งานแต่ง#2

แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องทะลุผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ในห้องอาหารหรูหรา

 โต๊ะไม้สักกลางห้องถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อยด้วยจานชามและชุดอาหารเช้าสไตล์ตะวันตก

 กลิ่นขนมปังอบใหม่และกลิ่นกาแฟคละเคล้าอยู่ในอากาศ

ปรางค์แก้วนั่งนิ่งอยู่ฝั่งหนึ่งของโต๊ะ หญิงสาวอยู่ในชุดเรียบง่ายแต่ดูสง่างาม

 เธอพยายามนั่งตัวตรงในท่าทีสงบเรียบหรู หันหน้ามองอาหารตรงหน้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า 

ข้างกายเธอคือคามิน เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ ดูสง่างามไม่ต่างจากบุคลิกของเขาเอง

พ่อของคามิน คุณอเนก วัชรเกียรติ และแม่ คุณนุชนารถ วัชรเกียรติ นั่งประจำอยู่ที่หัวโต๊ะ 

คุณนุชนารถยิ้มแย้มขณะตักอาหารให้สามี และหันมายิ้มให้ทั้งคู่เป็นครั้งคราว

“หนูปรางค์นอนหลับสบายไหมลูก” คุณนุชนารถถามขึ้น พลางส่งยิ้มบางๆ ที่แฝงด้วยความคาดหวัง

ปรางค์แก้วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ค่ะหลับสนิทดีค่ะ”

คามินไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ตักอาหารบนจานของตัวเองอย่างไร้เสียงรบกวน

คุณอเนกหันมามองลูกชายเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่มีความหนักแน่นที่มาพร้อมอำนาจในฐานะหัวหน้าครอบครัว

“คามิน อย่าทำให้หนูปรางค์ลำบากใจละ ”

คำพูดนั้นทำให้คามินหยุดมือชั่วขณะ แต่เขาก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นหรือเถียงอะไรออกมา

 “ครับ ผมรู้ดี” น้ำเสียงที่ตอบนั้นเรียบเฉยจนดูเหมือนไม่มีความรู้สึกใด

ปรางค์แก้วนั่งนิ่ง พยายามกลบเกลื่อนความอึดอัดที่ก่อตัวในอากาศ เธอไม่อยากให้เรื่องนี้บานปลายไปมากกว่านี้

“คุณพ่อค่ะ คุณคามินไม่ได้ทำอะไรให้แก้วลำบากใจเลยค่ะ”

 เธอพูดพร้อมส่งยิ้มจางๆ ไปยังผู้ใหญ่ทั้งสอง

คุณนุชนารถมองเธอด้วยความพอใจ

 “แม่เชื่อว่าปรางค์จะช่วยทำให้คามินอ่อนลงได้นะลูก พยายามเข้าใจเขาให้มากหน่อย เขาอาจจะไม่ใช่คนที่แสดงออกง่ายเหมือนใครๆ”

ปรางค์แก้วได้แต่พยักหน้า และมองจานอาหารตรงหน้าตัวเองอีกครั้ง แม้ภายในใจจะรู้สึกถึงน้ำหนักที่ถาโถมเข้ามามากขึ้น

คามินหันไปสบตาแม่เพียงชั่วครู่ ก่อนกลับไปสนใจกาแฟในถ้วยของตัวเองโดยไม่พูดอะไรต่อ

 เขาเพียงอยากให้มื้อเช้าครั้งนี้จบลงโดยเร็วที่สุด

ทั้งโต๊ะเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียดแฝงอยู่ในความเงียบงัน 

มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานเบาๆ ที่ก้องกังวานในความรู้สึกของทั้งคู่ที่นั่งเผชิญหน้ากับชีวิตคู่ที่พวกเขาไม่ได้เลือกเอง

หลังจากทานอาหารเช้าท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความอึดอัด

 คามินวางผ้าเช็ดปากลงบนโต๊ะก่อนจะลุกขึ้น เขาส่งสายตาเรียบเฉยไปยังพ่อและแม่

“ผมขอตัวนะครับ จะออกไปเจอเพื่อนๆ”

คุณนุชนารถเลิกคิ้วเล็กน้อย “รีบกลับมานะลูก อย่าปล่อยให้หนูปรางค์อยู่คนเดียวในบ้านทั้งวัน”

 น้ำเสียงของเธออ่อนโยน แต่แฝงด้วยความหมายเชิงตำหนิที่พยายามกลบเกลื่อน

คามินไม่ได้ตอบอะไร เพียงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนเดินออกจากห้องอาหารไป 

ท่าทางของเขาแสดงออกชัดเจนว่าไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของแม่

ปรางค์แก้วได้แต่นั่งเงียบมองจานอาหารของตัวเอง โดยไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม เธอไม่อยากเป็นต้นเหตุให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้นกว่าเดิม

ร้านกาแฟริมถนนใหญ่ในเมือง

คามินมาถึงร้านกาแฟแห่งหนึ่งที่เพื่อนๆ ของเขานัดเจอกัน บรรยากาศในร้านคึกคักด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ 

คามินกวาดตามองจนเจอเพื่อนๆ ของเขาที่นั่งอยู่โต๊ะริมกระจก

“มาแล้ว!เว้ย เจ้าบ่าวป้ายแดง” เสียงของ รวิชญ์ หนึ่งในเพื่อนสนิทของเขาดังขึ้น รวิชญ์เป็นชายหนุ่มร่างสูง

 ใบหน้าอารมณ์ดีตลอดเวลา เขายกแก้วกาแฟในมือขึ้นเป็นการทักทาย

“คามิน! นึกว่าแกจะไม่มาซะแล้ว นึกว่าจะโดนเมียขังไว้ที่บ้านซะแล้ว”

 อีกคนหนึ่ง ตฤณ เอ่ยพลางหัวเราะ ท่ามกลางเสียงแซวจากเพื่อนๆ ที่นั่งอยู่ด้วยกัน

คามินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้ว่าง “ยัยนั้นนะเหรอ จะกล้าขังฉันเอาไว้” 

น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความไม่พอใจ

รวิชญ์ยักไหล่ “เอาน่า คามิน แกแต่งแล้วก็แต่งไปเหอะน่ะ ทำใจสบายๆ หน่อยสิ”

“สบายๆแก่ก็พูดได้สิวะ ” คามินเลิกคิ้ว

 “พวกแกไม่รู้หรอกว่ามันยากแค่ไหนที่ต้องทนอยู่กับคนที่ฉันไม่รัก ฉันไม่อยากเห็นหน้าหรือพูดคุยกับยัยนั้นด้วยซ้ำ”

ตฤณเอนตัวพิงเก้าอี้ ขณะยกกาแฟขึ้นจิบ

 “แต่เธอก็สวยนะเว้ย ฉันสังเกตเมื่อวานตอนงานแต่ง เธอสวยไม่เบาเลยล่ะ”

คำพูดนั้นทำให้คามินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “สวยเหรอ ฉันไม่สนใจ”

รวิชญ์มองเพื่อนแล้วถอนหายใจ

 “ยังไงก็ตาม แกควรเลยตามเลย อย่าทำให้เรื่องมันแย่ไปกว่านี้ นั่นก็เพื่อชื่อเสียงของตระกูลแกด้วยนะเว้ย คามิน”

คามินไม่ตอบ เขาแค่นั่งนิ่งโดยปล่อยให้คำพูดเหล่านั้นลอยผ่านหูออกไป

 เขารู้ดีว่าทุกอย่างที่เพื่อนพูดมามีเหตุผล แต่ก็ยังไม่อาจทำใจให้ยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ง่ายๆ

เสียงโทรศัพท์ของคามินดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนกดรับสายโดยไม่ได้ขยับจากเก้าอี้

“สวัสดีครับคุณแม่” คามินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่สายตาที่สบกับหน้าจอแสดงให้เห็นว่าเขาค่อนข้างไม่พอใจ

