3หลบภัย

Partฟางเซียน

ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที ก็รับรู้ได้ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ฉันคุ้นเคย

_______:ตื่นแล้วเหรอครับคุณหนู คุณหนูหลับไปนานเลย

ฉันหันไปมองตามเสียง ที่แท้ก็เซนนั่นเอง

ฉัน:ที่นี่ที่ไหน

เซน:บ้านสวนของอี๊ผมครับ คุณหนูเป็นไงบ้าง

ฉัน:ไม่เป็นไร แล้วคิลเลอร์ไปไหน ทำไมไม่มาดูแลฉัน//ที่ถามเพราะในห้องมีแค่เซนที่นั่งอยู่ข้างเตียง

เซน:น่าจะอยู่หน้าบ้านครับ

ฉัน:😕

เซน:คุณหนูจะไปไหนครับ!//เข้ามาพยุงฉัน

ฉัน:ไปหน้าบ้าน!

เซนช่วยประคองฉัน แต่พอฉันบอกว่าฉันเดินไหว เขาก็เลยถอยห่าง เพราะรู้ว่าฉันไม่ชอบให้ใครขัดใจ ก่อนจะเดินนำฉันไปหน้าบ้าน และภาพตรงหน้าทำฉันระงับอารมณ์แทบไม่อยู่ ตอนฉันโดนยิงทำมาเป็นห่วงนักหนา แล้วดูตอนนี้สิ

ฉัน:มีความสุขจังเลยนะ

บุคคลตรงหน้าทั้งสองที่นั่งคุยกันกระหนุงกระหนิงที่โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ร่มรื่นหันมามองฉัน

คิลเลอร์:คุณหนู!...นี่คุณหนูฟื้นตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ//รีบวิ่งมาประคองฉัน แต่ฉันปัดมือเขาออก

ฉัน:ไม่ต้อง!ฉันเดินเองได้!

คิลเลอร์:แต่คุณหนูพึ่งฟื้นนะครับ คุณหนูเสียเลือดมาก

ฉัน:ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก แล้วนายทำไมไม่ดูแลฉัน มาคุยอะไรกระหนุงกระหนิงกับคนอื่น

คิลเลอร์:เอ่อ..ผมกับเซนสลับกันดูแลคุณหนูครับ ช่วงเช้าวันนี้เวรเซน ส่วนช่วงบ่ายเป็นผม🙂

ฉันหันมองหน้าผู้หญิงหน้าหวานที่นั่งอยู่ไม่ห่างจากคิลเลอร์มากนัก

คิลเลอร์:นี่ ชมดาวครับเป็นลูกหัวหน้าคนงานในไร่นี้น่ะครับ ดาวนี่คุณหนูฟางเซียน เจ้านายพี่

