6.จองไว้แล้ว

“โกรธอา” อาไรเฟิลเดินเข้ามาใกล้ และแน่นอนฉันขยับถอยห่างทันที

“ภูพิงค์จะกลับบ้าน” ฉันไม่สนใจเดินตรงไปที่ประตูบ้าน เรียกแท็กซี่กลับเองก็ได้ พี่ภูผานะพี่ภูผา มีอะไรโทรหาพี่ แต่โทรไปก็ไม่รับสายส่วนขุนศึก พูดแล้วอยากจะตบไอ้น้องบ้าก็บอกให้อาไปส่งสิ ศึกยุ่ง ถ้าอยากให้อาไปส่งฉันจะโทรหาแกทำไม พูดแล้วโมโห แต่ละคนไม่มีใครรักภูพิงค์เลย

“พ่อจ๋า แม่จ๋า กลับมาวันนี้เลยไม่ได้รึไง หนูกลัว” บ่นกับตัวเองสองเท้าเดินตรงไปยังประตูบ้านอย่างรีบเร่ง

พรึบ!!

“……..” แต่ยังไม่ทันจะเดินไปถึงไหน ลูกน้องอาไรเฟิลก็เดินมาขวางทางไว้ ฉันถึงกับต้องยืนนิ่ง ไม่กล้าขยับตัวเมื่อเหลือบไปเห็นวัตถุสีดำที่อยู่ข้างเอวพวกเขา แล้วไม่ใช่แค่สองคนนะ แต่ถูกล้อมไปด้วยชายชุดดำ นับ 20 คน พวกเขาเอาแต่ยืนนิ่ง แล้วท่าทางแต่ละคนมันน่ากลัวมาก

ตึก ตึก ตึก

“กลับเข้าบ้านครับ บอสรออยู่” ถึงกับขวัญผวาเมื่อเสียงฝีเท้าหนัก ๆ เดินตรงเข้ามาใกล้ ยิ่งน้ำเสียงเยือกเย็นที่เขาเอ่ยออกมามันยิ่งกลัวจนจับใจ

“นะ…หนูแค่จะกลับบ้าน อาอย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ” ฉันพูดเสียงสั่นเครือ เดินถอยหนีเมื่อผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ สีหน้าเรียบนิ่ง ท่าทางน่าเกรงขามแล้วยิ่งรอยสักหัวกะโหลกที่ต้นคอมันยิ่งเพิ่มความน่ากลัวเข้าไปอีก

“ที่นี่จะไม่มีใครทำอันตรายคุณหนูได้ เชิญกลับเข้าบ้านครับถึงเวลาบอสจะเป็นคนส่งคุณหนูกลับบ้านเอง” เขาเอ่ยเสียงเรียบ และก้มหัวลงเล็กน้อย ได้แต่ยืนนิ่ง มันก้าวขาแทบไม่ออกเมื่อทุกคนต่างพร้อมใจกันก้มหัวให้ฉันทั้ง ๆ ที่พวกเขาอายุมากกว่าฉันเป็นรอบ

“มึงก็จัดการไป กูให้มึงดูแลงานทางนั้นแทน เอาไว้ทางนี้เรียบร้อยกูกลับไปจัดการเอง แต่ถ้ามันไม่เชื่องมึงก็ปิดปากให้มันจบ ๆ ไป คิดอะไรมากมาย ก็แค่หมาตัวเดียว”

“ใครที่มันกล้าหักหลังเรา ก็จัดการให้มันสิ้นซาก”

แล้วก็ต้องหยุดนิ่งไม่กล้าเดินต่อเมื่อได้ยินบทสนทนาที่อาไรเฟิลพูดกับปลายสาย สีหน้าท่าทางเขาดูน่ากลัว โดยเฉพาะน้ำเสียงที่มันเย็นเยือกจนน่าขนลุก

“แค่นี้ก่อนไว้กูโทรหาอีกที”

“เฮือก!!” สะดุ้งตกใจหัวใจหล่นวูบเมื่อร่างสูงหันหน้ามาสบตา สายตาคู่นั้นมันเย็นยะเยือก ความกลัววิ่งวนจนสั่นไหว เมื่อคนตัวโตเดินตรงเข้ามาหา บทสนทนาเมื่อกี้มันหมายความว่าไง จัดการให้สิ้นซาก หมายถึงฆ่าทิ้งเหมือนในบทละครที่เคยอ่านของพ่อเหรอ

