รับผิดชอบ

2 อาทิตย์ต่อมา ภูริตาถูกย้ายจากห้องปลอดเชื้อมายังห้องพักฟื้นของคนไข้ เนื่องจากหมอเห็นว่าน่าจะไม่มีอาการอะไรแทรกซ้อน

“ริตาวันนี้เป็นยังไงบ้างลูก ดูสิอากาศข้างนอกดีมากเลยนะ” หลังจากที่ภูริตาย้ายมาอยู่ห้องพักฟื้นคนไข้พระพายก็จะมาหาภูริตาทุกวันเพื่อมาพูดคุย และหวังว่าสักวันภูริตาจะลืมตาตื่นขึ้นมาคุยกับเธอเหมือเมื่อก่อน

หน้าห้องพักฟื้นของภูริตา ทอฝันยืนมองเข้าไปก็เห็นพระพายแม่ของภูริตานั่งคุยกับภูริตาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มราวกับว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงโต้ตอบบนสนทนากลับมาอย่างนั้น ทอฝันยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างไม่รู้ตัวกับภาพตรงหน้า ก่อนที่จะสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อเรียกกำลังใจของตัวเอง เพราะนี่เป็นวันแรกที่เธอจะได้เจอกับพระพายเพราะหลังจากที่เธอเจอภูวินทร์วันนั้นทอฝันก็ยังไม่มีหน้ามาพบกับครอบครัวนี้อีกเลย

ก๊อก ๆ ๆ ๆ

“เข้ามาได้เลยค่ะ” ทอฝันยกมือขึ้นเคาะประตูเบา ๆ พร้อมกับเปิดเข้าไปด้านในหลังจากที่ได้ยินเสียงคนด้านเอ่ยอนุญาต

“สวัสดีค่ะ คุณป้า ฝันมาเยี่ยมริตาค่ะ” ทอฝันยกมือไหว้พระพายพร้อมกับยื่นกระเช้าที่ซื้อมามอบให้กับพระพาย พระพายยื่นมือไปรับกระเช้าพร้อมกับส่งรอยยิ้มอบอุ่นไปให้ทอฝัน เมื่อเห็นรอยยิ้มของพระพายที่ส่งมาให้ น้ำตาที่คิดว่ากักเก็บดีแล้วก็ค่อย ๆ ไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ฝันขอโทษค่ะ ที่เป็นคนทำให้ริตาต้องเป็นแบบนี้ ฝันขอโทษ ฝันไม่ได้ตั้งใจ ทั้งหมดเป็นเพราะฝันเอง ฝันขอโทษค่ะ” ทอฝันยกมือไหว้พร้อมกับทรุดตัวลงไปนั่งคุกเข่าที่พื้น

“หนูฝัน” พระพายที่เห็นทอฝันทำแบบนั้นก็ตกใจรีบวางกระเช้าแล้วเอื้อมมือไปดึงตัวให้ทอฝันลุกขึ้น

“ฝันขอโทษค่ะ ฝันขอโทษจริง ๆ “ ทอฝันยังคงเอาแต่พร่ำขอโทษอยู่อย่างนั้น

“ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องร้อง มันเป็นอุบัติเหตุ ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้นหรอก หนูฝันอย่าโทษตัวเองเลย” พระพายกอดปลอบร่างบางของทอฝันที่ร้องไห้สะอึกสะอื้น

“ฝันไม่ดีเองค่ะ ฝันผิดเอง ฝันจะรับผิดชอบทุกอย่างเองค่ะ”

“รับผิดชอบ รับผิดชอบยังไง เธอจะเดินไปให้รถชนแล้วนอนเป็นเจ้าหญิงนิทราแบบน้องฉันงั้นเหรอ” ภูวินทร์มาทันได้ยินสิ่งที่ทอฝันบอกกับแม่ตัวเองก็เกิดอาการไม่พอใจทันที

“ภูทำไมพูดแบบนั้น”

“ก็มันจริงนี่ครับ รับผิดชอบยังไงไหนบอกมาสิ ว่าเธอจะรับผิดชอบยังไง” ภูวินทร์ยังคงจี้ถามทอฝันว่าจะรับผิดชอบยังไงต่ออาการของน้องสาวของเขา

“ฝันจะเป็นคนมาดูแลริตาจนกว่าริตาจะฟื้นค่ะ” ทอฝันพูดพร้อมกับสบตาของภูวินทร์ที่มองจ้องเธออยู่ก่อนแล้ว

“หึ”

“คุณป้าไม่ต้องห่วงนะค่ะ ฝันจะดูแลริตาด้วยตัวของฝันเองค่ะ”

“ขอบใจมากนะหนูฝัน” ภูวินทร์เห็นแบบนั้นก็เหยียดยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเดินมากระชากแขนของทอฝันออกจากพระพาย แล้วลากให้เดินตามเขาออกไปคุยด้านนอก

“ผมขอตัวพยาบาลพิเศษสักครู่นะครับ”

“ภูนั่นจะพาหนูฝันไปไหน” พระพายรีบตะโกนถามออกไปหลังจากเห็นท่าทางของลูกชาย

ภูวินทร์ฉุดกระชากทอฝันให้เดินตามตัวเองมายังประตูของทางบันไดหนีไฟ

“โอ้ยย” ทอฝันร้องออกมาเมื่อภูวินทร์เหวี่ยงเธอไปชนกับกำแพงหลังประตูหนีไฟอย่างแรง

“เจ็บเหรอ แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับความเจ็บปวดของบ้านฉัน” หลังจากภูวินทร์พูดจบทอฝันก็เงยหน้าขึ้นมามองภูวินทร์ด้วยแววตาที่สั่นระริก

