ตอนที่ 5/2 & 6/1

“เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าคุณนิลปลูกผัก” ไม่รู้ก็แปลก เพราะเขาไม่เคยเอ่ยปากถามเลย

 “คุณภาคินไม่เคยถามนิลนี่คะ พอรู้แล้วจะมาเป็นลูกค้าประจำให้ไหมคะ” เธอพูดแหย่เล่น แต่เขาดันเอาด้วย

ครั้งแรกเลยมั้งที่ได้คุยกันจริงจัง หรืออาจจะเป็นเพราะทั้งสามคนแยกย้ายกันไปเติบโตแล้วอาศัยความบังเอิญในการคุยกันเท่านั้น

 “ไว้ทักผมมาละกันครับ แม่ผมชอบทำอาหาร แกน่าจะชอบ” เขาเสนอไปทางแม่ ซึ่งเปรมสิริก็รู้สึกแปลกๆอย่างไรไม่รู้

แปลกตรงที่ ไม่สนใจเองบ้างเลยหรือไง

ได้ค่ะ แต่ไว้วันหลังนะคะ” ทั้งสองยิ้มให้กันไม่นานพัชสิกาก็เดินลงจากแท็กซี่แล้วเห็นคนทั้งสองยืนคุยกันพอดี

“อ้าวนิล สวัสดีค่ะคุณภาคิน” พัชสิกายกมือไหว้ภาคิน

“พึ่งเลิกงานเหรอครับ”

“ค่ะ” พัชสิกาตอบสั้นๆก่อนทิพวรรณจะวิ่งออกมาพร้อมกับใบหน้าตื่นเต้น

“พัชๆ”

“คะป้า”

“วันนี้จะมาเก็บเสื้อผ้าไปนอนที่คอนโดคุณกฤษใช่ไหมล่ะ คุณกฤษโทรมาบอกป้าแล้ว ซึ่งป้าก็จัดการไว้ให้แล้ว” พัชสิกาไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ แต่เธอไม่ได้ไปตอนเย็นนี้หรอก พรุ่งนี้เช้านู่น

“พรุ่งนี้เช้าค่ะป้า”

ภาคินสงสัย ทำไมต้องไปอยู่กับคนอื่น แล้วแบบนี้เขาก็เห็นหน้าพัชสิกาไม่บ่อยน่ะสิ

“ต้องถึงขั้นไปนอนที่นั่นเลยเหรอครับ”

“ค่ะ ท่านบอกว่าจะได้อยู่ใกล้ที่ทำงาน ท่านไม่อยากให้นั่งแท็กซี่ไปกลับกลัวเลิกดึก” เป็นลุงหรือใครกันแน่ ทำอย่างกับมีความสัมพันธ์กันเกินกว่านั้น ไม่เห็นใจคนขี้หึงอย่างเขาบ้างเลย ทำคะแนนไม่เคยได้ใจพัชสิกาเลยสักครั้ง

“ดีเลย ป้าก็มีกลัวๆ ทุกวันนี้สังคมมันไว้ใจกันไม่ได้”

“ผมอาสาไปรับไปส่งเองครับ” คิดเหรอว่าภาคินจะยอม

“ไม่ดีกว่าค่ะ ยัยพัชกับครอบครัวฝั่งนั้นเขาคุ้นเคยกันดี เขาดูแลยัยพัชได้ดีอยู่แล้ว” ทิพวรรณไม่รู้มาก่อนเลยว่าภาคินชอบหลานตน ที่ผ่านมาก็นึกว่าจะเอ็นดูกันเหมือนพี่น้องสะอีก

“เอ้อนี่ เอาผักมาให้ใช่ไหมหนูนิล มาๆพากันเข้ามาทานข้าวกับป้า ป้าทำกับข้าวอร่อยๆไว้เยอะเลย” ทิพวรรณเอ่ยชวนด้วยท่าทางตื่นเต้น ไม่ได้ตื่นเต้นที่หลานจะไป ตื่นเต้นที่มีเพื่อนทานข้าวด้วยเยอะๆมากกว่า

“ผมมีธุระ” เขาพูดแค่นั้นก็หมุนตัวกลับทันที ทุกคนมองตามพลันขมวดคิ้วงง พัชสิการับรู้ว่าเป็นเพราะอะไร เธอจึงได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ส่วนเปรมสิริเองก็เช่นกันที่มองตามด้วยความรู้สึกเห็นใจ

