ทำทุกอย่างเพื่อไถ่โทษ

หลังจากวันนั้นทอฝันก็มาดูแลมาอยู่เป็นเพื่อนและมาพูดคุยกับภูริตาทุกวันตามที่ทอฝันได้ลั่นวาจาไว้ว่าจะรับผิดชอบกับเรื่องที่เกิดขึ้น

“อ้าวหนูฝันมาแล้วเหรอ” พระพายทักทายทอฝันด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“สวัสดีค่ะคุณป้า ทานอะไรหรือยังค่ะ วันนี้ฝันทำอาหารมาให้คุณป้าด้วยนะค่ะ” ทอฝันทักทายพระพายด้วยน้ำเสียงสดใสพร้อมกับชูอาหารที่ทำมาเองกับมือให้พระพายดู

“หนูฝันทำอาหารเป็นด้วยเหรอ ป้าไม่ยักรู้” พระพายมองทอฝันด้วยสายตาเอ็นดู

“ฝันทำเป็นหลายอย่างเลยค่ะ” ส่วนใหญ่เป็นของที่ภูชอบทั้งนั้น ประโยคนี้ทอฝันได้แต่คิดในใจแต่ไม่กล้าพูดออกไป

“งั้นป้าขอลองชิมหน่อยนะ”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวฝันไปเทใส่จานให้นะค่ะ”

ภายในห้องทำงานของชั้นบนสุดของโรงแรมหรู ภูวินทร์นั่งอ่านเอกสารตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“เอ่ออ เอกสารมีอะไรผิดพลาดหรือป่าวครับ” แทนไทถามออกไปเพราะเห็นภูวินทร์ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด

“ไม่มี” ภูวินทร์ตอบกลับไปอย่างห้วน ๆ

“วันนี้ตอนเย็นคุณภูมีนัดทานข้าวที่ร้าน....กับลูกค้านะครับ” แทนไทก้มมองตารางงานพร้อมเอ่ยบอกเจ้าหน้าที่ยังคงทำหน้าเคร่งเครียดเหมือนมีเรื่องอะไรในใจแต่บอกใครไม่ได้ยังงั้น

“อืม มีอะไรอีกไหม”

“ไม่มีแล้วครับ”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว นายก็ออกไปได้แล้ว”

“ครับ”

เมื่อแทนไทเดินออกไปแล้วภูวินทร์ก็ทิ้งตัวพึงกับพนักเก้าอี้พลางถอนหายใจออกมาเหมือนมีเรื่องหนักใจอะไรหนักหนา ซึ่งเรื่องที่ทำให้ภูวินทร์มีอาการแบบนี้ก็คงไม่พ้นเรื่องจูบของทอฝันที่เกิดขึ้นวันนั้น

ย้อนไปวันนั้นหลังจากที่ภูวินทร์ถอนจูบออกมาแล้ว ก็สบเข้ากับดวงตาที่สั่นไหวราวกับเด็กกำลังหลงทางของทอฝัน ทอฝันไม่ได้พูดอะไรมีเพียงม่านน้ำตาบาง ๆ ที่มันเอ่อล้นคลออยู่เต็มหน่วยตา แต่สิ่งที่ทำให้ภูวินทร์รู้สึกวูบไหวอยู่ในอกแปลก ๆ ก็คงหนีไม่พ้นสายตาของทอฝันที่มองมาที่เขาด้วยสายตาที่ไม่เหมือนเดิม

“ฝัน”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฝันขอตัว” พูดจบทอฝันก็เดินออกไปทันทีไม่แม้แต่จะหันกลับมามองภูวินทร์ที่ยืนนิ่งราวกับถูกสาบ

“แล้วทำไมฉันต้องสนใจด้วยว่าเธอจะรู้สึกยังไง ลืมไปแล้วเหรอว่าเธอเป็นคนที่ทำให้ภูริตาต้องนอนเป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่อย่างนั้น”

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ภูวินทร์ก็ต้องถอนหายใจอีกรอบอย่างคิดไม่ตก แต่พอคิดถึงสิ่งที่ภูริตาต้องเจอก็ทำให้สายตาที่วูบไหวก่อนหน้านี้แปลเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวเหมือนอย่างเดิมที่เคยเป็น

