4ลี่มี่

#Partคิลเลอร์

ผมนอนพลิกไปพลิกมาเพราะนอนไม่หลับ คุณหนูไม่ยอมพูดกับผมสักคำ ตั้งแต่เห็นสุดสวยมาส่งผมกับเซน ไม่แม้แต่จะมองหน้าผมด้วยซ้ำ

ผม:เฮ้อออออ//ผมผุดลุกขึ้นนั่ง

เซน:มีไรวะ คิล นอนไม่หลับหรอ?

ผม:เออ!!😤

เซน:เป็นไร

ผม:ไม่รู้เหมือนกันว่ะ อยู่ๆ ก็หงุดหงิด ไปเดินเล่นแป๊บนะ

เซน:อืม กูหลับต่อละ

ผมเปิดประตูเดินออกมาจากห้องที่ผมนอนกับไอ้เซน ผมเองก็ไม่เข้าใจว่าผมเป็นอะไรเพียงแค่เห็นคุณหนูยิ้มให้คนอื่นผมก็มีความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมา

เช้าวันต่อมา🌄🌄🌄

#Partฟางเซียน

วันนี้ฉันตื่นแต่เช้าเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ ฉันนั่งลงม้านั่งหน้าบ้านก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ

_____:สดชื่นดีมั้ยครับ//ฉันสะดุ้ง หันไปมอง

ฉัน:นึกว่าใคร นายเองหรอคิล

คิลเลอร์:ครับ ผมเห็นคุณหนูนั่งหลับตาแล้วสูดลมหายใจเต็มที่เลย🙂

กล้าดียังไงมายิ้มขำฉัน ไอ้บอดี้การ์ดหน้านิ่ง

ฉัน:ที่นี่อากาศมันดี ไม่เหมือนในเมือง ไม่ดีแบบนี้

คิลเลอร์:คุณหนูชอบที่แบบนี้เหรอครับ?

ฉัน:อืม...ทำไมล่ะ

คิลเลอร์:เปล่าครับ ผมแค่ถามน่ะครับ

ฉัน:จริงสิ อี๋เจินบอกว่าที่นี่มีสวนสนุกด้วยพาฉันไปหน่อยสิ☺️

คิลเลอร์:สะ..สวนสนุกเหรอครับ

ฉัน:ใช่ เกิดมาฉันไม่เคยไปเลยนะ

คิลเลอร์:ก็ได้ครับ🙂ถ้าคุณหนูอยากไป

ฉัน:ได้!!งั้นฉันไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะ

พูดจบฉันก็วิ่งขึ้นบ้านทันที ฉันเลือกชุดที่ใส่สบายที่สุด เสื้อยืดคอวีสีขาวและกางเกงเอวสูงขายาว ปล่อยผมที่มัดรวบไว้ให้สยายออกกลางหลัง พอเดินลงมาข้างล่าง ฉันก็ต้องตกตะลึงกับการแต่งตัวของคิลเลอร์ จะพาฉันไปสวนสนุกหรือไปสืบราชการลับห้ะ!!แต่งตัวซะมิดชิดเชียว

ฉัน:เอ่อ...แน่ใจนะว่าจะไปชุดนี้

คำถามของฉันทำให้คิลก้มมองตัวเองก่อนจะพยักหน้า

คิลเลอร์:ครับ ไปกันเถอะ

พูดจบก็เดินไปขึ้นรถเลย อะไรกัน แต่งตัวแบบนั้นอย่ามาเดินใกล้ฉันเชียว

ฉัน:อย่ามาเดินใกล้ฉันนะ//ฉันบอกเมื่อขึ้นรถแล้ว

คิลเลอร์:แล้วถ้าคุณหนูมีอันตรายล่ะครับ

ฉัน:ฉันดูแลตัวเองได้

ไม่นาน เราสองคนก็มาถึงสวนสนุกที่ว่าก่อนจะไปซื้อตั๋วเพื่อเข้าไปเล่นเครื่องเล่น เครื่องเล่นแรกที่เราเล่นคือ รถไฟเหาะ ไวกิ้งและหลายๆ อย่าง เราเดินเล่นเครื่องเล่นทุกอย่างจนถึงเย็น ก่อนที่เราจะไปเดินตลาดนัด