ชมดาว:สวัสดีค่ะ คุณฟางเซียน สวยกว่าที่พี่คิลบอกอีกนะคะ😊

ฉัน:ขอบใจ เธอก็น่ารัก อายุเท่าไหร่ล่ะ

ชมดาว:ปีนี้ก็ย่าง20ค่ะ☺️

คนอะไร ยิ้มตลอดเวลาเลย ชีวิตเธอเคยมีความทุกข์บ้างมั้ยนะ

ชมดาว:คุณหนูนั่งก่อนสิคะ ดาวช่วย🙂//พูดจบก็มาช่วยพยุงฉันนั่งลง

ฉัน:เรียกฉันเหมือนที่เรียกคิลเลอร์เถอะ

ชมดาว:เอ่อ....//หันไปมองคิลเลอร์

ฉันเห็นคิลเลอร์พยักหน้าให้ ก่อนที่ชมดาวจะหันไปหาเซนซึ่งเซนก็ส่งยิ้มให้

ชมดาว:ค่ะ พี่ฟาง☺️

เซนพาคิลเลอร์เดินออกไป ทำให้ฉันกับชมดาวได้คุยกันตามลำพัง ชมดาวบอกว่า แม่เธอเสียตั้งแต่คลอดเธอ เหมือนฉันเลย ชมดาวบอกว่าหมอบอกแล้วว่าการอุ้มท้องนี้แม่ของชมดาวอาจต้องตาย แต่แม่ของชมดาวก็เลือกที่จะให้ชมดาวอยู่ ชมดาวบอกว่าพ่อเลี้ยงดูชมดาวมาเองตลอด ทำหน้าที่ทั้งพ่อและแม่ให้ชมดาว ทำให้ชมดาวไม่รู้สึกขาดอะไร พ่อทำงานหนักเพื่อส่งเสียชมดาว จนชมดาวคิดว่าจะต้องไม่ทำให้พ่อผิดหวัง และชมดาวก็ทำได้ ชมดาวสอบได้ที่หนึ่งของห้องตลอด จนมาอยู่มหาลัยก็ได้Aทุกวิชา และที่สำคัญชมดาวสอบเข้าคณะแพทย์ได้ ตามความฝันชมดาวบอกว่าวันนั้นพ่อเธอดีใจจนเป็นลมไปเลย

ฉัน:เก่งจังเลย ฉันสิไม่เคยมีความฝันไม่เคยทำอะไรตามใจตัวเองเลย😞

ชมดาว:อ้าว!งั้นหรอคะ...งั้นมาอยู่ที่นี่พี่ฟางอยากทำอะไรคะ เดี๋ยวดาวพาทำเอง😊

รอยยิ้มแสนบริสุทธิ์และจริงใจทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายและไว้ใจชมดาว ทั้งที่ฉันไม่เคยไว้ใจใครง่ายๆ ในตอนที่รู้จักกันครั้งแรกแบบนี้

Partคิลเลอร์

ผมนั่งมองคุณหนูที่เดินไปนั่นไปนี่ตามชมดาว ทั้งสองเดินชมสวนพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า ไม่น่าเชื่อว่าชมดาวจะทำให้คุณหนูไว้ใจได้โดยไม่ทันข้ามวันด้วยซ้ำ

เซน:ยิ้มอะไรของแกวะ

ผม:เปล่า ก็แค่เห็นคุณหนูยิ้มน่ะ

เซน:ฉันไม่เคยเห็นคุณหนูยิ้มแย้มแบบนี้เลยว่ะ//เซนพูดและมองไปทางคุณหนู

ผม:บางที นี่อาจจะเป็นอีกด้านของคุณหนูก็ได้

เซน:แกดูเหมือนจะเข้าใจคุณหนูดีนะ ทั้งที่มาดูแลได้แค่ไม่กี่วัน

ผม:เข้าใจสิ ชีวิตคนที่ต้องเดินบนเส้นทางมาเฟียไม่มีใครยิ้มได้ตลอดเวลาหรอก เพราะไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไหร่//เหมือนผม ประโยคหลังผมได้แต่ต่อในใจ

เซน:ไปด้วยกันมั้ย? //พูดพร้อมลุกขึ้นยืน

ผม:ไปไหน? 🤨

เซน:ไปเล่นอะไรสนุกๆ กัน🙂

มันพูดมาแบบนี้แล้วผมจะปฏิเสธลงได้ไงล่ะ ก็ต้องไปกับมันอยู่แล้ว

#อีกด้าน

"เป็นไงบ้างเรียบร้อยมั้ย?"เสียงทรงอำนาจถามขึ้น

โชน:เรียบร้อยครับ นายใหญ่ มันคงไม่กล้าทำอีก

เฟยเทียน:แล้วอาฟางล่ะ

เฟยเทียนถามถึงน้องสาวที่ตอนนี้กำลังหนีหน้าเขาและผู้เป็นพ่ออยู่

โชน:ตอนนี้คุณหนูดีขึ้นแล้วครับ และดูสดใสขึ้น นายน้อยจะให้ไปตามมั้ยครับ

"ไม่ต้อง!"หง เฟยหรง นายใหญ่ตระกูลหงพูดขึ้น เขาอยากปล่อยให้ลูกสาวได้ทำอะไรในสิ่งที่ไม่เคยทำ

#Partคิลเลอร์

ตอนนี้ผมอยู่ที่ชนไก่ ครับ ไม่ผิดหรอกครับที่ชนไก่จริงๆ เพื่อนอีกคนของเซนที่ทำงานอยู่แถวนี้กำลงชนไก่กับไก่ของชายหนุ่มอีกคน แน่นอนผมกับเซนลงพนันข้างเพื่อนของเซน

เฮ!!!!!!!!!!!!!

