งานแต่ง

เสียงกระซิบของผู้คนภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหรา ดังไปทั่วบริเวณ 

แขกเหรื่อในชุดราตรีต่างจับจ้องไปยังคู่บ่าวสาวที่ยืนเคียงข้างกันบนเวทีอย่างไม่อาจละสายตา 

คามิน วัชรเกียรติ ชายหนุ่มทายาทคนเดียวของตระกูลวัชรเกียรติ ในชุดสูทสีดำเรียบโก้ 

ส่งสายตาเย็นชาไปยังผู้คนตรงหน้า ความไม่พอใจซ่อนอยู่ในดวงตาคมที่เต็มไปด้วยความไม่คอยชอบใจมากนัก 

ข้างกายเขาคือหญิงสาวในชุดเจ้าสาวสีขาวหรูหรา แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง 

ปรางค์แก้ว ศิรินาท ยืนนิ่งสงบ เธอยิ้มเล็กน้อยเมื่อเสียงปรบมือดังขึ้น 

แต่ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้รอยยิ้มแสนอ่อนโยนนั้น ซ่อนความรู้สึกกดดันและเหนื่อยล้าไว้มากแค่ไหน

 ความจำยอมผลักดันให้เธอมายืนตรงนี้เพียงเพราะครอบครัวที่เธอรักกำลังล่มสลาย 

การแต่งงานครั้งนี้คือความหวังเดียวที่จะช่วยชีวิตครอบครัวของเธอจากหนี้สินทั้งหมดได้ “คุณพร้อมหรือยัง?” 

เสียงถามของคามินดังขึ้นเบาๆ แต่เยือกเย็น ดวงตาที่มองปรางค์แก้วเต็มไปด้วยความรังเกียจ 

เธอไม่ตอบ เพียงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนเดินตามเขาไปยังโต๊ะพิธี 

คามินและปรางค์แก้วเดินผ่านสายตาที่จับจ้องมาจากทุกทิศทาง เสียงเพลงคลอเบาๆ

 แต่เหมือนจะไม่สามารถกลบความเงียบที่แฝงไปด้วยความอึดอัดในอากาศได้ 

แขกเหรื่อหลายคนพยายามทักทายพูดคุยด้วยความสุภาพ แต่กลับเห็นความเคลื่อนไหวแปลกๆ 

บนใบหน้าของทั้งคู่ที่ไม่สามารถซ่อนไว้ได้ ความบีบคั้นในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

 และซ่อนความเศร้าของเจ้าสาวเอาไว้ ทำให้ห้องนี้ยิ่งดูอึดอัดมากขึ้น

แสงไฟที่สาดส่องมายังทั้งคู่เหมือนจะจับให้ทุกการเคลื่อนไหวกลายเป็นการแสดงละครครั้งยิ่งใหญ่ 

คามินที่ยืนนิ่งข้างปรางค์แก้ว ดวงตาของเขาที่ว่างเปล่าและเย็นชามองออกไปข้างหน้าโดยไม่มีความรู้สึกอะไร

ในขณะที่เสียงพิธีกรเริ่มเล่าขั้นตอนของงาน เสียงปรบมือและการทักทายเริ่มจางไป

 ความเงียบยังคงยืนยาว เหมือนเวลาจะขยับไปอย่างช้าๆ มีแค่เสียงลมหายใจที่เผลอตัวออกมาเมื่อรู้สึกถึงความหนาวเหน็บในใจ 

ที่ไม่อาจระบายออกได้ โดยเฉพาะจากการมองหน้าคามินที่เหมือนจะตั้งใจปกปิดความรู้สึกทั้งหมด 

แต่อยู่ท่ามกลางความไม่พอใจที่ระอุภายใน ใครก็ว่าเธอกับเขาเหาะสมกัน แต่นี่ไม่ใช่แค่พิธีแต่งงาน

เหมือนคู่บ่าวสาวทั่วไปที่แต่งงานเพราะความรัก แต่คามินกับปรางค์แก้วแต่งเพราะมีเหคุผลทางด้านธุระกิจ

ทันทีที่พิธีเสร็จสิ้น เสียงปรบมือที่ดังขึ้นก็เหมือนจะยิ่งเพิ่มความรู้สึกอึดอัดให้ทั้งคู่

 คามินหันไปมองปรางค์แก้วด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย ก่อนจะพยักหน้าให้กับเธอเล็กน้อย

 พูดเสียงเบาแต่แฝงไปด้วยอำนาจและความเย็นชาว่า

“คืนนี้คุณนอนบนโซฟาตัวนั้น ส่วนผมจะนอนบนเตียงนี้”