“ฝันขอโทษ”

“ฉันไม่ต้องการคำขอโทษ” ทอฝันถึงกับสะดุ้งกับน้ำเสียงเกรี้ยวกราดของภูวินทร์ที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

“แล้วภูต้องการอะไร” ทอฝันเงยหน้าขึ้นไปถามภูวินทร์ว่าต้องการอะไร เธอจะทำให้หมดทุกอย่าง ขอแค่ภูวินทร์พูดออกมา

“ฉันต้องการความรับผิดชอบ” พูดจบภูวินทร์ก็บีบต้นแขนของทอฝันอย่างแรง

“ปล่อยนะ ฝันเจ็บ” ทอฝันบอกออกไปเพราะภูวินทร์นั้นออกแรงบีบจนทอฝันคิดว่าถ้าภูวินทร์ไม่ปล่อยแขนเธออาจจะหักได้

“คิดว่าอยากจับนักหรือไง” ภูวินทร์มองทอฝันอย่างเหยียด ๆ เมื่อเห็นสายตาที่ภูวินทร์มองมาก็ทำให้ทอฝันเจ็บในใจลึก ๆ

“ภูอยากให้ฝันทำอะไร ภูก็บอกมาเถอะ ฝันจะทำให้ทุกอย่าง” ทอฝันบอกออกไปอย่างคนยอมรับชะตากรรม

“แน่ใจเหรอที่พูดออกมาว่าจะทำตามทุกอย่างที่ฉันบอก” ทอฝันเงยหน้าขึ้นสบตากับภูวินทร์หลังจากได้ยินน้ำเสียงแปลก ๆ และเมื่อได้สบตากับภูวินทร์ก็ทำให้ทอฝันถึงกับหนาวเหน็บไปทั้งหัวใจ ทอฝันก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่ออยู่ให้ห่างจากรัศมีอันตรายของภูวินทร์

“ถ้าภูยังไม่รู้ว่าจะให้ฝันทำอะไร งั้นฝันขอตัวก่อนนะ” พูดจบทอฝันก็เบี่ยงตัวหลบไปอีกทางเพื่อจะเดินออกจากพื้นที่ตรงนี้ให้เร็วที่สุด เนื่องจากทอฝันรู้สึกถึงอันตรายบางอย่างที่มันแผ่รัศมีออกมาจากตัวของภูวินทร์

“ทำไม กลัวอะไรงั้นเหรอ” เมื่อเห็นว่าทอฝันกำลังจะหนีภูวินทร์ก็รีบเข้ามาประชิดตัวทอฝันทันที ทำให้ทอฝันต้องถอยหลังไปหลายก้าว

“ฝันไม่ได้กลัว แต่ฝันไม่มีอะไรจะคุยกับภูแล้ว” ขณะที่พูดทอฝันไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตากับภูวินทร์เพราะรู้สึกกลัวกับสายตาที่ภูวินทร์สื่อออกมา

“แน่ใจ”

“อ๊ะ” ทอฝันร้องออกมาด้วยความตกใจที่อยู่ ๆ ภูวินทร์ก็กระชากตัวเธอให้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของตัวเอง

“จะว่าไปเธอก็สวยเหมือนกันนะ” ภูวินทร์ไล้นิ้วไปตามกรอบหน้าทอฝันแล้วก้มลงมากระซิบที่ข้างหูของทอฝันพร้อมกับเป่าลมหายใจออกมาเบา ๆ ทำให้ทอฝันถึงกับขนลุกเกรียว

“ปล่อยฝันนะ ฝันบอกให้ปล่อย” ทอฝันขอร้องภูวินทร์เสียงสั่นพร้อมกับดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอดจากอ้อมแขนแกร่งที่รัดแน่นของภูวินทร์

“ปล่อยแน่แต่ไม่ใช่ตอนนี้นะ” พูดจบภูวินทร์ก็จับใบหน้าของทอฝันให้เงยขึ้นเพื่อรอรับจูบอันดุดันของตัวเอง ภูวินทร์ฉกริมฝีปากร้อนของตัวเองลงมาประกบกับริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของทอฝันอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว ภูวินทร์ขบเม้มชิมรสชาติริมฝีปากของทอฝันอย่างรุนแรง ก่อนจะค่อย ๆ แทรกเรียวลิ้นร้อนชื้นเข้าไปในโพรงปากเล็กเกี่ยวกระหวัดดูดดึงลิ้นของทอฝันอย่างเชี่ยวชาญพร้อมกับหลอกล่อให้ทอฝันเคลิบเคลิ้มและตอบสนองจุมพิตอันดูดดื่มที่ภูวินทร์เป็นคนมอบให้ เสียงครางที่ดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอแกร่งของภูวินทร์บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขานั้นพอใจกับจุมพิตของทอฝันครั้งนี้มากแค่ไหนเพราะภูวินทร์รู้สึกว่าจุมพิตของทอฝันนั้นมันหวานล้ำราวน้ำผึ้งเดือนห้าก็ไม่ปาน ซึ่งในชีวิตนี้เขาไม่เคยจูบใครแล้วรู้สึกดีอย่างนี้มาก่อน

ฝากกดใจ ฝากกดติดตาม ฝาก comment เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยนะค่ะ