เสียงเฮดังขึ้นทำให้ผมหันไปมอง เพื่อนของเซนชนะครับ เซนดีใจจนกระโดดกอดผมเลย

เซน:ชนะแล้วโว้ย! ไอ้เขตชนะแล้วคิลไอ้เขตชนะแล้ว!😄😄😄

ผมได้แต่ยิ้มดีใจด้วย ก่อนที่ทุกคนจะแบ่งเงินพนันกัน ก่อนเพื่อนของเซนจะเดินมาหา

สุดเขต:ว่าไงคิล? ...สนุกมั้ย?

เพื่อนของเซนถามขึ้น เพราะเซนแนะนำให้เราสองคนรู้จักกันแล้ว

ผม:ก็สนุกดี😊

______:คงเป็นการชนะในรอบปีสินะ😏

เสียงใสแจ๋วดังขึ้น ซึ่งผมมั่นใจว่าเป็นเสียงผู้หญิงแน่นอน และเมื่อพวกผมหันไปก็เจอกับผู้หญิงคนหนึ่งจริงๆ หญิงสาวหน้าเรียวยืนมองหน้าสุดเขตด้วยใบหน้าอมยิ้ม

สุดเขต:นึกว่าใคร ที่แท้ก็มนตราน้องสาวของไอ้อาคมนี่เอง

มนตรา:ใช่! แล้วนายมีปัญหาอะไรมั้ย?

สุดเขต:รู้จักเพื่อนผมหน่อยมั้ย นี่เซน นี่คิลเลอร์

มนตรา:สวัสดีค่ะ🙂//หันมายิ้มให้ผมกับเซน

ผม+เซน:สวัสดีครับ🙂//ผมกับเซนตอบกลับพร้อมกัน

_____:มน ทำอะไรอยู่?

ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา เจ้าของไก่คนนั้นนั่นเอง เพื่อนของเซนอีกคนนั่นเอง

มนตรา:กำลังคุยกับคนที่นานๆ ทีจะชนะค่ะ พี่คม☺️

อาคม:พูดไปเรื่อย สวัสดีครับคุณ...

สุดเขต:นี่เซน นั่นคิลเลอร์

ผมกับเซนส่งยิ้มเป็นมิตรให้ ก่อนที่อาคมจะส่งยิ้มกลับมาให้

อาคม:อ๋อ...เซน หลานของป้ามาลัยที่ไปทำงานอยู่ที่จีนน่ะหรอ?

สุดเขต:ใช่!แต่ตอนนี้ย้ายมาที่ไทยแล้ว

อาคม:ดีเลย เอาไว้ผมจะไปเยี่ยมบ่อยๆ นะครับ😏...ไปกันเถอะมน//พูดกับเซนก่อนจะหันไปบอกน้องสาว

มนตรา:ค่ะ ไปก่อนนะคะ บาย😊//ตอบรับพี่ชายก่อนจะหันมาบอกพวกผมแล้วโบกมือลา

เซน:เป็นอะไรไปวะ เขต เงียบเชียว

สุดเขต:เปล่า แต่กูเป็นห่วงชมดาว

เซน:ชมดาว ห่วงทำไมวะ?