ปรางค์แก้วไม่มีเวลาที่จะขัดข้องอะไรเพราะความกดดันที่สั่งให้เธอทำตามคำสั่ง 

เธอพยักหน้าและหันไปทางที่คามินชี้ข้าง ๆ ใจของเธอหนักอึ้งแต่ยังต้องจำทนแสร้งยิ้มแย้มกลับไปบ้าง 

แม้ว่าจะเป็นแค่การฝืนใจเธออย่างที่สุดในตอนนี้ก็ตาม

การนอนคนละที่ กลับทำให้บรรยากาศภายในบ้านยิ่งดูเหมือนจะเน้นให้รู้สึกถึงความห่างเหิน 

ความไม่สนใจกันที่มองไม่เห็น แต่มันกลับทำให้ทุกอย่างยิ่งดูชัดเจน 

ในห้องที่เงียบสงัดเมื่อเธอกลับมายังที่นอนของตัวเอง 

ทุกอย่างในชีวิตที่พังทลายลงกำลังกระหน่ำตีความรู้สึกภายในที่เหมือนถูกบีบให้ทำสิ่งที่ไม่มีทางเลือก

 แสงไฟที่ซ่อนตัวในห้องนอนดวงเล็กๆ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนคนโดดเดี่ยว 

เธอยังรอคอยเวลาไปข้างหน้าเพื่อหาคำตอบต่อความผิดหวังที่สะสมอย่างเงียบๆ ใจที่ฝืดเคืองในใจของเธอกลับไม่รู้จะทำอย่างไร

ในคืนที่เงียบสงัด และอึดอัด ความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย

เมื่อคามินสั่งให้ปรางค์แก้วนอนบนโซฟาในห้องนอนของเขา 

ขณะที่เขาจะขึ้นไปนอนบนเตียงขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงกลางห้อง นี่ไม่ใช่การตั้งใจแค่แยกที่นอนธรรมดา

 แต่เหมือนเป็นการตีกรอบความสัมพันธ์และสร้างกำแพงระหว่างทั้งคู่ขึ้นมาอย่างชัดเจน

ปรางค์แก้วนั่งลงบนโซฟาอย่างเงียบๆ เธอรู้สึกถึงการบีบคั้นในจิตใจ 

ขอโทษตัวเองในคำสัญญาที่หลุดออกจากปากได้แค่จำยอม 

ธอพยายามนอนในท่าที่จะไม่ทำให้รู้สึกไม่สบายตัวมากนัก ห่อหุ้มตัวเองด้วยผ้าห่มบางๆ 

ท่ามกลางความหนาวเย็นในห้อง และสายตาที่ไม่ได้รับการพึงพอใจจากเขาแม้แต่น้อย

คามินนอนพลิกตัวไปมาบนเตียง โดยที่ไม่สนใจว่าคนที่นอนอยู่ไกล้ๆ จะรู้สึกอย่างไร

 เมื่อท่าทีของเขาบ่งบอกถึงการหมดความรู้สึกที่เคยมีให้ หรือแค่การรักษาระยะห่างที่ไม่สามารถข้ามไปได้

เสียงหายใจของทั้งคู่ค่อยๆ คลอไปในความเงียบที่กว้างใหญ่ เหมือนเวลาในห้องนี้หยุดนิ่ง

 แม้จะเห็นทั้งคู่กอดผ้าห่มในที่นอนต่างกัน แต่ความเย็นชาของอากาศรอบตัวกลับทำให้

ทุกการกระทำและความรู้สึกต่างดูไม่เป็นมิตรทั้งที่อยู่ในภายใต้หลังคาเดียวกัน

คามินนอนหงายบนเตียง, เหม่อมองไปที่เพดานห้องที่ดูเหมือนจะหมุนไปตามกับความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว 

ขณะที่เสียงหายใจของปรางค์แก้วดังขึ้นช้าๆ จากโซฟาข้างๆ เขาไม่เคยรู้สึกว่าสถานการณ์นี้จะตึงเครียดขนาดนี้มาก่อน 

แต่เขาก็ยังคงไม่พูดอะไร จนกระทั่งเสียงจากปรางค์แก้วดังขึ้นเบาๆ ในความมืดที่มาพร้อมกับความเครียด

"คุณ...คามิน" เสียงของเธอแผ่วเบา แต่เขาก็ได้ยินทุกคำ

คามินหันไปมองที่เงาของเธอจากเตียง พลางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะถามออกไป

"หืม? อยากจะพูดอะไร?"

ปรางค์แก้วไม่ตอบทันที เธอยังพยายามรวบรวมความกล้าพูดประโยคที่ตกค้างอยู่ในใจ 

ความสงบเงียบในห้องรอบๆ ยิ่งเพิ่มความอึดอัดในตัวเธอ

".คุณคามิน" เธอเบามากจนคามินเกือบจะไม่ได้ยิน "ทำไมคุณถึงยอมแต่งงานกับฉันล่ะ"

คามินขมวดคิ้ว มองออกไปข้างหน้าอย่างนิ่งเฉย เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะตั้งคำถามนี้กับเขาเลย

"คุณรู้อยู่แล้วว่าทำไม" คำตอบของคามินออกมาจากปากอย่างเย็นชา 

"การแต่งงานของเราเป็นการตัดสินใจจากทั้งสองครอบครัว ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับความรู้สึก"

ปรางค์แก้วเงียบไปชั่วขณะ ทุกอย่างภายในใจกลับแย่งชิงกันเหมือนการแย่งชิงพื้นที่หายใจในใจของเธอ 

เธอค่อยๆ พูดต่อไปด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด

"แต่ คุณปฎิเสธคุรพ่อของคุณได้นี่คะ"

คามินลอบถอนหายใจ แต่มือยังคงวางไว้บนผ้าห่มตัวเอง รู้สึกได้ถึงการยืดยาวของความเงียบที่กระจายเต็มห้อง

"ถ้ามันทำได้ผมคงไม่ต้องมาแต่งงานกับคุณหรอกปรางค์แก้ว" เขาตอบนิ่งๆ

 "ตอนนี้ก็แค่ผ่านช่วงเวลาเหล่านี้ไปให้ได้ ทั้งคุณทั้งผมต่างก็ไม่มีทางเลือก"

น้ำเสียงของคามินกระแทกใจเธออย่างไม่ทันตั้งตัว มันสะท้อนถึงสิ่งที่เธอไม่อยากรับรู้

"แค่อย่าทำให้มันยากเกินไป" เขาหลับตาลง "เพราะคุณไม่ใช่คนเดียวที่ต้องทนกับมัน ผมเองก็ต้องทนเหมือนกัน"

ปรางค์แก้วหลับตาลงในความมืด คลุมคลุมตัวเองแน่นขึ้นราวกับต้องการเก็บความรู้สึกทั้งหมดไว้ในตัวโดยไม่ให้มันแสดงออกมา

 แต่ความรู้สึกเจ็บปวดและความห่างเหินมันยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นกว่า

เดิมปรางค์แก้วพูดประโยคออกมาเหมือนไม่ได้หวังจะได้คำตอบอะไรจากคามิน

 เธอทำได้แค่ยอมรับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ทั้งที่ในใจเต็มไปด้วยความอึดอัด และในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่สะสมมานาน

คามินมองไปที่เพดานเงียบๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างชัดเจน ในที่สุดเขาก็เปิดปากพูดกับเธอ

“มันไม่ใช่ว่าผมอยากให้มันเป็นแบบนี้ แต่เราคงจะอยู่ด้วยกันไปสักระยะแล้วค่อยหาทางหย่า”

เขาหลับตาลงเล็กน้อย เมื่อเสียงพูดของเขามีความเย็นชากดทับไว้

 สะท้อนถึงความสิ้นหวังที่หามีความหมายไม่ได้ การแต่งงานนี้มันเหมือนกับแค่คำสั่งที่เขาต้องทำตาม และปรางค์แก้วเองก็ไม่ต่างกัน

ปรางค์แก้วหยุดคิดไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่แฝงด้วยความรู้สึกสับสน

“ใช่ค่ะฉันก็รู้ขอแค่คุณบอกฉันพร้อมหย่าให้คุณทันที” 

เธอสั่นศีรษะเบาๆ ด้วยความเหนื่อยหน่าย “ไม่รู้ว่าเราจะใช้ชีวิตต่อไปยังไงหลังจากนี้ ”

คำพูดที่ออกจากปากของเธอนั้นแสดงถึงความรู้สึกที่สูญหายไปและความอึดอัดในทุกวัน 

โดยเฉพาะเมื่อเธอต้องการมีคำอธิบายที่ไม่มีวันถูกตอบกลับมาจากคามิน

คามินไม่ได้ตอบอะไร เขาทำเพียงหันไปมองเธอเล็กน้อยก่อนจะนอนหันหน้ากลับไปยังผ้าห่มในมือ

 ไม่มีคำพูด ไม่มีการปลอบใจ เหมือนโลกนี้ถูกล้อมรอบด้วยช่องว่างที่ยากจะข้ามไป