ทางด้านทอฝันที่วันทั้งวันนั่งอ่านหนังสือให้ภูริตาฟังหรือแม้แต่จะสรรหาเรื่องมาคุยกับภูริตา

“ริตา พี่ขอโทษนะที่ทำให้ริตาเป็นแบบนี้ พี่สัญญาว่าพี่จะดูแลริตาจนกว่าริตาจะหายดี” และทุกวันทอฝันจะพูดประโยคนี้กับริตาเสมอ

หน้าห้องพักฟื้นพระพายยืนมองทอฝันที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ริตาที่นอนไม่รู้อะไรพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“เป็นอะไร ทำไมมายืนตรงนี้” ภารันเดินเข้ามาโอบพระพายทางด้านหลัง

“พายสงสารลูกค่ะ แล้วก็เห็นใจหนูฝันด้วย” ภารันได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าด้วยความเข้าใจ

“เห็นเจ้าภูบอกว่ากำลังมา งั้นเราเข้าไปข้างในกันเถอะ”

“สวัสดีค่ะคุณลุง” เมื่อเห็นภารันเดินเข้ามากับพระพาย ทอฝันก็รีบลุกขึ้นเพื่อสวัสดีภารันด้วยความนอบน้อม

“ไหว้พระเถอะลูก”

เสียงเปิดประตูเข้ามาทำให้ทุกคนในห้องที่นั่งคุยกันอยู่จำต้องหันไปมองกับผู้มาใหม่ที่กำลังเดินเข้ามา เมื่อทอฝันเห็นว่าเป็นภูวินทรก็รีบก้มหน้าไม่กล้าสบตาคมคู่นั้นที่มักจะมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ ต่างไปจากเดิม

“อ้าวมาแล้วเหรอ ภู” พระพายทักทายลูกชายด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

“ครับ พอดีว่าตอนเย็นต้องไปทานข้าวกับลูกค้า ภูเลยแวะมาหาน้องก่อนครับ” พูดจบภูวินทร์ก็หันไปมองทางทอฝันที่นั่งก้มหน้านิ่งด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจ

“เอ่ออ ฝันขอตัวไปข้างนอกสักครู่นะค่ะ” เมื่อรู้สึกอึดอัดกับสายตาของภูวินทร์ที่มองมา ทำให้ทอฝันต้องขอตัวออกไปข้างนอกเพื่อหลีกหนีสายตาไม่พอใจคู่นั้น

“ภูทำไมต้องมองหนูฝันด้วยสายตาแบบนั้นด้วย” พระพายเอ่ยตำหนิลูกชายที่ใช้สายตาแบบนั้นมองทอฝัน

“แบบนั้น แบบไหนครับ” ภูวินทร์พูดย้อนพระพายกลับมาอย่างหน้าตาย

“ดูลูกชายคุณย้อนพายสิค่ะ” เมื่อทำอะไรลูกชายไม่ได้พระพายก็หันไปเล่นงานภารันทันที

“อ้าว นั่นก็ลูกชายพายเหมือนกันนะ ไหงมาโยนให้พี่ล่ะ”

“พี่รัน” เมื่อได้ยินแบบนั้นทำให้พระพายตวาดแวดขึ้นมาทันทีด้วยใบหน้าบึ้งตึง

“โอเค ๆ ๆ พี่ผิดเองที่เลี้ยงลูกชายให้โตมาแล้วนิสัยไม่ดี ภูคราวหลังอย่าทำตัวให้แม่เขาไม่พอใจอีกนะ เห็นไหมพี่จัดการให้แล้ว” พูดจบภารันก็หันมายิ้มเอาใจเมียทันที เมื่อเห็นอากาของคนเป็นพ่อก็ทำให้ภูวินทร์ถึงกับส่ายหัวกับความเอาใจเมียยอมเมียทุกอย่างของภารัน อย่างว่าละนะเมื่อก่อนทำกับแม่เขาไว้เยอะตอนนี้เลยต้องรับกรรมไป แต่สำหรับเขาไม่มีทางเป็นแบบภารันแน่นอนเพราะเมียต้องอยู่ในโอวาทผัวสิไม่งั้นก็เสียระบบหมด

ฝากกดติดตาม ฝากกดนิยายเข้าชั้น ฝากกดใจ เพื่อเป้นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะค่ะ