แค่จำใจ

คามินพิงพนักเก้าอี้ มือสองข้างประสานกันอยู่บนโต๊ะ เขาหลุบตามองพื้นก่อนเงยหน้าขึ้นตอบเสียงนิ่ง

"ผมเข้าใจครับ ว่าภาพลักษณ์ของตระกูลสำคัญแค่ไหน แต่ทำไมถึงต้องให้เธอ"

สายตาของเขาเลื่อนจากพ่อไปยังปรางค์แก้วที่นั่งนิ่งเหมือนตุ๊กตา เธอช้อนตามามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนหลุบลงเหมือนเดิม

"เพราะหนูปรางค์คือคนในครอบครัวของเราแล้วนะ คามิน" คุณนุชนารถพูดด้วยน้ำเสียงแน่วแน่

 "ปรางค์แก้วไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่พ่อกับแม่ให้ลูกแต่งงานด้วย หนูปรางค์เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของลูกด้วยนะคามิน"

ปรางค์แก้วได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเหมือนโดนบีบให้แน่นขึ้น เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะพยายามพูดขึ้น แม้เสียงจะเบาหวิว

"ถ้าคุณพ่อคุณแม่ไว้ใจหนู หนูจะพยายามค่ะ แต่คุณคามินอาจไม่เห็นด้วย"

คามินหันมามองหน้าเธอทันที แววตาของเขาอ่านไม่ออก ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่

"คุณไม่ต้องพยายาม ผมจัดการเองได้" เขาตอบห้วนๆ หันกลับไปทางพ่อแม่

 "เธอไม่จำเป็นต้องยุ่งเรื่องของผม เธอแค่เล่นบทบาทตามที่ผมขอให้เล่นก็พอ"

คำพูดนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดเข้าไปในใจปรางค์แก้ว เธอกำมือไว้แน่น แต่ยังพยักหน้ารับเบาๆ

"ได้ค่ะ ฉันจะทำตามบทที่คุณให้ฉันเล่น"

คุณเอนกถอนหายใจออกมาเบาๆ พยายามจะผ่อนคลายความตึงเครียดในห้อง

 "คามิน แกอย่าพูดเหมือนผลักหนูปรางค์ออกไปแบบนั้น คนเราถ้าร่วมทางกันแล้ว ก็ควรช่วยกันเดิน ไม่ใช่เดินล้ำหน้าแล้วบอกให้คนอื่นตามมาเอง"

คุณนุชนารถเสริมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่จริงจัง

 "คามิน แม่หวังว่าวันหนึ่งแกจะรู้ว่าอะไรที่สำคัญจริงๆ ไม่ใช่แค่ภาพลักษณ์ หรือความเป็นตระกูลวัชรเกียรติ แต่เป็นคนที่อยู่ข้างแกในตอนนี้"

คามินสบตากับแม่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนี "ครับ ผมจะจำไว้"

เมื่อการสนทนาจบลง คามินลุกขึ้นโดยไม่พูดอะไรเพิ่ม ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ปรางค์แก้วมองตามแผ่นหลังของเขา

 เธอลุกขึ้นตามไปอย่างลังเล แต่ก็ต้องหยุดเมื่อคุณนุชนารถเรียกไว้

"หนูปรางค์"

"คะ"

"แม่ฝากดูแลคามินด้วย แม้เขาจะดื้อไปบ้าง แต่ลึกๆ เขาเป็นคนดี"

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคุณนุชนารถ เธอยื่นมือไปแตะเบาๆ ที่แขนของปรางค์แก้วเป็นเชิงปลอบโยน

"แม่เชื่อว่าหนูทำได้"

ปรางค์แก้วได้แต่พยักหน้า ทั้งๆ ที่ในใจยังเต็มไปด้วยความสับสน 

เธอกล่าวลาคุณนุชนารถอย่างสุภาพก่อนเดินออกจากห้องตามหลังคามินไป

ปรางค์แก้วเดินตามออกมาช้าๆ จนถึงบริเวณหน้าบ้าน สายลมยามเช้าพัดเอื่อยๆ

 ทำให้เธอเงยหน้ามองแสงแดดที่ลอดผ่านกิ่งไม้ใหญ่ คามินยืนอยู่ไม่ไกล 

หันหลังให้เธอ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกข้างถือโทรศัพท์เหมือนกำลังรอใคร

ปรางค์แก้วตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ พลางพูดเสียงเบา “คุณจะออกไปข้างนอกเหรอคะ”

คามินหันมองเธอเพียงแวบเดียวก่อนกลับไปมองที่หน้าจอโทรศัพท์ “ใช่ ผมมีนัดกับเพื่อนที่มางานเมื่อคืนนี้”

เธอพยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงคล้ายลังเล “คุณจะกลับมาทานข้าวเย็นที่นี่หรือเปล่าคะ เผื่อฉันจะช่วยเตรียมไว้ให้”

คามินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเรียบๆ

 “ไม่ต้องหรอก คุณไม่ต้องทำอะไรแบบนั้น แค่เป็นหน้าฉากให้พ่อกับแม่พอใจ ผมไม่ได้คาดหวังอะไรมากกว่านี้”

คำพูดของเขากระแทกใจเธอจนจุก เธอพยายามฝืนยิ้มบางๆ พลางตอบ “เข้าใจแล้วค่ะ ถ้าคุณไม่อยากให้ยุ่ง ฉันจะไม่เข้าไปก้าวก่าย”

คามินถอนหายใจอย่างไม่พอใจนัก “ผมพูดแค่ว่าคุณไม่ต้องพยายามทำตัวเป็นภรรยาดีสำหรับผม ทุกอย่างมันจบตั้งแต่เราเริ่มต้นแล้ว”

ปรางค์แก้วหลุบตาลง เธอพยายามระงับความรู้สึกที่พลุ่งพล่านในอก

 “แล้วแต่คุณจะคิดเถอะค่ะ ฉันก็แค่ทำในสิ่งที่คิดว่ามันสมควรเท่านั้น”

เสียงรถคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าบ้าน คามินมองแล้วก้าวยาวๆ

 ไปยังรถทันที “ผมไปก่อน ถ้าพ่อแม่ถาม ก็บอกว่าผมไปทำธุระ”

ปรางค์แก้วยืนมองเขาขึ้นรถไปอย่างเฉยเมย ราวกับเธอเป็นอากาศธาตุ

 เขาขึ้นรถกับเพื่อนสองสามคนที่หัวเราะร่าเริง และในเวลาไม่นาน รถก็แล่นออกไปจากบ้าน

เธอมองตามแผ่นหลังของเขาจนรถลับไปจากสายตา ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ 

หันหลังกลับไปยังบ้านที่ยังคงเงียบสงบ แต่ในใจของเธอนั้นเต็มไปด้วยความว่างเปล่า

เช้าวันใหม่มาถึงพร้อมกับบรรยากาศอึมครึมภายในบ้าน ปรางค์แก้วแต่งกายเรียบร้อยในชุดกระโปรงทรงสุภาพ 

โทนสีครีม เธอตัดสินใจตรงไปยังห้องนั่งเล่นซึ่งคามินกำลังนั่งจิบกาแฟอยู่

 ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสีเทาเข้ม ดูสุขุมและเยือกเย็นเหมือนเคย

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนพูดขึ้น “คุณแม่บอกว่าฉันต้องไปที่บริษัทกับคุณวันนี้ ฉันเตรียมตัวพร้อมแล้วค่ะ”

คามินมองเธอผ่านกรอบแว่นตา แววตาที่จ้องมองมีแต่ความเฉยเมย “งั้นก็ตามมาให้ทัน อย่าให้ผมต้องรอ”

คำพูดนั้นเรียบง่ายแต่กดดันจนปรางค์แก้วต้องยืดตัวตรง เธอเพียงพยักหน้าเบาๆ “ฉันพร้อมแล้วค่ะ”

เมื่อทั้งคู่มาถึงบริษัท รถยนต์คันหรูจอดสนิทบริเวณหน้าอาคารสำนักงานใหญ่ของตระกูลวัชรเกียรติ

 พนักงานมากมายก้มหัวเคารพขณะที่ทั้งสองเดินเข้าไปในอาคาร บรรยากาศโดยรอบเงียบกริบจนได้ยินเสียงรองเท้ากระทบพื้น

“จำไว้นะ” คามินพูดเสียงเรียบขณะเดินข้างเธอ

 “หน้าฉากคุณต้องเป็นภรรยาที่ดี จะทำให้ผมเสียหน้าไม่ได้ ถ้ามีคำถามจากใคร คุณแค่ยิ้มและพูดให้น้อยที่สุด”

ปรางค์แก้วเหลือบมองเขา ความรู้สึกเจ็บลึกที่ถูกพูดเหมือนเป็นเครื่องมือหนึ่งในชีวิตของเขาทำให้เธอเงียบ

 เธอเพียงพยักหน้าแทนคำตอบ

“คุณคามิน! ยินดีต้อนรับค่ะ” เสียงหญิงสาวในชุดพนักงานต้อนรับดังขึ้น เธอโค้งให้อย่างสุภาพ ทันทีที่ทั้งสองเข้าไปในล็อบบี้

“นี่คุณปรางค์แก้ว ภรรยาผม”

 คามินแนะนำเธอด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนกำลังเล่าความจริงข้อหนึ่งมากกว่าแสดงความภาคภูมิใจในตัวเธอมาก

“สวัสดีค่ะ” ปรางค์แก้วยิ้มสุภาพพลางพยักหน้าทักทาย

สายตาของพนักงานหลายคนจับจ้องมาที่พวกเขาด้วยความสนใจและคาดเดาเรื่องราวมากมาย 

แต่ปรางค์แก้วก้าวเดินต่อไปข้างเขาอย่างสงบนิ่ง

เมื่อถึงห้องทำงานใหญ่ของคามิน ปรางค์แก้วถูกจัดให้นั่งตรงมุมเล็กๆ ซึ่งมีโต๊ะเล็กวางไว้

“คุณต้องจัดเอกสารพวกนี้ให้เรียบร้อยก่อนเที่ยง” เขาบอกโดยไม่มองเธอ

เธอก้มมองกองเอกสารตรงหน้า แล้วตอบเสียงเบา “ฉันจะจัดการให้ค่ะ”

คามินไม่พูดอะไรต่อ เขาหันกลับไปที่โต๊ะทำงานใหญ่และเริ่มทำงานของตัวเอง 

ปรางค์แก้วแอบมองแผ่นหลังของเขา ความรู้สึกปะปนกันในใจ ทั้งตัดพ้อและท้าทาย

วันนี้ดูเหมือนจะเป็นอีกวันที่ยากลำบากสำหรับเธอ

ปรางค์แก้วนั่งลงที่โต๊ะเล็กซึ่งถูกจัดให้เป็นที่ประจำของเธอในห้องทำงานกว้างขวางของคามิน

 เธอเริ่มลงมือจัดการกองเอกสารที่เขามอบหมาย ความเงียบภายในห้องมีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษ 

และเสียงปากกาขีดเขียนของคามินที่โต๊ะทำงาน

หลังจากเวลาผ่านไปพักใหญ่ คามินเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์

 มองเห็นปรางค์แก้วกำลังก้มหน้าเรียงเอกสารอย่างขะมักเขม้น เขาถอนหายใจเล็กน้อยก่อนถามเสียงเรียบ

“คุณเคยทำงานอะไรแบบนี้มาก่อนหรือเปล่า”

ปรางค์แก้วเงยหน้าขึ้น ชะงักเล็กน้อยกับคำถามของเขา ก่อนจะพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มบางๆ

 “เคยค่ะ แต่ไม่มาก งานส่วนใหญ่ที่ฉันเคยทำมักเป็นเรื่องเกี่ยวกับการประสานงานเล็กๆ น้อยๆ”

คามินพยักหน้าเบาๆ “งั้นถ้าไม่เข้าใจอะไรก็ถาม อย่าทำผิดแล้วปล่อยผ่านไปล่ะ ผมไม่ชอบความผิดพลาด”

“ค่ะ ฉันจะระวัง” เธอตอบรับเรียบง่าย แต่ลึกๆ ในใจรู้สึกเหมือนเขากำลังตำหนิเธอทางอ้อม

ไม่นานนัก ประตูกระจกก็เปิดออกโดยไม่ต้องเคาะ ผู้หญิงรูปร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาในห้อง 

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นเป็นจังหวะ พนักงานสาวหน้าคมที่ก้าวเข้ามาพูดขึ้นด้วยเสียงมั่นใจ

“คุณคามิน สาเอาสัญญาของโปรเจกต์ใหม่มาให้ค่ะ”

คามินเงยหน้าจากคอมพิวเตอร์และพยักหน้าให้เธอวางเอกสารลงบนโต๊ะโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

“ขอบใจ คุณอริสา”

อริสาหันไปมองปรางค์แก้วด้วยแววตาที่แฝงด้วยความสงสัย เธอหันกลับมาทางคามินแล้วถามด้วยน้ำเสียงติดแฝงแววเย้ยหยันเล็กน้อย

“ภรรยาของคุณเหรอคะ ไม่คิดว่าคุณจะพาเธอมาที่นี่ด้วย”

คามินเหลือบมองปรางค์แก้วด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะพูดเสียงเย็น “ใช่ นี่ปรางค์แก้ว เธอจะมาช่วยงานผม”

ปรางค์แก้วยิ้มสุภาพ แต่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากสายตาของอริสา เธอเพียงแค่ก้มหน้าลงต่อและหันกลับไปจัดการงานของตัวเอง

“งั้นฉันไม่กวนแล้วค่ะ” อริสาพูดพลางหมุนตัวเดินออกจากห้อง ทิ้งไว้แต่บรรยากาศหนักอึ้ง