ตอนที่ 5 ทำงานวันแรก

ณ บ้านรัฐนากรณ์

ผมยืนมองประตูรั้วสีทองขนาดใหญ่ วันนี้เป็นครั้งที่สองที่ผมมาเหยียบที่นี่ แล้วคงต้องอยู่ทำงานอยู่ที่นี่ตลอดหลายปี ผมกระชับกระเป๋าเป้ขนาดใหญ่ที่มีเสื้อผ้าผม ที่เก็บพับเอาไว้เมื่อคืนเป็นอย่างเรียบร้อย ก่อนที่ผมจะก้มมองสร้อยที่สวมใส่คอ เป็นสร้อยที่ยายสุขให้เมื่อคืนก่อนนอน เป็นสมบัติชิ้นเดียวที่แม่ฝากไว้ให้ผม ผมจะเก็บรักษาเอาไว้อย่างดี สัญญาเลยครับ

“มาแล้วเหรอพี่แก้ว! เข้ามาเลยค่ะ”

เด็กสาวเสียงใสพูดกับผมพร้อมรอยยิ้ม เธอเดินมาเปิดประตูเพื่อให้ผมเข้าไปในบ้าน ผมก็ยิ้มตอบรับเธอ

“สวัสดีค่ะพี่แก้ว หนูกล้วยหอมนะจ๊ะ เป็นลูกของแม่พร”

กล้วยหอมพนมมือไหว้กล่าวทักทาย ผมก็รับไหว้น้อง น้องชื่อกล้วยหอม เป็นชื่อเพราะจังเลย แถมน้องยังน่ารักอีก เป็นลูกของพี่พรด้วย

“มาเดี๋ยวน้องช่วยถือ”

“ไม่ต้องครับ พี่ถือเองได้”

ผมบอกกับน้องไปว่าผมถือเองได้ อีกอย่างกระเป๋าก็หนักจะให้น้องผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียวถือได้ไง อีกอย่างผมก็เป็นผู้ชาย แบกกระสอบทรายยังแบกมาแล้ว ถือกระเป๋าใบใหญ่ชิว ๆ ถือได้สบาย

“แต่พี่จะหนักเอานะ อีกอย่างพี่แก้วก็ตัวเล็กกว่ากล้วยเยอะเลย”

“……”

ตัวเล็กกว่าน้องนั้นเหรอ ไม่จริงน่า จะเป็นไปได้ยัง ผมรีบมองตัวน้องกับตัวผมที่ดูจะไม่ต่างกันมาก ไม่ใช่สิ! ทำไมผมกับดูตัวเล็กกว่าน้องล่ะ อายนะที่ถูกผู้หญิงพูดแบบนี้

“พี่แก้วสูงเท่าไหร่เหรอจ๊ะ”

“พ..พี่สูง 165”

“กล้วยสูง 169 เพราะนั้นเอากระเป๋ามาจ้ะ กล้วยจะถือให้”

ได้ยินส่วนสูงน้อง ผมก็ยิ่งอายมากกว่าเดิม ผมว่าผมดื่มนมเยอะอยู่นะ แต่ทำไมถึงไม่สูงสักที น้องก็รีบหยิบกระเป๋าผมไปถือทันที จนผมคว้าไม่ทัน แรงน้องดูจะเยอะมากด้วย

“กล้วยไม่อยากเชื่อ ว่าพี่จะเป็นผู้ชายเลย พี่สวยขนาดนี้เป็นผู้ชายได้ไงกัน ผิวพรรณเนียนแถมยังขาวอีก กล้วยอยากสวยเหมือนพี่จังพี่แก้ว”

“ก..กล้วยหอม พี่อายนะ”

“ขอโทษจ้ะพี่ พี่สวยเหมือนพวกดาราเลยนะ อาจจะมากกว่าดาราอีก ถ้าได้แต่งหน้าสวยแซ่บแน่นอน ขนาดไม่แต่งยังสวยเลย”

ชมเกินไปกล้วยหอม ยังคิดว่าพี่เป็นผู้ชายบ้างไหม ทำไมดูตอนนี้คิดว่าพี่เป็นผู้หญิงล่ะ ใบแก้วนอกจากหน้าตาและความสูงแล้วก็เหมือนผู้หญิงหมด แต่ความสามารถผมก็ไม่ได้เหมือนผู้หญิงหมดสักหน่อย