“อาขอโทษ พอดีเพื่อนอาโทรมา อาเลยให้คริสเตียนไปตามหนู เดี๋ยวอาขอเคลียร์งาน 5 นาที แล้วอาจะไปส่ง” อาไรเฟิลพูดพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า แต่ทำไมฉันรู้สึกกลัวรอยยิ้มเขาแบบนี้

“เป็นเด็กดีเชื่อฟังที่อาบอกนะรู้มั้ย” …ชายหนุ่มเดินเข้าไปประชิดตัวคนตัวเล็กที่ได้แต่ยืนนิ่งเหมือนคนไม่มีสติ ก่อนเขาจะค่อย ๆ โน้มหน้าหล่อคมก้มลงดอมดมกลิ่นหอมจากเรือนผมอย่างคนโรคจิต

จุ๊บ

“เดี๋ยวอามานะ” ดวงตากลมโตเบิกกว้าง สติกลับคืนมา รู้สึกอุ่นที่ริมฝีปาก เมื่ออาไรเฟิลประทับจูบแตะลงที่ริมฝีปากบาง ก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้อง

“…….” มองซ้ายหันขวา แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่ลูกน้องอาไรเฟิลอยู่ทั่วทุกมุมบ้าน เขาเป็นใครกันแน่ ถ้าเป็นแค่หมอจิตแพทย์ธรรมดา ทำไมถึงต้องมีลูกน้องมากมายและยังพกปืนแบบนั้น ไหนจะรอยสักที่ดูน่ากลัวมันดูลึกลับซับซ้อนเกินกว่าคนธรรมดาทั่วไป อาเป็นใครกันแน่ แต่ไม่ว่าอาจะเป็นใครที่แน่ ๆ ภูพิงค์คนนี้ไม่มีทางรักคนน่ากลัวโรคจิตแบบนี้แน่นอน

“น้ำครับคุณหนู”

“เฮือก!!” สะดุ้งตกใจอีกครั้งเมื่อเสียงห้าวกวน ๆ ในมือถือน้ำและขนมเดินเข้ามาใกล้

“ผมลูก้า มือขวาบอสครับ ไม่ต้องกลัวพวกเราจงรักภักดีกับบอสยังไง เราก็ต้องจงรักภักดีกับคุณหนูอยู่แล้ว นี่ครับน้ำ” ฉันได้แต่ยืนนิ่ง เอาจริงตั้งตัวแทบไม่ทันคนบ้านนี้จะมีใครบ้างมั้ยที่ปกติ คนนั้นที่ชื่อคริสเตียนก็เข้มขรึมจนน่ากลัว คนนี้กลับดูสดใสกวน ๆ แปลก ๆ ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยรู้จักกันแต่เขาทำเหมือนรู้จักฉันดียังไงยังงั้น

“ไม่ต้องกลัวครับ และไม่ต้องสงสัยผมก็แบบนี้เข้ากับคนได้ง่าย บอสถึงได้ให้ตามประกบคอยดูแลคุณหนูมานานหลายปี” ...ลูก้าพูดอย่างลืมตัว แต่เจ้าตัวจะรู้มั้ยว่าความพลั้งปากนี้จะทำให้ตัวเองเดือดร้อนถ้าเจ้านายหนุ่มรู้เข้า

“ตามประกบหนู” ฉันทวนคำพูด จ้องหน้าเขาอย่างสงสัย

“ครับ…บอสให้ผมตามดูแลคุณหนูตั้งแต่เรียน ม.ต้น จนตอนนี้ก็ยังตามอยู่เลย” พี่เขาพูดยิ้ม ๆ อย่างอารมณ์ดี

“งั้นก็หมายความว่า ที่หนูรู้สึกว่ามีคนตามก็ไม่ได้คิดไปเอง” ว่าแล้วเชียวความรู้สึกมันถึงบอกว่ามีคนตามติดชีวิตอยู่ตลอดเวลา

“แล้วอาไรเฟิลให้พี่ตามหนูทำไม” คุยกับพี่คนนี้แล้วค่อยรู้สึกหายใจหายคอโล่งขึ้นมาหน่อย จะว่าไปพี่เขาดูนิสัยเหมือนไอ้แสบขุนศึกเลย

“ก็บอส ท่านรักท่านหวงคุณหนูไงครับ แล้วคุณหนูรู้มั้ยว่าบอส…”

“ไอ้ลูก้า มึงมาทำอะไรตรงนี้!”