ตอนที่ 6 เรื่องร้ายๆ

“ช่วงบ่ายมีประชุม เตรียมเอกสารให้ครบด้วย” เขาเดินเข้ามาในห้องพร้อมออกคำสั่งเสียงแข็ง พัชสิกาได้แต่จิบปากหมั่นไส้

พูดกับเธอดีๆสักวันไม่เป็นหรือไง

แผนงานนี้จะมีลูกค้ารายใหญ่มาจากต่างประเทศ ข้อมูลอย่าพลาดเชียวนะ” เนื่องจากมีแผนงานใหม่เกี่ยวกับการก่อสร้างสายการบินที่ประเทศตุรกีซึ่งทางฝั่งนั้นอยากร่วมงานกับบริษัทติดอันดับอย่าง แอร์ไลน์ ทรูซี มากกว่า เพราะมีโอกาสเติบโตในด้านธุรกิจยาวนานมั่นคง คิมหันต์เองก็มองว่าเป็นโอกาสที่ดีที่จะได้ขยับขยายธุรกิจกับนักลงทุนต่างชาติอีกหนึ่งประเทศเช่นกัน

 “ค่ะ ฉันจะไม่ทำให้ผิดหวัง” เธอรีบจัดการกับเอกสารตามที่เขาว่า คิมหันต์ได้แต่เผลอมองทุกท่วงท่าราวต้องมนต์สะกด

ที่จริงพัชสิกาไม่เคยทำอะไรให้เขาผิดหวังเลย ทำงานเก่ง รอบคอบ หาจุดตำหนิแทบไม่ได้ ถ้าไม่ติดว่าเคยมีปัญหากันมาก่อนเขาก็คง ‘หลงรักเธอ’ ไปนานแล้ว

ภายในห้องประชุม

คิมหันต์พูดถึงการสร้างสายการบินแห่งใหม่ในประเทศตุรกี ซึ่งมีมูลค่าการสร้างค่อนข้างสูง เขาได้เสนอแนวคิดต่างๆร่วมกับผู้เข้าประชุมอย่างฉลาดรอบรู้ จนทำให้กรรมการและคู่ค้าพึงพอใจในความคิดเขาเป็นอย่างมาก

ไม่ผิดหวังเลยจริงๆ ที่จะได้เห็นเขาขึ้นมาเป็นประธานบริษัทในอนาคต แม้กระทั่งพัชสิกายังแอบนึกชื่นชมเจ้านายของตัวเองเลย

 “เอาล่ะ ผมขอจบการประชุมเพียงเท่านี้ก่อน ถ้ามีความคืบหน้าเพิ่มเติม ผมจะรวบรวมมาประชุมในครั้งถัดไป” คิมหันต์กล่าวจบการประชุมเสร็จ ผู้เข้าร่วมก็ลุกออกไปจากห้องเหลือไว้เพียงแค่เขากับพัชสิกาเท่านั้น

คิมหันต์จัดการเก็บเอกสารของตัวเอง แล้วหันมามองพัชสิกาเหมือนคิดจะทำอะไรบางอย่าง “เก็บกระเป๋าให้ฉันด้วย”

คิมหันต์ไม่รอให้เธอพูดเลย จัดการโยนกระเป๋าไปให้เธออย่างไม่ไยดี จนหญิงสาวอ้าแขนรับแทบไม่ทัน แถมกระเป๋าใบนี้ถูกอัดแน่นไปด้วยเอกสารทางการค้าระหว่างประเทศ ทำให้มันแน่นจนเธอทรงตัวแทบไม่ได้

 “หนักจังค่ะ” เธอโต้กลับด้วยน้ำเสียงอิดออด อ้อนวอนให้เขาเห็นใจ

 “แค่นี้ไม่ทำให้เธอถึงขั้นช็อกตายได้หรอกมั้ง ทำตัวดีๆให้เหมือนปากหน่อย” เขาแสยะยิ้มร้ายก่อนเดินออกไปแบบไม่รอเธอเลย หญิงสาวเห็นก็นึกหมั่นไส้

พัชสิกาเดินหอบกระเป๋าเก็บเอกสารมายังห้องทำงาน ท่าทางของเธอทำให้คิมหันต์ถึงกับหลุดขำออกมา จะว่าไปแกล้งเธอมันก็สนุกดีเหมือนกัน ถ้าเธอยังไม่คิดที่จะออกไปไหน เลี้ยงไว้เป็นตัวตลกก็น่าจะดี

พัชสิกาเมื่อเห็นเป็นเช่นนั้น ก็ได้แต่วางกระเป๋าไว้ที่โต๊ะของเขาแรงๆ จนผู้เป็นเจ้านายหุบยิ้มแทบไม่ทัน