ฉัน:มองอะไรไม่ทราบ

ฉันถามเพราะคิลมองหน้าฉันเหมือนอยากจะพูดอะไร

คิลเลอร์:ผมไม่คิดว่าคุณหนูจะเดินตลาดนัดได้ด้วย

ฉัน:ฉันไม่ใช่นางฟ้านางสวรรค์ ฉันก็คนเดินดินธรรมดานี่แหละ

คิลเลอร์:น้อยคนนะครับที่จะคิดแบบนี้

ฉัน:แม่ฉันเคยบอกเสมอ เราทุกคนมีสิทธิ์เสรีภาพเท่าเทียมกัน แต่มีหน้าที่ต่างกัน

คิลเลอร์:นั่นสินะครับ แต่บางคนเคยอยู่บ้านนอกแต่พอได้เป็นนางแบบ นักแสดง ก็ต่างลืมกำพืดตัวเอง กลายเป็นวัวลืมตีนกันหมด

ฉัน:ทำไมเดี๋ยวนี้นายพูดมากจังห้ะ

คิลเลอร์:ผมไม่อยากให้คุณหนูรำคาญครับ

ฉัน:รู้ตัวด้วยหรอ

คิลเลอร์:ครับ

เราสองคนเดินผ่านร้านขายของมากมายจนสายตาฉันไปสะดุดกับร้านหนึ่งที่ขายเครื่องประดับที่มาจากทะเลฉันเดินตรงเข้าไปทันที

คิลเลอร์:คุณหนูชอบหรอครับ

คิลเลอร์ถามเมื่อฉันหยิบสร้อยข้อมือเส้นหนึ่งขึ้นมา

ฉัน:มันสวยเตะตาดี🙂

ฉันว่าก่อนจะวางมันลงที่เดิม

คิลเลอร์:อยากได้ทำไมคุณหนูไม่ซื้อล่ะครับ🤨

ฉัน:มันคงไม่เหมาะกับฉันหรอก ฉันแข็งเกินไปจะใส่ของแบบนั้น

ฉันพูดแล้วก็เดินออกมา เพื่อไปร้านอื่นต่อแล้วก็ไปเจอกับใครคนหนึ่งเข้า

______:อ้าว!คุณฟาง🙂

พอกันไปมองที่มาของเสียง ฉันก็ต้องถอนหายใจ

ฉัน:คุณสุดเขตนั่นเอง...

สุดเขต:ครับ แล้วนี่คุณฟางมาซื้อของหรอครับ

ฉัน:ค่ะ!

สุดเขต:เอ่อ...มาคนเดียวเหรอครับ

ฉัน:มากับ...อ้าว!หายไปไหน

ฉันตกใจเมื่อหันมาข้างตัวไม่เจอคิลเลอร์

คิลเลอร์:มากับผมครับ ผมไม่ยอมให้คุณหนูมาคนเดียวแน่

ฉัน:นายหายไปไหนมา//ฉันกระซิบถาม

คิลเลอร์:ซื้อของบางอย่างมาครับ//กระซิบตอบ

สุดเขต:เอ่อ..มีอะไรกันหรือเปล่าครับ

ฉัน:เปล่าค่ะ ว่าแต่คุณสุดเขตมาทำอะไรที่นี่หรอคะ

สุดเขต:อ๋อ มาซื้อซุ้มไก่น่ะครับ☺️

ฉัน:หมายถึง...กรงขังไก่ ใช่มั้ยคะ

สุดเขต:ครับ คุณฟางเรียกเขตเฉยๆ ก็ได้นะครับ เรียกเต็มยศแบบนั้น ผมรู้สึกเหมือนเป็นคนอื่นยังไงไม่รู้