ผม:อาคมพอใจชมดาว

เซนกับสุดเขตหันมามองหน้าผมพร้อมกัน อะไรอ่ะ ผมพูดแค่นี้เอง

เซน:แกรู้ได้ไง คิล

ผม:ดวงตาเขาแพรวพราวตอนบอกว่าจะไปเยี่ยม และพอสุดเขตพูดถึงชมดาวฉันเลยเดาออก//ผมบอกเซน

เซน:จริงหรอวะ เขต

สุดเขตพยักหน้า ไม่แปลกถ้าจะมีคนชอบชมดาว เด็กสาวน่ารักคนนั้น แต่การที่อาคมชอบคงจะไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ เพราะถ้าดี สุดเขตคงไม่กังวลแบบนี้

#Part ฟางเซียน

ฉันเดินไปมาหน้าบ้านของเซนเมื่อมืดป่านนี้แล้ว สองคนนั้นยังไม่กลับมาอีก ไปไหน ทำอะไรกันนะถึงได้นานขนาดนี้

คิลเลอร์:ขอบคุณนะครับที่มาส่งเราสองคน☺️//อะไรกัน มากับผู้หญิงสาวสวยซะด้วย แถมส่งยิ้มให้เขาอีก

ฉันเดินตรงเข้าไปหาทันที ก่อนจะตวัดสายตามองสาวสวยคนนั้น

เซน:เอ่อ...คุณหนูครับ นี่สุดสวยครับ น้องของไอ้สุดเขต//เซนแนะนำ

ฉัน:หวัดดีค่ะ ฉันฟางค่ะ🙂

สุดสวย:สวัสดีค่ะ พี่ฟาง ขอเรียกพี่นะคะพี่คงอายุมากกว่าสวย😏//ยิ้มเจ้าเล่ห์นี่มันอะไร

_______:มาถึงกันแล้วหรอ!!//เสียงเหนื่อยหอบทักขึ้น ทำให้เราทุกคนหันไปมอง

สุดสวย:ก็ถึงก่อนพี่ไม่นานค่ะ พี่เขตนี่พี่ฟางค่ะ พี่ฟางคะนี่พี่เขตพี่ชายของสวย

ฉันหันไปมองก่อนจะยิ้มทักทายเขายืนนิ่งก่อนจะจะได้สติเมื่อเซนแตะไหล่เขาแรงๆ

สุดเขต:ห้ะ!!อะไรนะ!!

เซน:กูถามว่ามึงกับน้องจะขึ้นไปบนบ้านกันก่อนมั้ย?

สุดเขต:เอ่อ...ถ้ามึงสะดวก

เขาตอบแต่ตายังมองมาที่ฉันอยู่และบอกตามตรงว่าฉันไม่ชอบสายตานี้

ฉัน:คิล...ยืมมือถือหน่อย//ยื่นมือไปตรงหน้าคิลเลอร์

คิลเลอร์:แล้วมือถือคุณหนูล่ะครับ

ฉัน:ชาร์ตแบตอยู่

พอได้ยินแบบนั้นคิลเลอร์ก็ส่งมือถือของเขาให้ฉัน

📲นายใหญ่ (Colling)

โชคดีที่คิลเลอร์ล็อคเบอร์ป๊าไว้ด้วย โทรหาหน่อยดีกว่าป่านนี้คงเป็นห่วงแย่ แบตมือถือมันหมดอ่ะ

ป๊า⏭️ [ไอ้คิล!!ลูกฉันเป็นยังไงบ้าง แกคงไม่ได้ทำอะไรอาฟางหรอกนะ!!]

ฉัน⏮️ [ป๊าน่ารักจัง เป็นห่วงหนูด้วยหรอ]

ป๊า⏭️ [อาฟาง!!...นี่อาฟางหรอลูก?]

ฉัน⏮️ [ค่ะป๊า นี่หนูเอง😊]

ป๊า⏭️ [แล้วหนูเป็นไงบ้าง ตอนนี้งานที่จีนยุ่งมากเลย ป๊ากับพี่เค้าเลยไม่ค่อยว่าง]

ฉัน⏮️ [ไม่เป็นไรค่ะป๊า ตอนนี้หนูอยู่บ้านอี๋ของเซนค่ะ ปลอดภัยแน่]

ป๊า⏭️ [ก็ดีแล้ว แล้วทำไมเอามือถือไอ้คิลโทรมาหาป๊าล่ะ]

ฉัน⏮️ [ก็มือถือของหนู แบตหมดค่ะ กำลังชาร์ตแบตอยู่ค่ะ]

ป๊า⏭️ [อ๋อ...แล้วเรื่องไอ้กล้า ป๊าให้คนไปสั่งสอนมันละนะ ที่กล้าลอบมาทำร้ายลูกสาวของป๊า]

ฉัน⏮️ [ขอบคุณค่ะป๊า]

ป๊า⏭️ [แล้วหนูไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่มั้ย?]

ฉัน⏮️ [ไม่ค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะป๊าหนูต้องขึ้นบ้านแล้ว มีแขกค่ะ]

ป๊า⏭️ [อ๋อ...ได้ๆ งั้นป๊าวางละนะ]

ฉัน⏮️ [ค่ะ!!รักป๊านะคะ]

ป๊า⏭️ [ป๊าก็รักหนู]

ตู๊ด...!!ตู๊ด...!!

วางสายไปแล้ว

พอคุยกับป๊าจบแล้วสักพักฉันจึงเดินขึ้นบ้าน พอมาถึงก็เจอกับสองพี่น้องนั่นอยู่แต่กำลังจะกลับ

อี๋เจิน:อ้าว!!คุณหนูมาแล้วเหรอ เสียดายอาเขตกะอาสวยจะกลับแล้ว

ฉัน:ขอโทษนะคะ อี๋เจินพอดีฟางพึ่งคุยกับพ่อเสร็จ

สุดเขต:ไม่เป็นไรครับคุณฟาง ผมไม่ถือ☺️

สุดสวย:แต่คราวหน้าพี่ฟางควรจะมีเวลามาดูแลแขกหน่อยนะคะ😏//ฉันเกลียดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของยัยนี่

สุดเขต:สวย...//คุณเขตเรียกน้องสาวแบบปรามๆ

ฉัน:พอดีฉันไม่ทราบค่ะ ว่าคุณเป็นแขกของใคร เพราะที่นี่ไม่ใช่บ้านฉัน😏//เอาสิ ตอกมาตอกกลับ

สุดเขต:เอ่อ..ผมกับสวยต้องกลับก่อนนะครับ ลาครับอี๋🙂//ยกมือไหว้อี๋เจิน

ฉัน:กลับดีดีนะคะ☺️

สุดเขต:ครับ☺️

คิลเลอร์มองฉันเหมือนจะคุยอะไรด้วยแต่ฉันไม่ได้สนใจ ส่งมือถือคืนให้ก่อนจะเดินเข้าห้องตัวเองไปเลย

#Partเฟยเทียน

ผมมองหน้าป๊าที่พึ่งวางสายจากฟางเซียนไปก่อนจะพูดขึ้น

ผม:เมื่อไหร่ป๊าจะกลับไทยครับ

ป๊า:อีกไม่กี่วัน รอให้แผลอาฟางแห้งก่อนผม:ทำไมครับ?

ป๊า:แกไม่รู้จักน้องตัวเองหรอ อาฟางน่ะถ้าบาดเจ็บแล้วไม่อยากให้เรารู้ ก็จะไม่มาเจอหน้าเราจนกว่าแผลจะแห้งหรือหายเลย

ผม:นั่นสินะ ทำไมน้องต้องปิดบัง

ป๊า:คงไม่อยากให้ป๊ากับแกเป็นห่วงมั้ง ให้เวลาน้องได้ผ่อนคลายหน่อย

ผม:น้องจะรู้มั้ยว่าป๊าเจ้าเล่ห์แค่ไหน

ป๊า:แกก็ไม่ต่างจากป๊าหรอก ไอ้เฟย

โอเค ผมไม่เถียง ก็ผมได้นิสัยป๊ามาเต็มๆ ไม่มีนิสัยแม่ผสมเลย

ผม:เฮ้อ...ป๊าอย่าเอาความจริงมาพูดเล่นสิ

แล้วผมกับป๊าก็หัวเราะออกมาพร้อมๆ กันเลย