“มาแล้วจ้ะแม่”

“มาแล้วเหรอ กินข้าวกินปลายังแก้ว”

ผมพนมมือไหว้พี่พรทันทีเมื่อได้เห็น พี่พรก็ไหว้รับแล้วถามผมด้วยความเป็นห่วง ที่ผมอยู่ตอนนี้คือในครัวขนาดใหญ่ สไตล์ยุโรปด้วย ดูหรูหราจังไม่ต่างจากในบ้านเลย

“ผมกินมาแล้วครับ”

“นั้นก็ดี จะได้ไม่เสียเวลา เดี๋ยวฉันจะแนะนำทุกคนให้รู้จัก”

จู่ ๆ ก็มีผู้หญิงสองคนเดินเข้ามาในครัว สองคนนี้ผมไม่รู้จัก พวกเธอดูสวยมาก ผมรู้จักแค่พี่พร กับกล้วยหอมแค่สองคนเอง ส่วนอีกสองคนไม่รู้จัก ผมหวังว่าผมจะเข้ากับพวกเขาสองคนได้นะ

“คนนี้ชื่อ อ้อน อายุ 24 ปี ทำหน้าที่เป็นแม่ครัวทำอาหาร นายจะเป็นผู้ช่วยของอ้อนนะใบแก้ว”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะใบแก้ว ไม่อยากเชื่อเลยว่านายจะเป็นผู้ชาย สวยมาก ๆ เลย”

“ย..ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับพี่อ้อน”

พี่อ้อนชมผมสวยอีกคน นั่นยิ่งทำให้ผมขาดความมั่นใจ ผมเป็นผู้ชายนะ ทำไมต้องเกิดมาสวยเหมือนเเม่เต็ม ๆ ด้วย แต่ก็ดีใจที่เหมือนแม่นะ แต่มันก็เกินไปไหม ผมอายมากเลยนะ

“ส่วนนางคนนี้ มันชื่อ ชมพู่ เป็นพี่นายเหมือนกัน มันมีหน้าที่ทำงานบ้าน แต่มันก็ไม่ได้ทำอะไรในบ้านหรอก นอกจากแต่งตัวอ่อยคุณท่านไปวัน ๆ “

“ป้าพร!”

“!!!”

ผมสะดุ้งตกใจทันที เมื่อเธอพูดเสียงแหลมดังด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความโกรธโมโห แล้วที่พี่พรพูดแบบนั้นออกมาหมายความว่าไง เธอเป็นคนแบบนั้นเหรอ

“ฉันพูดผิดตรงไหน”

พี่พรก็ยังยืนกอดอกพูดกับเธอเหมือนอย่างปกติ ผมก็ยืนงงไม่เข้าใจเลย ข้าง ๆ ผมก็มีน้องกล้วยหอมอยู่ด้วย ส่วนพี่อ้อนก็ยืนมองตกใจเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยใจ

“รำคาญ! ถ้าฉันเป็นเมียคุณท่านเมื่อไหร่นะ ฉันจะเฉดหัวพี่ออกจากบ้านเป็นคนแรก”

“เออ! ขอให้ได้เป็นแล้วกัน เมียคุณท่านเนี่ย คิดว่าท่านจะเอามึงหรือไง”

“….”

พี่พรก็วีนไม่ต่างจากพี่ชมพู่เท่าไหร่ สองมือที่กอดอกเท้าสะเอวอย่างไม่พอใจ ผมที่มารู้จักกับพี่ ๆ ทำงานวันแรก ก็ดูจะไม่ดีเท่าไหร่เลย แต่ไม่เป็นไรขอแค่อยู่ใครอยู่มัน อย่ามาหาเรื่องผมก็พอ ผมไม่อยากมีปัญหาอื่น ๆ ตามมา ตั้งใจทำงานหาเงินดีกว่า

“ฉันโมโหที่เมื่อเช้ามันไม่ช่วยเอ็งนางอ้อน ให้เอ็งไปจ่ายตลอดคนเดียว”

“เฮ้อ ฉันไม่สนใจยัยชมมันหรอกพี่พร พูดเท่าไหร่มันก็ไม่เคยช่วยฉันทำเลย “

“ขอโทษด้วยใบแก้ว นายคงตกใจมากเลยสินะ ดูทำหน้าเข้า อยู่ไปนาน ๆ เดี๋ยวก็ชิน ฉันด่ามันเกือบทุกวัน เพราะมันไม่ทำงานบ้านอะไรเลย”

พี่พรบอกผมด้วยน้ำเสียงเย็นลง ผมก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ไม่มีใครชินเรื่องแบบนี้หรอกครับ ที่ทุกวัน ๆ ต้องมาด่ากัน ผมจะชินได้จริงเหรอ มันต้องปวดหัวมากแน่เลย แต่ผมจะพยายามไม่สนใจครับ

“แล้วก็จะมีพี่ต้นสามีของฉัน หน้าที่ก็ตัดแต่งสวน ทำสวน แล้วก็เป็นคนขับรถให้คุณท่าน แต่ก็ไม่ค่อยได้ขับรถให้คุณท่านหรอก คุณท่านชอบขับรถเองมากกว่า แล้วก็มีเก่งกล้าที่จะเข้ามาทำงานสวนที่นี่ด้วย แต่คงจะมาตอนเย็นใกล้ ๆ ค่ำ”

ใบแก้วเมื่อได้ยินว่าเก่งกล้าก็ได้เข้ามาทำงานที่นี่ ก็รู้สึกดีใจมาก เพราะเก่งกล้าดูใจดี

“กล้วยหอมลูกก็พาใบแก้วไปห้องพักสิ จะได้จัดข้าวจัดของ จะได้เริ่มทำความสะอาดบ้านเลย”

“จ้ะแม่ ไปกันเถอะพี่แก้ว”

“อ..อืม”

ผมเดินตามน้องกล้วยหอมไป ทั้งที่น้องก็ยังถือกระเป๋าผมอยู่ เป็นผู้ชายแท้ ๆ แต่กลับต้องให้ผู้หญิงมาถือของ เพราะรูปร่างผมมันเป็นแบบนี้งั้นเหรอ ไม่สมชายเลยใบแก้ว

แล้วจัดห้องเสร็จ พี่พรจะให้ทำงานบ้านเลยเหรอ ดีเหมือนกันผมก็อยากสำรวจในบ้านหลังนี้ว่ามีกี่ห้อง เป็นห้องใช้สำหรับอะไร ตื่นเต้นไม่ไหวแล้ว อยากจะทำเร็ว ๆ จัง

“พี่แก้วอยู่ห้องนี้นะจ๊ะ”

กล้วยหอมหยุดเดินแล้วชี้ห้องที่อยู่ตรงหน้าผม เป็นประตูไม้สีขาวสะอาดตา มีบานหน้าต่างเปิดอ้างออกสองบาน บริเวณรอบหน้าห้องมีกระถางดอกดาวเรืองสีเหลืองสดใส แล้วยังส่งกลิ่นหอมอีก ดูดีมากเลย ผมไม่เคยคิดว่าจะได้มาอยู่ในที่ที่ดีแบบนี้

กล้วยหอมเปิดประตูก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง ผมก็เดินตามน้อง พอเข้ามาผมก็รู้สึกตกใจไม่น้อย มันดีมาก ๆ ไม่คิดว่าจะได้มาอยู่ที่ดี ๆ ขนาดนี้ ในห้องกว้างขนาดกลาง โทนสีเขียวอ่อน ผนังลวดลายดอกไม้สีชมพูน่ารัก มีเตียงนอนขนาดใหญ่อยู่ตรงกลาง ปูด้วยผ้าเนื้อดี ด้านซ้ายมือของเตียง เป็นตู้เสื้อผ้า มีโต๊ะกระจกสำหรับวางครีมและของใช้ ด้านขวามีโทรทัศน์ ที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ดู เพราะไม่มีปัญญาซื้อ แต่ตอนนี้ผมมีโอกาสดูแล้ว อยากดูจัง แต่ต้องไปทำงานก่อนนะ

“พี่แก้วอีกห้อง คือห้องน้ำนะจ๊ะ”

“ขอบคุณนะน้องที่พาพี่มาดูห้องพัก”

“หน้าที่ของกล้วย ไม่ต้องขอบคุณหรอกจ้ะพี่แก้ว”