ฉัน:อ๋อ ได้ค่ะ☺️

#อีกด้าน

#Partเฟยเทียน

ผมเดินหนีสาวน้อยขี้ตื้อที่ตอนนี้เดินตามผมต้อยๆ เพราะต้องการอะไรบางอย่าง

ลี่มี่:เฮียเฟย บอกมาเถอะ ฟางเซียนอยู่ที่ไหนคะ

ผม:นี่เธอตามเฮียมาถึงที่นี่เพื่อถามแค่นี้เนี้ยะนะ

ลี่มี่:ใช่มี่จะไปหาฟางเซียน

ผม:ไม่ได้นะ!!😮

ลี่มี่:ทำไมคะ🤨ทำไมต้องห้ามแล้วทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นด้วยล่ะ

ผม:ตอนนี้ฟางเซียนตกอยู่ในอันตราย ถ้าลี่มี่ไปหาอาจจะทำให้คนร้ายตามหาฟางเซียนเจอ

ลี่มี่:แต่มี่คิดถึงเพื่อนนี่คะ

ผม:แต่ถ้าเราไป พวกนั้นมันต้องรู้แน่ว่าเราคือเพื่อนของฟางเซียน และมันต้องตามเราไปทุกที่แน่ๆ และถ้าฟางเซียนเป็นอะไรขึ้นมา เราจะไม่รู้สึกผิดหรอ

ลี่มี่:งั้นพี่ก็พามี่ไปสิคะ

ผม:พี่ไม่ว่าง

ลี่มี่:ฮืออออเฮียใจร้าย ทำกับมี่แบบนี้ได้ไงอ่ะ เฮียใจร้ายฮืออออ

ผม:เฮ้ยยย!!ทำอะไรของเธอ!!

ผมโวยวายเมื่อจู่ๆ ลี่มี่ก็โผเข้ามากอดเอวผมไว้และร้องไห้โวยวายจนคนในบริษัทหันมาให้ความสนใจ

ลี่มี่:ถ้าพี่ไม่พามี่ไป มี่ก็จะทำแบบนี้แหละ ดูซิว่าคนอื่นน่ะ จะมองพี่ยังไง ฮืออออ!!

ลี่มี่กระซิบบอกผมก่อนจะส่งเสียงเหมือนร้องไห้ดังไปทั่วบริเวณนั้น

ผม:ยัยตัวแสบ!! โอเคๆ พาไปก็ได้

ผมกัดฟันบอกก่อนลี่มี่จะยอมปล่อยเอวผมและหันมายิ้มให้จนตาหยี แสบจริงๆ มิน่าถึงคบกับฟางเซียนได้ แสบพอกัน

พอมาถึงวันที่ต้องเดินทางลี่มี่ก็มารอผมที่สนามบินด้วยรอยยิ้มเปื้อนหน้า

ผม:แสบนักนะเรา

ลี่มี่:ถ้าไม่แสบจะเป็นเพื่อนฟางเซียนได้หรอคะ😊

ผม:ฝากไว้ก่อนเถอะ ได้ทีเมื่อไหร่โดนหนักแน่

ลี่มี่:หรออออคะ☺️

ผมส่ายหัวก่อนจะเดินไปขึ้นเครื่องบินส่วนตัวลี่มี่หัวเราะก่อนจะเดินตามผมมาขึ้นเครื่อง

ประเทศไทย

#Partคิลเลอร์

"กรี๊ดดดดดด!!"

เสียงกรี๊ดดังลั่นก่อนที่ห่วงยางคู่ที่ผมกับคุณหนูนั่งจะโผล่ออกจากอุโมงค์และลอยละลิ่วไปตามรางน้ำก่อนจะหมุนกับไปตามรางที่คดเคี้ยวไปลงยังสระน้ำใหญ่

ตอนนี้เราสองคนมาเล่นน้ำกันที่สวนน้ำใกล้ๆ กับสวนสนุกคุณหนูเล่นเครื่องเล่นทุกอย่าง และรางน้ำนี้ก็เป็นรางที่สูงที่สุดในสวนน้ำนี้

คุณหนู:เฮ้อออ สนุกสุดๆ ไปเลย

ผม:ผมว่าเรากลับกันเถอะครับ นี่ก็เริ่มมืดแล้ว

คุณหนู:ไปสิ กลับกัน

ใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อคุณหนูจับมือผมก่อนจะลากให้เดินไปพร้อมกัน แต่จังหวะนั้นเอง

ปั้ง💥 ปั้ง💥 ปั้ง💥

ปั้ง💥 ปั้ง💥 ปั้ง💥

คุณหนู:โอ้ยยย!!

คุณหนูเอามือกุมที่หน้าท้องก่อนจะทรุดตัวลงผมรีบเข้าพยุงก่อนจะชักปืนออกมาและมองมาที่มาของกระสุนปืน แต่เสียงปืนก่อนหน้านี้ทำให้ทุกคนแตกตื่นและวิ่งหนีกันชุลมุน ทำให้ยากต่อการที่จะมองหาคนยิงได้

ผม:คุณหนู!!เป็นยังไงบ้างครับ

คุณหนู:ฉัน..ยังไหว

ผม:รีบไปขึ้นรถก่อนดีกว่าครับ

คุณหนู:อืม

ผม:ไปครับ คนแตกตื่นเยอะแบบนี้มันคงมองหาเราไม่เจอ

ผมประคองคุณหนู ให้เดินไปทางที่รถจอดอยู่

ปั้ง💥 ปั้ง💥 ปั้ง💥

ปั้ง💥 ปั้ง💥 ปั้ง💥

ผม:โอ้ยยย!!

ผมร้องขึ้นเมื่อกระสุนเฉี่ยวต้นแขนขวาผมไปและเพราะแบบนี้เอง ทำให้ผมมองเห็นที่มาของกระสุนปืน

ปั้ง💥ปั้ง💥

ปั้ง💥ปั้ง💥

ผมยิงกลับไปทำให้ฝ่ายตรงข้ามล้มไปสามคนส่วนอีกคนหลบทัน

ปั้ง💥ปั้ง💥ปั้ง💥

ปั้ง💥ปั้ง💥ปั้ง💥

เสียงปืนดังมาจากอีกที่หนึ่ง ผมหันไปมองแต่ก็ไม่เห็นว่าเป็นใครแต่รู้ว่า ไม่ใช่พวกมันแน่นอนเพราะเสียงปืนที่ดังขึ้นทำให้พวกมันล้มตายไปทุกนัด แสดงว่าต้องไม่ธรรมดา

_____:เป็นยังไงบ้างคิล!!

พอผมหันไปมอง ก็ต้องแปลกใจเมื่อคนตรงหน้าคือ

ผม:แดนรัก!!

แดนรัก:ก็ฉันน่ะสิ จะให้เป็นใคร

ผม:แกมาได้ไง

แดนรัก:ขึ้นรถมาไง

ผม:มันใช่เวลามากวนมั้ย ช่วยฉันพยุงคุณหนูไปขึ้นรถก่อน

แดนรัก:เออๆ

ผม:คุณหนูยังไหวมั้ยครับ

คุณหนู:ฉันไหว แต่นายโดนยิงนี่

ผม:ไม่เป็นไรครับ นิดหน่อย

แดนรัก:ไปขึ้นรถฉันดีกว่า ใกล้กว่ารถแก

ผม:อืม ไปครับคุณหนู

คุณหนูดูท่าทางจะไม่ไหว ผมเลยก้มลงช้อนตัวคุณหนูอุ้มขึ้นมา ก่อนจะพาวิ่งไปยังรถของแดนรักที่มันวิ่งนำพร้อมมีคนของมันอีกสองคนยิงป้องกันให้

ผม:คุณหนูครับคุณหนู!!

ผมใช้มือตบแก้มใสเบาๆ เพื่อให้คุณหนูตื่น

ผม:คุณหนูครับ!!

แดนรัก:แกใจเย็นๆ เธอคงเสียเลือดมากเลยหมดสติ รีบขึ้นไปเถอะ

ผมรีบก้าวขึ้นรถและยกตัวคุณหนูขึ้นมาโอบไว้ในอ้อมแขน

ผม:อย่าพึ่งเป็นอะไรนะครับ คุณหนู