ตอนที่ 5/1

ฝั่งเลขาสาวก็ได้แต่อ้าปากค้างนั่งนิ่งให้กับการแสดงของอีกฝ่าย

ใครกันแน่ที่หาเรื่องใครก่อน ช่างใส่ร้ายคนอื่นได้อย่างหน้าไม่อาย โชคดีที่ในห้องนี้มีกล้องวงจรปิดแบบบันทึกเสียงได้ เธอจึงเลือกที่จะเฉยๆไว้ก่อน

บางทีเธอก็อยากจะดูท่าทีของเจ้านายหนุ่มเช่นกัน ว่าจะให้ความเป็นธรรมกับเธอได้ถึงขนาดไหน เขาคงไม่ตัดสินเธอตามความรู้สึกหรือจากเรื่องราวที่ผ่านมาหรอกมั้ง

 “แพน ออกไปก่อนไป พี่ขอคุยกับพัชสิกาเอง” เขาพูดเสียงเบาและต้องการฟังแค่พัชสิกาอธิบายเท่านั้น

 “แล้วแพนล่ะคะ” แพนนีญาร์มองตามเพราะอยากรู้ว่าคิมหันต์จะเชื่อใครระหว่างเธอกับยัยคนนั้น

“กลับไปก่อน เดี๋ยวพี่จัดการเอง” คราวนี้กลับกลายเป็นว่าเขาพูดเสียงแข็งขึ้นทำให้แพนนีญาร์ต้องจำใจยอม

 “ก็ได้ค่ะ” เธอค่อยๆปล่อยมือออกจากแขนเขา “ได้เรื่องยังไงโทรบอกแพนด้วยนะคะ”

แพนนีญาร์ถือวิสาสะจุ๊บแก้มคิมหันต์เบาๆเพื่อแสดงให้อีกฝ่ายเห็นว่าคิมหันต์เป็นของเธอ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องทำงานหญิงสาวก็ไม่ลืมที่จะหันมาส่งสายตาจิกกัดใส่เลขาสาวราวกับอยากจะเตือนไว้ว่า  

‘แกคือศัตรูฉัน’

 “มีเรื่องอะไรกับคุณแพน” คิมหันต์หันมาถามเสียงแข็งอีกทั้งใบหน้าหล่อเหลายังดูนิ่งจนเธอเริ่มไหวหวั่น

 “เขามาถามหาท่านรองฯค่ะ” เธอเบือนหน้าหนีและไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังไม่พอใจอยู่

 “จริงเหรอ ไม่ใช่ว่าเธอไปหาเรื่องอะไรเขาจริงๆหรอกนะ”

 “คิดไว้อยู่แล้วว่าคุณจะไม่เชื่อ ถ้างั้นก็ไปเปิดกล้องวงจรปิดดูเองแล้วกัน” พัชสิกาเริ่มหงุดหงิดตัวเอง ทำไมต้องทำตัวฟึดฟัดใส่เขาขนาดนั้น

 “ฉันยังไม่ได้พูดว่าไม่เชื่อ ฉันแค่ถามว่าเธอไปหาเรื่องอะไรเขาหรือเปล่า ก็แค่นั้น” หญิงสาวชำเลืองมองบึ้งๆก่อนจะตอบตามตรง

 “ไม่ค่ะ ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น”

 “ฉันจะหลับหูหลับตาเชื่อเธอก็แล้วกันนะ” พัชสิกาแอบทำเสียงจิ๊กจั๊กโดยที่เขาไม่รู้ตัวเพราะเบามาก

กล้องวงจรปิดมีแต่กลับไม่ดู แถมยังใช้คำพูดเหมือนเข้าข้างฝ่ายนั้นอีก

รักกันดีเหลือเกิน รักกันจนเธอหมั่นไส้!

*******************************

 “นั่งสิ” กฤษเห็นพัชสิกาเดินเข้ามาในห้องทำงานแล้วเขาก็ได้ผายมือเชิญให้เธอนั่ง

“ท่านประธานมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ ถึงได้เรียกพัชมาช่วงใกล้เลิกงานเลย” เธอทำงานมาเกือบหนึ่งเดือนและยังไม่มีโอกาสได้เข้ามาพูดคุยกับเขาในฐานะพนักงาน ขณะนี้เธอได้ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกน้องเขา เธอก็ไม่กล้าที่จะเรียกเขาว่า ‘ลุง’ อย่างเช่นแต่ก่อน

“ไม่ต้องมาเรียกว่าท่านประธานหรอกน่า ลุงให้สิทธิ์หนูพัชเหมือนญาติลุงคนหนึ่ง”

“แต่ว่า...” เธอไม่อยากให้ใครมาตั้งข้อสงสัย แค่คิมหันต์ก็มากพอแล้ว

“หนูไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องคำพูดใครหรอก รวมถึงลูกชายลุงด้วย” หญิงสาวหรี่ตามอง “คิมหันต์มันไม่ชอบลุงมาตั้งแต่เด็กและตอนเด็กๆก็ไม่มีใครเคยขัดใจมัน”

“ค่ะคุณลุง ที่จริงพัชก็ทะเลาะกับเขาบ่อยมากเลยค่ะ แต่ทุกครั้งพัชไม่เคยเริ่มก่อน” เธอบอกเขาตรงๆ ดูจากสีหน้าของหญิงสาวทำให้กฤษทั้งสงสารและเอ็นดู แต่เขาก็ทำได้แค่หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

“ดี คนแบบมันต้องโดนสะบ้าง เออนี่...ลุงมีเรื่องอยากจะบอกหนู”

“เรื่องอะไรคะ”

“ลุงจะให้หนูไปอยู่คอนโดของลุงเพราะมันใกล้บริษัทดี จะทนนั่งแท็กซี่ไปกลับทำไม เผลอๆมีงานด่วนเลิกดึก มันจะอันตรายเอานะ” บ้านป้าของพัชสิกาอยู่ไกลจากบริษัทเขาราวห้าสิบกิโล เจ้าตัวก็ยังขับรถไม่เป็น คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ที่จะปล่อยไว้แบบนั้น

“แพงไหมคะ”

“ลุงไม่คิดเงิน”

“คะ” พูดอีกทีได้ไหม? จะได้มั่นใจว่าตนไม่ได้หูฝาด

ระดับเขาถ้าจะมีคอนโดเป็นของตัวเอง ค่าห้องรายเดือนคงแตะหลังหมื่นแน่ๆ จู่ๆมาให้อยู่ฟรีจะไม่แอ็คติ้งโอเวอร์ไปหน่อยหรือ

“ฟังไม่ผิดหรอก ลุงให้อยู่ฟรีๆ”

“ไม่ได้นะคะลุง พัชเกรงใจ แค่หางานให้พัชก็ว่ามากพอแล้ว”

“เอาน่า เงินแค่นี้เทียบไม่ได้กับชีวิตของลุงหรอก ถ้าอยากช่วยลุงจ่าย ก็จ่ายแค่ค่าน้ำค่าไฟก็ได้ ระบบน้ำไฟลุงยึดตามรัฐบาล ส่วนเสาร์อาทิตย์ก็ค่อยกลับไปดูแลป้า” พัชสิกาเป็นคนขี้เกรงใจ ถ้าให้อยู่แบบไม่จ่ายอะไรเลยก็คงจะประหยัดน้ำไฟประชดเขาอีกแหละ

จะว่าไปเขารู้จักพัชสิกาดีกว่ารู้จักลูกชายตัวเองสะอีก

รถหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดที่หน้าบ้านของทิพวรรณ  ไม่นานก็มีร่างสูงของภาคินเดินลงมาจากรถ ซึ่งก็บังเอิญเจอกับเปรมสิริเข้าพอดี

 “คุณภาคิน” เปรมสิริเอ่ยชื่อเสียงเบา ภาคินส่งยิ้มให้ซึ่งน่าหลงใหลสุดๆ เธอไม่เคยเจอรอยยิ้มที่มองเธอจริงๆจังๆเท่าวันนี้มาก่อนเลย ทุกครั้งที่เขามาหาก็จะเป็นช่วงที่พัชสิกาอยู่ด้วยเสมอ รอยยิ้มที่เขาส่งมามักจะหันไปทางอีกคนมากกว่า

 “สวัสดีครับ มาหาพัชเหมือนกันเหรอ”

“ค่ะ พอดีเอาผักสวนครัวมาส่งป้าด้วย ป้าทิพสั่งไว้ค่ะ” ทิพวรรณเป็นลูกค้าประจำที่ชอบสั่งผักที่บ้านเธอปลูกเสมอ เพราะเธอเป็นเพื่อนของหลานนั่นเอง