น้องเป็นเด็กน่ารักจัง ไม่เคยมีเด็กผู้หญิงมาพูดคุยกับผมสักเท่าไหร่ เพราะหน้าตาและรูปร่างของผมที่ดูจะโดดเด่นกว่าเด็กผู้หญิงคนอื่น ๆ แล้วก็หาว่าผมเป็นตัวประหลาดที่เป็นผู้ชายแท้ ๆ กับหน้าตาเหมือนผู้หญิง ชีวิตวัยเด็กของผมไม่ค่อยมีเพื่อน หรือไม่มีเลยก็ได้ จนผมก็รู้สึกเหง้า แต่ดีที่มียายสุขอยู่เคียงข้างผมตลอดมา

“มาจ้ะ เดี๋ยวกล้วยช่วยจัดนะจ๊ะ”

“น..น้องเดี๋ยวพี่ทำเอง”

“รีบช่วยกันจัดจะได้รีบเสร็จ ๆ จ้ะพี่แก้ว เดี๋ยวพี่ต้องไปทำงานบ้านอีก”

“นั้นพี่ขอรบกวนหน่อยนะ ขอบคุณอีกครั้งด้วย”

ผมเกรงใจน้องมากเลยนะ ทั้งถือกระเป๋าให้ ทั้งพามาที่ห้อง แถมยังช่วยผมจัดเสื้อผ้าของใช้อีก ถ้ามีอะไรช่วยน้องได้ผมก็จะช่วย น้องดูเป็นมิตรมากด้วย ดีใจจังที่ได้เจอคนนิสัยดีเเบบกล้วยหอม

เวลาผ่านไป 30 นาที

“เรียบร้อยแล้วน้อง ขอบคุณมากนะที่ช่วยพี่จัด”

ผมขอบคุณน้องกล้วยหอมอีกครั้ง กว่าจะจัดจะวางก็หลายอย่าง พอของขาดเหลือน้องก็ไปเอามาต่อเติมจนครบ เช่น ยาสีฟัน แปรงสีฟัน แชมพูสระผม ครีมอาบน้ำ เยอะแยะสารพัดเลย

“น้องเต็มใจช่วยพี่แก้ว มีอะไรขาดเหลือก็บอกน้องได้เลยนะ น้องจะไปหามาให้ ไม่ต้องเกรงใจนะจ๊ะ “

“ขอบคุณครับ นั้นไปหาพี่พรเลยไหม”

“นั้นไปกันเลยจ้ะ ถ้าช้าคงโดนดุเเน่เลย”

โดนดุนั้นเหรอ นั้นรีบไปเลย ผมไม่อยากโดนดุ ทำงานวันแรกแต่กลับมาช้า มันดูไม่ดีเลย ถ้าไม่พอใจจนไล่ผมออก ผมจะทำยังไง มีโอกาสได้ทำงานดี ๆ เงินดี ๆ แล้วแท้ ๆ ใบแก้ว นายต้องทำให้สุดความสามารถ ตั้งใจขยันทำงานจะได้มีเงินส่งให้ยายได้ใช้

“พี่แก้ว กลัวโดนดุขนาดนั้นเลย ดูเป็นคนมีความรับผิดชอบมากเลยนะเนี่ย ต้องคอยดูไปเรื่อย ๆ”

ฉันมองพี่แก้วที่รีบวิ่งอย่างรวดเร็วจนฉันวิ่งตามไม่ทัน พี่แก้วดูเป็นคนขยันนะ ดูอยากจะทำงานที่นี่ด้วย แล้วเหตุผลที่มาสมัครก็ไม่ใช่คุณท่านอีก พี่แก้วดูน่าสนใจ ไหนจะรูปลักษณ์หน้าตาที่เหมือนกับผู้หญิงอีก ยิ่งน่าค้นหามีเสน่ห์ยังไงไม่รู้ แถมอาหารที่ทำก็อร่อยมากด้วย เก่งสุด ๆ

แต่ก็ต้องคอยจับตามองพฤติกรรมพี่แก้วอยู่ดี ทำไมแม่ต้องมาให้ฉันทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ พี่แก้วดูออกจะเป็นคนดี ดูไม่ใช่คนเลวร้ายสักหน่อย แต่ก็ชั่งเถอะฉันก็จะคอยดูไปเรื่อย ๆ

ณ ห้องครัว 10.23 นาฬิกา

“เเฮ่ก! ขอโทษด้วยนะครับ ที่ผมมาช้า”

ผมหอบหายใจด้วยความเหนื่อย ระยะทางจากที่พักกับห้องครัวมันไกล ผมที่ไม่อยากโดนดุ ก็รีบวิ่งสุดฝีเท้า จนมาถึงจนได้

“ใบแก้วนายไม่ได้มาสาย แต่ก็ดีที่มาเร็ว ๆ เพราะฉันมีงานให้นายทำ”

“งานอะไรครับ บอกผมได้เลยผมทำได้ครับ”

จะงานอะไรก็เอามาให้ผมทำเลย ผมทำได้อยู่แล้ว ผมเงยหน้ามองพี่พรที่ยิ้มมาให้ผมเหมือนกับมีแผนอะไร

“ทำความสะอาดบ้านทุกห้องของที่นี่ นายทำได้ไหม”

“…….”

“ไม่ได้นั้นเหรอ?”

“ได้ครับ ผมทำได้จะให้ทำงานอะไรก็ทำได้ครับ “

ผมทำได้ เคยทำหนักมากกว่านี้แล้ว แค่ทำความสะอาดห้องทุกห้อง สบายสำหรับผมมาก ยิ่งงานบ้านผมยิ่งชอบ ทำแล้วสนุกดี ได้ออกกำลังกายด้วย แถมบ้านก็น่าอยู่ แล้วอุปกรณ์มันอยู่ตรงไหนล่ะ

“แล้วผมต้องเอาอุปกรณ์ที่ไหนครับ”

ผมถามพี่พร ที่นั่งมองมาที่ผมเหมือนกับพิจารณา จนผมรู้สึกเกร็ง มีอะไรหรือเปล่า ผมทำอะไรให้พี่พรไม่พอใจเหรอ แต่ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ

“วางอยู่ตรงนั้น ฉันเตรียมให้นายหมดแล้ว”

“นั้นผมไปทำก่อนนะครับ”

“อ…อืม”

เด็กคนนี้แปลกกว่าเด็กคนอื่น แค่ทำห้องเดียวก็เหนื่อยจะตาย ไม่มีใครอยากทำหรอก มีแต่นายคนเดียวที่ไม่คัดค้านอะไร

“แม่แรงเกินไปไหม กล้วยจะไปช่วยพี่แก้วนะ”

“ไม่ต้อง ให้ใบแก้วทำเองฉันไม่เชื่อหรอก ว่าใบแก้วจะทำความสะอาดหมดทุกห้องได้ ห้องมีตั้ง 10 ห้อง ทำไม่ไหวหรอก แต่ยังจะรับทำ ”

แค่อยากพิสูจน์ก็เท่านั้น แต่เมื่อวานที่ให้ทดสอบทำอาหาร ทำได้ออกมาได้ดี รสชาติอร่อยไม่มีที่ติ แต่เรื่องงานบ้านฉันยังไม่ได้ทดสอบ อยากจะรู้เหมือนกันว่าวันนี้จะทำความสะอาดได้ทั้ง 10 ห้อง ได้จริงไหม แต่ดูแล้วใบแก้วเป็นคนกระตือรือร้น ทำงานที่นี่ดูจะไม่ขี้เกียจ ฉันอยากได้คนแบบนี้

“ใจร้ายจังแม่ พี่แก้วออกจะตัวเล็ก ให้ทำงานหนัก ๆ ไม่สงสารบ้างเหรอ แถมให้ทำคนเดียวด้วย”

“ก็ฉันอยากรู้ ว่าใบแก้วมันจะเหมือนอีชมพู่ที่ทำงานวันแรกเปล่า วันแรกพูดจาดี แต่พอวันที่สองคนละคน”

เหอะ! ฉันไม่น่ารับปากแม่มันเลย ที่ให้รับมาทำงานเป็นแม่บ้านที่นี่ แต่เพราะสงสารแม่มันที่ป่วย แม่มันก็ตามใจเลี้ยงลูกจนเสียนิสัย แม่ของฉันยายละมุนเอ็นดูจนจะส่งเสียให้เรียนแต่กับไม่เลือก ไปเลือกแต่งตัวอ่อยคุณท่านที่มาบ้านเกือบทุกครั้ง จนฉันก็กลัวว่าคุณท่านจะไม่โอเค แล้วไล่นางออกไป ออกไปได้เลยก็ดี ขี้เกียจมาตามเก็บเช็ด

“แต่แม่จ๊ะ พี่แก้วไม่เหมือนพี่ชมพู่เลยนะ นิสัยดีมากด้วย ขอบคุณฉันด้วยที่ช่วยพามาห้อง จัดข้าวจัดของ “

ยัยลูกคนนี้ทรงจะชอบใบแก้วมาก เมื่อวานได้กินอาหารที่ใบแก้วทำ ก็เอาแต่ชมไม่หยุดปาก ทั้งเคี้ยวทั้งพูดน่าตีจริง ๆ เป็นผู้หญิงให้เรียบร้อยหน่อย แล้วก็ไม่ใช่แค่ลูกฉันคนเดียว ทั้งต้นสามีของฉันและนางอ้อนก็พูดชมไม่หยุด ยกเว้นนางยัยชมพู่ที่บอกว่าไม่อร่อย มันคงไม่มีลิ้นรับรสล่ะมั้ง

“เฮ้อ ดูไปก่อน แม่ก็ไม่ได้คิดร้ายกับใบแก้วหรอกนะ แต่แม่เข็ดกลัวเหมือนยัยนางชมพู่มัน”

“นั้นให้ฉันขึ้นไปดูพี่แก้วไหมจ๊ะแม่”

“ไม่ต้อง เอ็งมาช่วยแม่จัดของที่นางอ้อนซื้อมาดีกว่า”

“เสียดายเลย อยากเห็นพี่แก้วทำความสะอาดบ้าน แค่นึกภาพก็น่ารักไม่ไหวแล้ว แค่นั่งพับผ้ายังสวยน่ารัก ถ้าฉันเป็นผู้ชายฉันจะเอาพี่แก้วมาเป็นเมีย โอ๊ย!”

“นี่! เอ็งจะดูชอบใบแก้วเกินไปแล้ว คิดบ้าอะไรของเอ็ง ใบแก้วมันเป็นผู้ชาย ไม่ใช่ผู้หญิง”

“โอ๊ยแม่! สวยขนาดนี้ฉันก็ไม่สนเรื่องเพศหรอกนะ หน้าตาก็สวย เสียงก็หวาน รูปร่างก็เล็กอยากจับจังแม่!”

ดูมันสะดีดสะดิ้ง ทำหน้าทำตาอะไรของมัน โอ๊ย ทำตัวให้เป็นคนปกติได้ไหม ยัยลูกคนนี้ จะชอบใบแก้วขนาดนี้ไม่ได้

“นางกล้วยหอม! ถ้าไม่อยากโดนตี หยุดพูดได้แล้ว แล้วมาช่วยฉันจัดของ!”

“จ้ะๆ แม่ จะช่วยแล้วจ้ะ ถ้าจัดเสร็จขอขึ้นไปดูพี่แก้วนะจ๊ะ”

“เออ!”

ด้านใบแก้ว

ผมที่ได้รับคำสั่งให้ทำความสะอาดห้องทุกห้องของที่บ้านหลังนี้ ผมรู้สึกตื่นเต้นมากเลย นี่เป็นงานแรกที่ได้ทำ แถมยังได้สำรวจบ้านหรูหลังนี้อีก แค่ห้องครัวก็ดูแพงมาก เจ้าของบ้านที่นี่รวยมากขนาดนี้เลยเหรอ อยากเห็นหน้าจังว่าจะอายุเท่าไหร่ แล้วผมจะได้ไปขอให้ยายมาอยู่ด้วยได้ไหม แต่ดูเจ้านายจะไม่อยู่ที่นี่ วันนี้คงไม่ได้ขอ ไม่เป็นไรวันอื่นก็ได้

“สู้ ๆ ใบแก้วตั้งใจทำงานหาเงิน” 

ผมมองรถใส่อุปกรณ์สำหรับทำความสะอาด ก่อนจะเดินเข้าไปหยิบ ไม้กวาด กับที่โกยผง ดูรอบๆ แล้วชั้นล่างมันไม่มีห้องเลย แสดงว่าทำชั้นบนสินะ 

“ลุย! วันนี้ต้องทำให้เสร็จไม่ว่าจะกี่ห้องก็ตาม ทำได้อยู่แล้ว”

ผมพูดให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะมองบันไดที่กว้างใหญ่อยู่ตรงหน้าผม มันเหมือนในหนังเลย แล้วยังปูพรมด้วย รู้สึกตื่นเต้นไม่ไหวแล้ว ผมไม่รอช้ารีบเดินขึ้นบันไดไปชั้นบนทันที สองมือก็ถือไม้กวาดกับที่โกยผงไปด้วย

พอเดินขึ้นไปแล้วตรงผนังกำแพงสีเหลืองทองมีรูปวาดจิตรกรรมติดแปะไว้ ดูแล้วราคาคงจะแพงไม่ใช่น้อย ๆ ไหนจะกระถางดอกไม้ปลอมที่อยู่ตามมุมของที่บ้านหลังนี้ ผมว่าแค่ราคากระถางที่มีลวดลายสวยงามนั้นก็แพงสูงลิ่ว

“ทำห้องนั้นเป็นห้องแรกก่อนแล้วกัน”

ผมเดินไปยังห้องที่อยู่ทางด้านซ้ายมือของผม แค่ได้เห็นประตูตรงหน้าผมก็ไม่กล้าเปิดเลยกลัวจะจับเป็นรอย ทุก ๆ สิ่งของบ้านหลังนี้ดูหรูหราไปหมด สมกับเป็นบ้านเศรษฐีเลย จนผมกลัวทำมันเสียหาย ผมคงไม่มีปัญญาจ่ายแน่ ผมต้องระมัดระวังให้มาก ๆ

แกร็ก

“!!!”

ผมตกใจเมื่อเปิดประตูเข้าไป เป็นห้องสีโทนดำดูเรียบหรู แม้แต่เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างก็สีดำ คนที่อยู่ในห้องนี้คงชอบสีดำมาก แม้แต่กระเบื้องยังดำเลยถึงมันจะดูดี แต่ผมรู้สึกอึดอัด ผมเดินเข้าไปในห้องแล้วปิดประตู สองมือที่ถือไม้กวาดและที่โกยผงนั้นวางไว้ข้างกำแพง

“เป็นห้องของใครกันนะ”

ผมมองรอบห้องด้วยความตื่นเต้น ในห้องนี้ดูลึกลับและมีเสน่ห์สีผนังดำเงาเหมือนไข่มุกในภาพนิตยสารที่ผมไม่กล้าซื้อ เพราะราคามันแพงตั้งหลายร้อย ผมเอาเงินไปซื้อข้าวกินกับจ่ายค่าน้ำค่าไฟดีกว่า แต่เอ๊ะ! ตอนนี้ผมจะมาตื่นเต้นอยากจะสำรวจห้องไม่ได้ ผมต้องรีบทำความสะอาดให้เสร็จก่อนเย็น รีบเลยใบแก้ว

17.59 นาฬิกา

“สุดยอด! เก่งจังเลยพี่แก้ว”

ผมมองกล้วยหอมเด็กสาวตรงหน้าที่ยิ้มกว้างแล้วพูดเสียงดังด้วยความตกใจ พร้อมชูนิ้วโป้งมาทางผม จนผมอดจะยิ้มไม่ได้กับท่าทางที่น่าเอ็นดู รวมถึงป้าพรและพี่อ้อนที่นั่งอยู่เก้าอี้ด้วยความตกใจไม่น้อยเช่นกัน ที่ผมทำความสะอาดห้องในบ้านหลังนี้จนเสร็จ มันแปลกมากเหรอ ทำไมดูตกใจกันหมด

“พี่แก้วทำได้ไงจ๊ะ ฉันยังทำไม่ได้เลยแค่ห้องเดียวก็จะไม่ไหวแล้ว ฉันอยากได้พี่แก้วเป็นภรรยาฉัน พี่แก้วเป็นแม่ศรีเรือนสเปกฉันเลยจ้ะแม่!”

“…”

กล้วยหอมทำไมถึงพูดแบบนี้ ผมจะเอาหน้าไปไว้ไหน อายนะครับ ถึงผมจะชอบงานบ้านงานเรือนก็เถอะ แต่ทำไมจะต้องให้ผมเป็นภรรยาด้วย เป็นผู้ชายก็เก่งงานบ้านงานเรือนได้นี่ มันแปลกมากเลยเหรอกล้วยหอม

“โอ๊ะ! พูดอะไรระวังหน่อย ยัยลูกคนนี้ให้มันน้อย ๆ ด้วย ไปยืนกอดแขนผู้ชายได้ไงเป็นสาวเป็นนาง ดูหน้าใบแก้วสิ! แดงหมดแล้ว พูดออกมาได้ยังไง ใบแก้วเป็นผู้ชายนะ”

“พี่แก้วไม่เหมาะจะมีภรรยาหรอกจ้ะ ทั้งสวย ทั้งน่ารัก ทั้งทำอาหารเก่ง ทำงานบ้านก็เก่ง เหมาะจะมีสามีมากกว่า แม่กับพี่อ้อนก็คิดเหมือนฉันนี่นา”

“เอ่อ….”

พอกล้วยหอมพูดออกมาแบบนั้น พี่พรและพี่อ้อนก็ไม่ได้ว่าอะไรกล้วยหอม ก่อนทั้งคู่จะหันมามองผม นั่นทำให้ผมยิ่งอายจนต้องปิดหน้าทันที ทั้งพี่พรและพี่อ้อนก็คิดเหมือนกับกล้วยหอมเหรอ ผมเหมาะจะมีสามีมากกว่าเหรอ แต่ผมชอบผู้หญิงนะ ไม่ได้ชอบผู้ชายสักหน่อย

“พี่แก้ว น้องขอโทษที่พูดแบบนั้น พี่อย่าโกรธน้องเลยนะจ๊ะ”

“พี่ไม่ได้โกรธ แต่พี่อายที่ผู้หญิงน่ารักพูดกับพี่แบบนี้”

“พี่แก้วน่ารักว่าฉันอีกนะจ๊ะ”

กล้วยหอมในสายตาของน้อง น้องไม่คิดว่าพี่เป็นผู้ชายบ้างเลยใช่ไหม แต่ช่างเถอะผมจะไปอยู่ไหน ไปทำอะไรก็จะถูกทักแบบนี้เป็นประจำ แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้ยินต่อหน้าเหมือนในวันนี้ เฮ้อ เกิดมาหน้าตาก็เป็นแบบนี้จะให้ทำยังไง มีแต่ต้องทำใจเท่านั้น

“ใบแก้วนายไปอาบน้ำอาบท่าเถอะ จะได้มากินข้าว”

พี่พรหันมาพูดกับผม ผมก็อยากจะไปอาบน้ำเร็ว ๆ เหมือนกัน ร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อจากการทำงาน แล้วยังมีกลิ่นอีกน่าอายจริง ๆ เลย กล้วยหอมน้องได้กลิ่นพี่ไหม ทำไมถึงยังกอดแขนพี่อีกนะ

“พี่แก้วให้ฉันไปช่วยอาบไหมจ๊ะ”

“นี่! ไอลูกคนนี้เอ็งไม่ต้องไปช่วยใบแก้วอาบน้ำหรอก มาช่วยแม่ทำกับข้าวเลยมา!”

“โอ๊ย!แม่กล้วยเจ็บนะจ๊ะ”

พี่พรเดินเข้ามาหยิกหูกล้วยหอม จนน้องปล่อยแขนของผมออก กล้วยหอมกลัวพี่บ้างเถอะนะ พี่ก็เป็นผู้ชายจะให้น้องมาช่วยอาบน้ำได้ยังไง แต่ละคำที่พูดกับพี่ทำเอาพี่พรโกรธหน้าดำหน้าแดงแล้ว ส่วนพี่อ้อนก็หัวเราะอย่างตลกเมื่อกล้วยหอมถูกพี่พรหยิกหู น่าหยิกจริง ๆ เด็กคนนี้ 

“ไปเถอะแก้ว “

“ครับพี่อ้อน”

ผมตอบรับพี่อ้อนที่นั่งยิ้มมาให้ผม อาบน้ำกินข้าวเสร็จผมจะได้มานอนพักผ่อน ทำงานที่นี่มีสวัสดิการเยอะมาก มีที่ให้พัก มีอาหารให้กิน เงินเดือนก็ให้มากกว่าที่ผมเคยทำ ผมรู้สึกดีไม่น้อยเลย ตอนนี้ยายจะได้กินข้าวหรือยังนะ อดห่วงไม่ได้เลย ผมไม่เคยห่างยายเป็นไปได้ก็อยากให้ยายมาอยู่ที่นี่ ผมจะได้ไม่ต้องห่วงยาย แต่ผมต้องรอคุณท่านของบ้านหลังนี้อนุญาต หวังว่าพรุ่งนี้ท่านจะอยู่ จะได้ขอท่านให้ยายมาอยู่ที่นี่