ตอนที่ 6/2

 “วางเบาๆหน่อยสิ โต๊ะที่เธอวางมันประกอบไปด้วยกระจกและบางส่วนหลอมไปด้วยไม้เนื้อดี ถ้ามันพังขึ้นมาเงินเดือนของเธอจะพอจ่ายไหม” เขายืนเท้าสะเอวมองอย่างเอาเรื่อง

 “บอกแล้วไงคะว่ามันหนัก” พัชสิกายกยิ้มแล้วยักคิ้วท้าทายสองรอบก่อนจะหมุนตัวกลับไปนั่งที่เก้าอี้

เธอไม่ใช่คนไม่เคารพใคร แต่ถ้าเธอไม่ได้หาเรื่องใครก่อน ฉะนั้นถ้าจะปากดีไว้ปกป้องตัวเองก็ไม่ใช่เรื่องผิด

คิมหันต์เม้มปากมองสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็นผู้หญิงอะไรปากร้ายได้ขนาดนี้ ถ้าไม่มีพ่อเขาคอยให้ท้ายจะกล้าถึงขนาดนี้ไหม

ที่เขาเคยสงสัยเรื่องที่เธอทวงบุญคุณเพื่อหวังผลประโยชน์ ก็น่าจะเป็นเรื่องจริงสินะ

 “หึ ถ้าเธอไม่มีปัญญา ฉันก็มีอีกทางเลือกหนึ่งให้เธอ” คิมหันต์เป็นคนกัดไม่ปล่อยจึงพยายามหาเรื่องเธอต่อจึงพูดเพื่อให้เธอเกิดข้อสงสัย ไม่พอยังเดินเข้ามาใกล้ๆโต๊ะของเธออีก

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองทั้งไม่ชอบใจและไม่เข้าใจ

“อะไรคะ?”

ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าไปใกล้ๆจนใบหน้าแทบจะชิดกันอยู่แล้ว “ก็เอาตัวมาแลกเงินไง ถนัดเรียกร้องผลประโยชน์นักไม่ใช่เหรอ”

พัชสิกาถึงกับผลักตัวเขาออก ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินเลี่ยงออกมาคุยกับเขา “ผลประโยชน์อะไร”

 “ฉันรู้ความจริงหมดแล้วว่าเธอรู้จักกับพ่อฉันได้ยังไง ก่อนอื่นฉันต้องขอบคุณเธอมากเลยนะที่เคยช่วยชีวิตพ่อฉันไว้ตอนเกิดอุบัติเหตุ แต่เงินไม่พอใช้ใช่ไหมล่ะ ถึงได้เอาบุญคุณมาอ้างเพื่อให้พ่อฉันรับเข้ามาทำงานง่ายๆ ไม่สิ! เผลอๆอาจจะเรียกร้องมากกว่านั้นก็ได้” เขาหรี่ตามองพร้อมรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยพิษร้าย

 “ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น ฉันช่วยด้วยความเต็มใจ สมองของคุณคิดแต่เรื่องลบๆ ไม่รู้หลงมาเกิดหรือเปล่าถึงได้แตกต่างกับเขาราวฟ้ากับเหวแบบนี้”

 “แล้วเธอล่ะเกิดมายังไงถึงได้เป็นผู้หญิงหิวเงินแบบนี้ พ่อแม่เป็นไงลูกก็เป็นงั้นสินะ”

 “ฉันไม่มีพ่อแม่!”

คิมหันต์ถึงกับสะอึกเมื่อเธอตะคอกกลับมาแบบนั้น ความรู้สึกผิดที่พูดไม่คิดถาโถมเข้ามาในใจเหมือนมันจะแตกสลายให้ได้ เขาไม่เคยต้องมารู้สึกเจ็บปวดต่อคำพูดของตัวเอง แต่ทำไมต้องเป็นเธอ

**************************************

เวลาเลิกงานมาถึงแล้วทุกคนในบริษัทต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน พัชสิกาก้มๆเงยๆรีบเก็บข้าวของให้ทัน เพราะวันนี้เธอมีนัดทานข้าวกับเพื่อนจากนั้นก็จะกลับไปนอนกับป้าเพราะพรุ่งนี้เป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์

คิมหันต์เดินมาหยุดอยู่ตรงเบื้องหน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย พัชสิกาเห็นแค่ส่วนขาก็ได้แต่ถอนหายใจเงยหน้าขึ้นมามอง

