้านภู”

“คิดว่ายอมรับผิดแล้ว เรื่องมันจะจบงั้นสิ” ภูวินทร์พูดเสียงขึ้นจมูกอย่างเย้ยหยัน

“หมายความว่ายังไง” ทอฝันถามออกไปอย่างไม่เข้าใจในคำพูดของภูวินทร์

“น้องสาวฉันต้องนอนเป็นเจ้าหญิงนิทราไม่รู้สึกตัวแบบนี้ก็เพราะเธอ เพราะฉะนั้นเธอต้องรับผิดชอบ” เมื่อได้ยินสิ่งที่ภูวินทร์พูดทอฝันถึงกับยืนตัวแข็งทื่อไม่คิดว่าอาการของภูริตาจะหนักถึงกับนอนเป็นเจ้าหญิงนิทราไม่รู้สึกตัวอย่างนี้

“ไม่จริง” ทอฝันพูดออกมาเบา ๆ เหมือนคนละเมอ พร้อมกับน้ำตาที่ค่อย ๆ ไหลออกมาจากดวงตาที่กำลังสั่นไหวราวกับดอกหญ้าต้องลมหนาว

“จริง และเธอรู้ไหมว่าพ่อกับแม่ฉันต้องทุกข์ทรมานแค่ไหนที่ต้องทนมองลูกสาวของตัวเองต้องมีสภาพแบบนี้ ทั้งหมดก็เป็นเพราะเธอ ทอฝัน” ภูวินทร์เดินเข้ามาบีบต้นแขนทั้งสองข้างของทอฝันอย่างแรงก่อนที่จะผลักตัวของทอฝันออกไปให้ห่างจากตัวเองอย่างนึกรังเกียจ และจังหวะนั้นทอฝันก็ล้มลงกระแทกกับพื้นอย่างแรงเพราะไม่ทันตั้งตัว

“โอ้ยย”

“ไม่ต้องมาสำออยแค่นี้ไม่ถึงตายหรอก และฉันก็ไม่ยอมให้เธอตายง่าย ๆ ด้วย เธอต้องอยู่รับผิดชอบกับสิ่งที่เธอทำไว้กับครอบครัวฉัน” พูดจบภูวินทร์ก็เดินออกไปทันทีไม่แม้แต่จะหันกลับมามองทอฝันที่ยังคงนั่งอยู่บนพื้นสักนิด

ทอฝันยังคงนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นจนกระทั่งมีพยาบาลเดินมาเห็นจึงช่วยพยุงทอฝันให้ลุกขึ้นและพาตัวไปใส่สายน้ำเกลือใหม่ เนื่องจากตอนที่ล้มลงไปทำให้สายน้ำเกลือหลุด

ภายในห้องพักผู้ป่วยทอฝันนั่งห้อยขาอยู่บนเตียงนอน พร้อมกับเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่แม่ของเธอเปิดผ้าม่านไว้

“ฝันแม่ซื้อโจ๊กหมูร้านเจ้าประจำของฝันมาให้ด้วยนะ มาเดี๋ยวแม่ป้อน”

“........”

“ฝัน เป็นอะไรไปลูก” เมื่อเห็นว่าทอฝันนั่งหันหลังไม่ยอมหันมา คุณอิงดาวจึงเดินอ้อมไปด้านหน้า แล้วก็ต้องตกใจกับดวงตาที่บอบช้ำของทอฝัน

“แม่” ทอฝันเรียกผู้เป็นแม่พร้อมกับปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เมื่อเห็นอาการของทอฝันทำให้คุณอิงดาวต้องรีบเข้าไปกอดปลอบลูบหลังของทอฝันทันที สภาพของทอฝันตอนนี้คุณอิงดาวเดาได้ว่าทอฝันน่าจะรู้เรื่องของภูริตาแล้วแน่ ๆ ไม่งั้นคงไม่มีอาการเช่นนี้

“ไม่เป็นไรนะ แม่อยู่นี่แล้ว”

“ฝันทำให้ริตาเป็นแบบนั้น ฝันไม่ได้ตั้งใจ ฝัน......” ทอฝันพูดไปสะอื้นไปรู้สึกผิดที่ตัวเองมีส่วนที่ทำให้ภูริตาต้องมีสภาพแบบนั้น

“มันไม่ใช่ความผิดของฝัน มันเป็นอุบัติเหตุ ฝันอย่าโทษตัวเองแบบนั้น”

“มันเป็นเพราะฝัน ถ้าฝันไม่ตามใจริตา ถ้าฝันขัดริตา ไม่ยอมช่วยริตาโกหกที่บ้าน  ริตาก็คงไม่ต้องเป็นเจ้าหญิงนิทราแบบนี้” ทอฝันยังคงพร่ำเพ้อโทษตัวเองว่าทั้งหมดมันคือความผิดของตัวเอง

“ไม่เอาฝัน ไม่พูดแบบนั้น ทั้งหมดมันคืออุบัติเหตุ และไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น เพราะฉะนั้นห้ามโทษตัวเองเด็ดขาด เข้าใจไหม” ทอฝันร้องไห้จนหลับไปในอ้อมแขนของคุณอิงดาว

หลังประตูห้องพักฟื้นคนไข้ ภูวินทร์ยืนกำหมัดแน่นขบกรามจนเป็นสันนูนหลังจากฟังสิ่งที่ทอฝันพูดกับคุณอิงดาว แล้วคิดว่ามาถึงขนาดนี้แล้วทอฝันยังโกหกแล้วโยนความผิดให้กับน้องสาวของเขา

“ได้ทอฝันถ้าเธอยังไม่ยอมรับผิดในสิ่งที่เธอทำ งั้นหลังจากนี้อย่าหาว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน”