ตอนที่ 7 ทางดีดีมีไม่เดิน

หลังจากจัดการสองย่าหลานเรียบร้อยแล้วเย่หย่าซีก็เดินสำรวจทั่วร้านน้ำชา ร้านน้ำชานี้มีบริเวณกว้าง มีสองชั้นหากซ่อมแซมและลงทุนใหม่คงใช้เงินเป็นจำนวนมาก เรื่องนี้เรื่องใหญ่นางยังต้องปรึกษาเขาก่อน

หลังจากสำรวจชั้นบนเสร็จเย่หย่าซีก็เดินลงมาชั้นล่างตอนนี้หญิงชราก็รู้สึกตัวแล้ว ทันทีที่เห็นคนเดินลงมาหญิงชราก็รีบลุกขึ้นโดยมีอาห่าวประคอง "ฮูหยินข้าน้อยแซ่ซูเป็นหนี้บุญคุณท่านมากแล้วจริงๆ ขอบพระคุณฮูหยินที่ช่วยชีวิตเจ้าค่ะ"

เย่หย่าซีเอื้อมมือออกไปดึงหญิงชราให้ลุกขึ้นจากนั้นก็พานางไปนั่งที่เก้าอี้อย่างไม่มีความรังเกียจ จากนั้นน้ำเสียงนุ่มนวลก้เอ่ย "แม่เฒ่าซูร่างกายของท่านโดนความเย็นมานานเลยทำให้เกิดพร่องเย็น นำสมุนไพรเหล่านี้ไปต้มกิน ห่อหนึ่งต้มได้สามครั้งดื่มก่อนนอนวันละหนึ่งครั้ง ท่านก็จะหายดี"

"ขอบพระคุณฮูหยินมากเจ้าค่ะข้าน้อยไม่มีสิ่งใดตอบแทนท่านเลย ข้าน้อยเดิมทีเป็นคนหนิงโจว เมื่อเดือนก่อนเดินทางมาที่เมืองหลวงพร้อมกับอาหารแห้งหนึ่งคันรถมาขาย

มากับหลานชายซูอี้หรือที่เรียกเขาว่าอาห่าวแต่ถึงกลางทางโดนโจรปล้นไปหมดเลยทำได้เพียงขอทานเพื่อหาค่ารถม้ากลับหนิงโจวเจ้าค่ะ"

เย่หย่าซีพยักหน้า นางเชื่อว่าหญิงชราคนนี้ไม่ได้โกหกนางเอ่ยถาม "รถม้าไปหนิงโจวประมาณกี่ตำลึง?"

เหวินจิ่นเอ่ยตอบ "จากเมืองหลวงไปหนิงโจวระยะทางค่อนข้างไกลเจ้าค่ะ ค่ารถม้าก็ราวสองตำลึงเงินเจ้าค่ะ"

เย่หย่าซีครุ่นคิด สองตำลึงเงินสำหรับชาวบ้านทั่วไปก็สามารถใช้จ่ายกับครอบครัวได้หลายเดือน นางหันไปมองหญิงชราจากนั้นก็ตัดสินใจยื่นถุงเงินตำลึงที่เหวินจิ่นนำมาคืนให้นาง "ในถุงเงินนี้เพียงพอสำหรับท่านกับอาห่าวใช้จ่ายระหว่างทางและว่าจ้างรถม้า...."

หญิงชราตกใจนางรีบยกมือขึ้นพร้อมกับปฏิเสธ "นะ นี่...ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะมันมากเกินไปฮูหยินข้า.."

"รับไปเถอะ คนเราเจอกันนับว่าเป็นวาสนา หากวันข้างหน้าข้าผ่านไปทางหนิงโจว เวลานั้นท่านค่อยใช้คืนดีไหม?" เย่หย่าซีเห็นหญิงชราแล้วก็พาลให้คิดถึงปู่กับย่า หญิงสาวจึงปฏิบัติตัวดีมากกับนางจนเหวินจิ่นขมวดคิ้วอย่างงุนงง

เย่หย่าซีพูดต่อ "แม่เฒ่าซูจะพักที่นี่ก่อนพรุ่งนี้เช้าค่อยออกเดินทางก็ได้ อีกหลายวันกว่าข้าจะมาซ่อมแซมที่นี่.."

เย่หย่าซีพูดไม่ทันจบ ที่มือของนางก็มีแผ่นหยกเล็กๆเย็นๆปรากฎขึ้นมา 

หญิงชราพูด "นี่เป็นแผ่นหยกตระกูลซู หากฮูหยินผ่านไปหนิงโจวเพียงนำแผ่นหยกนี้ถามไถ่คนที่หนิงโจวย่อมพาท่านมาที่จวน ขอบคุณฮูหยินมากเจ้าค่ะ" 

เย่หย่าซีที่คราแรกไม่คิดจะรับอะไรจากหญิงชราแต่เมื่อคิดว่าภายภาคหน้าหากได้เดินทางอาจต้องได้พึ่งพาจึงจำรับเอาไว้ "ได้..เช่นนั้นถึงเวลาที่ข้าไปรบกวนหวังว่าฮูหยินผู้เฒ่าซูจะไม่รำคาญ"

ทั้งสองพูดคุยกันสักพักหนึ่งเย่หย่าซีจึงได้ลุกขึ้นและเอ่ยลา เมื่อเดินออกจากร้านน้ำชาเวลาก็ไม่เช้านางหันไปหาเหวินจิ่น "เหวินจิ่นแถวนี้มีอะไรอร่อยๆแนะนำข้าบ้างหรือไม่?"

เหวินจิ่นปรายตาขึ้นมองไปยังตึกด้านหน้าแวบหนึ่ง "ซวนอวี้มีขนมอบขึ้นชื่ออาหารอร่อย พระชายาสนพระทัยหรือไม่เพคะ?"

"นำไปสิ" นางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจากนั้นก็หันไปหาเด็กสาวที่ด้านหลัง "ทานข้าวก่อนนะข้าจะไปส่งที่จวน" เด็กสาวยกมือกุมหน้าผากพยักหน้าน้อยๆนางไม่รู้ว่าพี่สาวคนนี้เป็นใครกันแน่ได้ยินเพียงสาวใช้เรียกพระชายา พระชายาอะไรนางก็ไม่รู้นึกไม่ออก

เย่หย่าซีดื่มด่ำกับบรรยากาศโบราณอยู่ครู่หนึ่งนางก็ยิ้ม สภาพแวดล้อมที่สัมผัสด้วยตนเอง กับสภาพแวดล้อมที่สร้างขึ้นเป็นฉากในการถ่ายละครนั้นแตกต่างกันมากจริงๆ

เย่หย่าซีเดินตามเหวินจิ่นเข้าไปยังหอซวนอวี้ หญิงสาวใบหน้าเล็กรูปไข่กับผิวพรรณที่ขาวนวลไร้เครื่องประทินโฉมสวยสะคราญสะดุดตาผู้คนระคนแปลกใจ

ทุกคนที่ผ่านไปมาในหอซวนอวี้ต่างก็สงสัยว่าหญิงสาวตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองลั่วเฉิงยกเว้นบรรดาองค์หญิงสูงศักดิ์ในวังแล้วยังมีคนที่งดงามสูงส่งเช่นนี้ด้วยหรือ?

รอบกายของนางแผ่ซ่านกลิ่นอายสูงศักดิ์ ท่าทางเรียบนิ่งไม่ใส่ใจต่อสายตาของคนรอบข้างของนางดูน่าสนใจยิ่งนัก

"ไอโหยว นี่เป็นบุตรีจากจวนไหนกันเหตุใดข้าถึงไม่เคยเห็นเล่า?" เย่หย่าซีเดินเข้ามาในหอซวนอวี้ได้เพียงเล็กน้อยก็มีชายหนุ่มแต่งตัวหรูหราเดินมาขวางหน้าของนางเอาไว้

เย่หย่าซีขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจเล็กน้อยนางยกมือไปโอบเด็กสาวไว้ด้านหลังเพื่อปกป้องแล้วตวัดดวงตาขึ้นมองยังคนที่มาขวางทาง นางยังคงสุภาพ "รบกวนหลีกทางด้วย" 

"ไม่เพียงหน้าตาสะสวยน้ำเสียงยังนุ่มนวนมากๆด้วย ข้าชักอยากจะรู้จริงๆว่าหากอยู่ใต้ร่างของข้าหยวนตี้ห่าวคนนี้จะร้องไพเราะขนาดไหน"

"ฮ่าๆ ฮ่า.." หลังจากเขากล่าวจบเหล่าคนที่อยู่ด้านหลังของเขาสองสามคนก็หัวเราะดังขึ้นทำให้ผู้คนที่อยู่แถวนั้น ต่างก็หันมาให้ความสนใจ

เย่หย่าซีขบริมฝีปากแน่นเหวินจิ่นเดินขึ้นมาขวางนางพูดขึ้นกับหยวนตี้เห่าว่า "คุณชายหยวน...."

พลั่ก! "บ่าวชั้นต่ำเช่นเจ้าหลบออกไป"

เหวินจิ่นยังพูดไม่ทันจบและไม่ทันตั้งตัวนางก็โดนหยวนตี้ตี้ห่าวผลักออกไปจนคนทั้งคนล้มลงกับพื้น เย่หย่าก้าวเดินเข้าไปประคองนางขึ้นมา เหวินจิ่นกล่าว "พระชายาหม่อมฉันไม่เป็นอะไรเพคะ"

"พระชายาหรือ? น่าสนใจ น่าสนใจ พวกเจ้านี่ช่าง...." หยวนตี้ห่าวที่กำลังหัวเราะอยู่ก็แข็งค้างครู่เดียวเขาก็ขำขึ้นมาอีกและเหล่าลูกสมุนของเขาก็หัวเราะตาม ผู้คนที่อยูละแวกนั้นต่างก็มองมาเป็นจุดสนใจ

เย่หย่าซีก้าวเดินออกมาข้างหน้า "คุณชายท่านนี้กลางวันแสกๆท่านยังกล้าลงไม้ลงมือท่านไม่เห็นกฎหมายบ้านเมืองในสายตาเลยหรือ?"

"ฮ่าๆฮ่าฮ่า แม่สาวน้อยเจ้าคงยังไม่รู้จักข้าสินะ กฎหมายบ้านเมืองใช้กับพวกโง่เง่าเท่านั้นเจ้าอยากอยู่เหนือกฎหมายหรือไม่เล่า มาเป็นสาวน้อยอุ่นเตียงให้ข้าสิรับรองว่าในเมืองหลวงแห่งนี้จะไม่มีใครกล้ารังแกเจ้าเลย มามะ"

"อ๋อข้าจำได้แล้วเจ้าคืออันธพาลหยวนตี้ห่าวบุตรชายไม่เอาไหนของเสนาบดีหยวนสินะรีบออกไปให้พ้นเลยหากเจ้าไม่อยากเจ็บตัว"เด็กสาวที่หลบอยู่ด้านหลังของเย่หย่าซีมาตลอดก้าวเดินออกมาตะโกนใส่หน้าหยวนตี้ห่าวอย่างไม่เกรงกลัว

หยวนตี้ห่าวหรี่ตาเขารีบผลักเด็กสาวออกไปอย่างแรงจนร่างของนางกระเด็นไปชนเหวินจิ่นเย่หย่าซีสีหน้าเย็นชา นางหันไปหาเด็กสาวและเหวินจิ่นเมื่อเห็นว่าพวกนางไม่เป็นอะไร

พลั่ก..."อ๊ากๆๆ เจ้า..เจ้า อ่าข้าเจ็บๆๆ"

เย่หย่าซีก็ยกเท้าขึ้นมาเตะผ่าเข้าตรงกลางหว่างขาของหยวนตี้ห่าวพร้อมกับเอ่ยออกมาอย่างเย็นชาว่า "ใครให้เจ้ารังแกพวกนาง?"

หยวนตี้ห่าวที่โดนเตะเข้าหว่างขาโดยตรงเขาก็ซวนเซและรู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมาก มือของเขายังคงกอบกุมบริเวณนั้นพร้อมกับขาที่หนีบแน่น ใบหน้าของเขาดูเจ็บปวดแต่ก็เย็นชาเผยความโหดเหี้ยมออกมาแล้วกัดฟันพูดขึ้น "ในเมื่อพูดกันดีดีไม่ยอมถ้าอย่างนั้นข้าคงต้องใช้ไม้แข็งแล้ว เจ้าเรียกร้องให้ข้าบีบบังคับเจ้าเองนะ" 

พูดจบหยวนตี้ห่าวก็ยืดตัวขึ้นอย่างฝืนทนเขาก้าวเดินเข้ามาด้วยความโมโหขีดสุด เย่หย่าซียืนอยู่กับที่รอให้เขาเดินเข้ามาใกล้อย่างใจเย็น ถัดไปไม่ไกลอีกมุมหนึ่งของโต๊ะบนชั้นสอง ลู่หยางยืนมองเหตุการณ์นั้นอย่างกล้าๆกลัวๆ กลัวว่าองค์หญิงแคว้นหนานจะโดนอันธพาลหยวนรังแก กลัวนางจะได้รับอันตรายดีชั่วอย่างไรก็เป็นถึงองค์หญิงต่างแคว้นสูงศักดิ์คนหนึ่งแต่พอจะยื่นมือเข้าไปช่วยก็ยังไม่ได้รับคำสั่งจากนายเหนือหัวที่นั่งจิบชากับหญิงงามอยู่ข้างๆ

ก่อนที่หยวนตี้ห่าวจะก้าวเข้าไปถึงตัวของเย่หย่าซีลู่หยางกำลังจะเดินเข้าไปถามความเห็นของท่านอ๋องในพริบตานั้นก็ได้ยินเสียงร้องโอดโอยของหยวนตี้ห่าวดังขึ้นมามาอีกครั้ง

"อ๊าก...นางผู้หญิงแพศยาเจ้ากล้าทำร้ายข้า?"

เย่หย่าซีที่เตะเข้าไปตรงเป้าของหยวนตี้ห่าวอย่างรุนแรงอีกครั้งแม้ว่าหยวนตี้ห่าวจะระวังแล้วแต่ก็ยังพลาดท่านางอีกครั้งและครั้งนี้ช่างรุนแรงยิ่งนัก

เย่หย่าซีปัดมือ หญิงสาวยืนเชิดหน้าขึ้นแล้วเย้ยหยันด้วยเสียงเย็น "ทางดีดีมีไม่เดิน เจ้ากลับเลือกเดินทางไปนรก บ้านเมืองมีกฎหมายบ้านเมืองเจ้าจะบอกว่าตระกูลของเจ้าอยู่เหนือกฎหมายบ้านเมืองได้อย่างไร

คนที่บ้านไม่สั่งสอนเจ้า มาวันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าเอง.." ดวงตาหงส์ที่สวยงามของนางหรี่ลง ขนตางอนยาวสั่นไหวลู่หยางกลืนน้ำลาย มู่หรงเทียนหยูส่งสัญญาณมือให้ลู่หยาง ลู่หยางรู้สึกโล่งใจ

"พวกเจ้ามัวอึ้งอะไร จับพวกมันเอาไว้ให้ข้า คอยดูว่าข้าจะจัดการเจ้าอย่างไรนางผู้หญิงน่าตาย!" หยวนตี้ห่าวเจ็บจนขบกรามแน่น

สุนัขรับใช้ซื่อสัตย์สามสี่คนได้ยินคำสั่งต่างก็รีบรายล้อมพวกนางทั้งสามเอาไว้

ชายร่างยักษ์คนหนึ่งกระโจนเข้าใส่เย่หย่าซีทันที เย่หย่าซีก็มีวิชาการต่อสู้เอาไว้ป้องกันตัวอยู่พอตัว เพราะในฐานะนักแสดงที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งย่อมต้องเจอกับแอนตี้แฟนส์ที่บ้าคลั่งมาไม่น้อย

เป็นผู้หญิงนางก็รับมือได้แต่ถ้าเป็นผู้ชายแน่นอนว่านางต้องไปเรียนการป้องกันตัวเพิ่มเติม ชายคนนั้นกระโจนเข้ามาทั้งตัว เย่หย่าซีหลบอย่างคล่องแคล่วแล้วร่างเล็กๆก็กระโดดถีบชายคนนั้นจนหัวคะมำ

ลู่หยางที่กำลังวิ่งเข้ามาเห็นฉากนั้นเข้าก็หยุดชะงัก ครู่หนึ่งเขาก็รีบเร่งปรี่เข้าไป

ชายทั้งสามเห็นสหายโดนเตะพวกมันก็ปล่อยมือจากเด็กสาวทั้งสองแล้วหันมาล้อมเย่หย่าซีแทน ชายคนหนึ่งกำลังพุ่งตัวเข้าใส่นางแต่ยังไม่ทันได้แตะโดนแขนของนางเขาก็โดนคนถีบจนกระเด็น

ตุบ

"อ๊าก...ใครไม่มีตามาจุ้นจ้านเรื่องของคุณชายหยวน?"

...

...