 “มีงานด่วนเหรอคะ” เขาก็คงจะคุยกับเธอแค่เรื่องงานนั่นแหละ

 “ปกติเวลามีพนักงานใหม่เข้ามา ฉันจะเลี้ยงข้าวต้อนรับ แต่กับเธอฉันยังไม่ได้เลี้ยงบ้างเลย ก็เลย...ว่าจะชวนไปทานข้าวด้วยสักมื้อ” ไม่ใช่หรอก เขาแค่อยากไถ่โทษแต่แค่ไม่อยากพูดเฉยๆ

 “ฉันมีนัดแล้วค่ะ” เธอก้มลงเก็บของต่อ ไม่สนใจกันบ้างเลยหรือไง

 “ฉันไม่ว่างไปเลี้ยงเธอวันหลังหรอกนะ”

เธอเงยหน้าอีกรอบพร้อมสะพายกระเป๋า

“ก็ไม่ต้องเลี้ยงสิคะ” จากนั้นก็เดินออกไปทางประตู คิมหันต์ไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ ยังคงทำตัวเป็นมารหัวขนไม่มีเปลี่ยน เมื่อเขาเห็นว่าเธอไม่สนใจ เขาก็รีบวางมือขั้นกับประตูเป็นการรั้งไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้น

พัชสิกาหันมาขมวดคิ้วมอง เขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่ ถ้าขมวดคิ้วอีกทีเด็กแถวบ้านเรียกยายได้เลยนะเนี่ย

“ทำไม กลัวจะตกหลุมรักฉันเหรอ” ว่าแล้ว จะต้องได้ขมวดคิ้วอีกรอบ เอาความมั่นหน้ามาแต่ไหนนักหนา

“ถ้าฉันจะต้องตกหลุมรักเพียงเพราะไปทานข้าวกับผู้ชาย ป่านนี้ฉันคงมีผัวเป็นโขยงแล้วค่ะ” หญิงสาวแสยะยิ้มอย่างรู้ทัน “คุณอยากขอโทษที่ปากเสียใส่ฉันก็พูดมาเถอะค่ะ ฉันไม่เอาไปเปล่าประกาศหรอกว่าคุณเป็นท่านรอง ‘เสียหมา’ เอ๊ะ...”

เธอหันมาคุยกับเขาตรงๆพร้อมกอดอกมั่นอกมั่นใจ “หรือว่าเป็นท่านรองสะเองที่เผลอใจให้ฉัน”

คิมหันต์เปลี่ยนมาบีบที่ต้นแขนแล้วดันให้แผ่นหลังเธอชนเข้าไปประตู “ผู้หญิงอย่างเธอไม่คู่ควรต่อความรักของฉันหรอก อย่างเธอมันก็แค่ที่ระบายชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น”

เขาโน้มลงไปกระซิบที่ข้างหู “ถ้าฉันจะเอาเธอจริงๆ ก็มีค่าให้แค่เฉดหัวทิ้งเท่านั้นแหละ”

พัชสิกาถึงกับร่างกระแทกเข้ากับประตู คิมหันต์เห็นเธอใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บเขาก็พลันรู้สึกผิดอีกรอบ

หญิงสาวจ้องมองที่ใบหน้าหล่อคมคายด้วยความเกลียดชังพร้อมพูดเพื่อเรียกร้องสิทธิ์ของตัวเอง

“ฉันไม่มีวันให้คุณมาแตะเนื้อต้องตัวฉันง่ายๆหรอก”    

 “เบื่อ” พัชสิกามาถึงบ้านผู้เป็นป้าก็กระแทกเสียงระบายอารมณ์ใส่เพื่อนทั้งสอง ก่อนหน้านั้นว่าจะนัดกันไปทานข้าวที่ร้านแถวๆนั้น แต่คิดไปคิดมาควรกลับมาทานข้าวกับป้าดีกว่า ทันทีที่ทิพวรรณได้ยินแบบนั้นเจ้าตัวก็ได้แต่รีบทำอาหารรอหลานด้วยความตื่นเต้นดีใจ

ซึ่งขณะนี้ทางทิพวรรณกำลังทำของว่างเพิ่มเติมอยู่ในครัว ส่วนพัชสิกาและเพื่อนอีกสองคนก็มานั่งรออยู่ที่โต๊ะรับประทานอาหารด้านนอก