ปลายสายเป็นเสียงของ คุณนุชนารถ ผู้เป็นแม่ “คามิน ตอนนี้ลูกอยู่ไหน? กลับบ้านได้แล้วนะ พ่อมีเรื่องต้องคุย”

“ผมยังไม่เสร็จธุระครับ” เขาตอบสั้นๆ พยายามตัดบทให้จบ

“แม่ไม่ได้บอกว่าให้กลับเดี๋ยวนี้ แต่กำลังบอกให้รีบกลับมาคุยเรื่องสำคัญ คุณพ่อมีบางอย่างจะบอก” เสียงของคุณนุชนารถเข้มขึ้นเล็กน้อย

คามินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาพยักหน้าให้เพื่อนๆ อย่างไม่เต็มใจนัก “โอเค เดี๋ยวผมกลับไป”

วางสายแล้ว เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่ง “ฉันต้องกลับก่อน ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องที่บ้าน”

รวิชญ์ยักไหล่ “อย่าทำให้พวกผู้ใหญ่โกรธล่ะ พ่อแม่ของแกดูจะรักเมียแกมากซะด้วย”

“กวนประสาท” คามินโต้กลับสั้นๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกจากร้าน ทิ้งเพื่อนๆ ให้นั่งพูดคุยกันต่อ

กลับถึงบ้านตระกูลวัชรเกียรติ

คามินเดินเข้าบ้านด้วยสีหน้าราบเรียบ ขณะผ่านห้องโถงใหญ่ 

เขาเห็นปรางค์แก้วกำลังนั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องรับแขก ในมือของเธอถือหนังสือเล่มหนา

 แต่อากัปกิริยากลับดูไม่ค่อยสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

เมื่อเธอเห็นเขา เธอลุกขึ้นอย่างสุภาพและถอยตัวออกไปเหมือนพยายามหลีกเลี่ยงการปะทะใดๆ

“จะไปไหน?” เสียงของคามินดังขึ้นทันทีที่ปรางค์แก้วกำลังจะเดินผ่านหน้าเขา

เธอหยุด หันกลับมาพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่ซ่อนความตึงเครียด “ฉันจะขึ้นห้องค่ะ”

“อยู่ก่อน พ่อกับแม่บอกว่ามีเรื่องจะคุย คิดว่าเธอควรอยู่ฟังด้วย”

คำพูดนั้นทำให้ปรางค์แก้วเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ ก่อนจะเดินตามเขาไปยังห้องทำงานของคุณอเนก

ภายในห้องทำงาน

“มาแล้วเหรอ คามิน ปรางค์” คุณอเนกพูดขึ้น ขณะพยักหน้าเรียกทั้งคู่ให้นั่งลง

“พวกเรามีบางอย่างต้องบอก” คุณนุชนารถพูดขึ้น น้ำเสียงของเธอดูจริงจังผิดปกติ

คามินขมวดคิ้ว “เรื่องอะไรครับ?”

คุณอเนกสูดลมหายใจ ก่อนพูดช้าๆ 

“เกี่ยวกับหน้าที่ในครอบครัว เพราะจากนี้ไป บริษัทจะให้พวกลูกสองคนช่วยดูแล”

“พวกเราสองคน?” คามินทวนคำพลางหันไปมองปรางค์แก้วที่ดูตกใจกับคำพูดนั้นไม่แพ้กัน

คุณอเนกพยักหน้า

 “ใช่ ไม่ใช่แค่ธุรกิจ แต่รวมถึงภาพลักษณ์ของตระกูล แกต้องทำให้การแต่งงานครั้งนี้ดูสมบูรณ์แบบที่สุด”

คำพูดของผู้เป็นพ่อทำให้บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

 หน้าของคามินเคร่งเครียด ส่วนปรางค์แก้วก้มหน้ามองมือตัวเอง ไม่กล้าสบสายตากับใครทั้งนั้น