ขวับ!!

เราสองคนหันขวับเมื่อเสียงเข้มเยือกเย็นดังขึ้น เป็นใครที่ไหนไปไม่ได้นอกจากอาไรเฟิล

“เอาน้ำมาให้คุณหนูครับบอส”

“…….” สายตาคมกริบจ้องไปที่แก้วน้ำ

“แล้วจะยืนอยู่ตรงนี้อีกนานมั้ย” อาไรเฟิลพูดอย่างไม่สบอารมณ์ สายตาที่เขามองมามันเลือดเย็นจนพี่ลูก้ากับฉันถึงกับต้องกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ

“ไม่นานครับผมไปแล้ว” พี่ลูก้าพูดติดตลกแต่มันมีอะไรน่าตลกตรงไหน ก่อนเขาจะรีบวิ่งออกไปอย่างไว

“มันพูดอะไรให้หนูฟัง” พร้อมร่างสูงที่เดินเข้ามาประชิดตัว

“…..” ฉันเลือกที่จะเงียบและส่ายหัวแทนคำตอบ

“กลัวอะไรอา อาไม่ทำอะไรหนูหรอก อย่างมากก็แค่”

หมับ!!!

ถูกดึงเข้าไปกอด สายตาคมกริบคู่นั้นเกลี่ยตามองจ้องริมฝีปากบางที่สั่นระริกอย่างมีเลศนัย

“หนูอยากกลับบ้าน นะ…ไหน อาบอกว่าจะไปส่งหนู” ฉันพูดอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ และหลบสายตาคู่นั้น

“มองหน้าอา แล้วตอบมาว่ากลัวอาทำไม” นิ้วเรียวเสยปลายคางให้เงยหน้าขึ้นสบตาเขา กลัวอาทำไม คำถามนี้อาไรเฟิลน่าจะรู้ดีว่าทำไมฉันถึงกลัวเขา

“ตอบมาว่ากลัวอาทำไม ถ้าไม่ตอบอาจะไม่ไปส่ง” ก่อนใบหน้าหล่อคม จะยื่นเข้ามาใกล้ ใกล้จนลมหายใจอุ่นพ่นรดใบหน้าหวาน

“กะ… ก็อาน่ากลัว อาเหมือนพวกโรคจิตเลย แล้วอายังชอบลวนลามหนูอีก” ฉันมองหน้าอาไรเฟิลอย่างชั่งใจก่อนจะพูดออกไปอย่างที่ใจคิด

“ไม่ชอบ?” คิ้วหนาเลิกขึ้นสูงยกค้างไว้เชิงถาม พร้อมปลายจมูกโด่งที่เกลี่ยคลอเคลียพวกแก้มทั้งสองข้าง

“ไม่ชอบค่ะ!!” ฉันตอบเสียงแข็ง สองมือผลักอกแกร่งออกจากตัว แต่กลับไม่เป็นผลเมื่ออาไรเฟิลกระชับกอดแน่นกว่าเดิม

“แต่อาชอบ ชอบกลิ่นตัวหอม ๆ ชอบทุกอย่างที่เป็นภูพิงค์ โดยเฉพาะดวงตาคู่นี้ รอยยิ้มหวาน ๆ นี่” เขาพูดพลางเอานิ้วเรียวเกลี่ยเขี่ยริมฝีปากบางอย่างมีเลศนัย

“เฮ้อ... ไม่อยากรอเลย รู้มั้ยว่าอาอยากได้หนูมาเป็นเมียมากแค่ไหน” อาไรเฟิลพ่นลมหายใจออกมาอีกครั้ง พร้อมพูดกระซิบเสียงแหบพร่า ริมฝีปากร้อนแตะจูบลงที่ซอกคอเบา ๆ ทำเอาฉันแทบหยุดหายใจ ยืนนิ่งชาไปทั้งตัว ใบหน้าหวานนิ่วหน้าด้วยความเจ็บเมื่อริมฝีปากร้อนกดจูบดูดที่คออย่างแรง

“อา… หยุดนะ หนูเจ็บ!!”

“อาจองไว้แล้ว จำไว้ภูพิงค์เป็นของอาคนเดียว”

“กลับบ้าน เดี๋ยวอาไปส่ง”