ตอนที่ 6 ผมรักคุณท่านมาก

เวลา 05.00 

ณ โรงแรมสัจจาพิพัฒน์ ห้อง 302

"นายท่านจะรีบไปไหน มันยังไม่เช้าเลยนะครับ"

ลูกพีชที่นอนอยู่บนเตียงหรูด้วยสภาพเปลือยเปล่านั้น เอ่ยน้ำเสียงหวานกับภูบดีที่ตอนนี้กำลังใส่เสื้อผ้า เตรียมพร้อมที่จะออกจากห้องของเขา 

"พีชไม่อยากให้คุณท่านไปเลย"

"นายก็รู้ว่าฉันมีงานที่ต้องสะสาง"

"แต่พีชยังกอดคุณท่านไม่หนำใจเลย พีชอยากได้น้ำของคุณท่านมาเติมเต็มอีกนะครับ"

ร่างกายเปลือยเปล่าของลูกพีชลุกขึ้นจากเตียงนอนอย่างไม่น่าอาย ก่อนจะเดินเข้ามาสวมกอดภูบดีที่กำลังใส่เสื้อผ้าอยู่ ใบหน้าเรียวเล็กซบหลังหนาที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน 

"เมื่อคืนร้อนแรง จนพีชอยากทำกับคุณท่านอีก"

เมื่อคืนภูบดีีระบายบทรักอันรุนแรงเกินที่ลูกพีชจะรับไหว แรงที่โหมซัดใส่รูร้อนอย่างถี่รัวและหนักแน่นมันทำเอาลูกพีชเสียวสะท้านไปทั่วทุกอณู 

"นายตะกละจริง ๆ เลยนะ เมื่อคืนฉันแตกใส่นายหลายน้ำ จนรูของนายไม่มีที่พอที่จะกักเก็บ แล้วยังจะมีหน้ามาขอร้องให้ฉันทำอีกเหรอ"

ริมฝีปากหนาแตกช้ำยิ้มมุมปากด้วยความตลก เมื่อได้ยินคำพูดของลูกพีชเด็กเลี้ยงของเขา ที่ยังมีความต้องการบทรักอันรุนแรง ทั้งที่เมื่อคืนก็กินไปมาก จนไม่มีที่ให้เติมเต็มแล้วแท้ ๆ 

"ใช่ พีชตะกละกับคุณท่าน แค่นึกว่าคุณท่านสอดใส่เข้ามา แล้วอัดกระแทกใส่รูร่านของพีชแรง ๆ พีชก็อยากแล้วครับ"

"หึ ร่านจริง ๆ แต่คงวันหลังนะ ฉันไม่มีเวลามากพอที่จะทำกับนาย"

“เสียใจจัง พีชอยากให้คุณท่านอยู่ต่อ”

ผมอยากให้คุณท่านอยู่กับผมอีกสักคืนสองคืน อยากทำกับคุณท่านเหมือนสามวันนั้น จนผมจะขาดใจตายเพราะเสียวไม่ไหว คุณท่านเองก็มีความสุขไม่น้อย ดีใจที่คุณท่านนึกถึงผม ถึงได้มาหาผมเมื่อคืน แล้วยังได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันอย่างคุ้มค่ามากจริง ๆ แต่มันก็ไม่เพียงพอ

"อย่าดื้อสิ ถ้าฉันว่าง ฉันจะมาหานายแน่นอน นายก็รู้ว่าช่วงนี้งานฉันเยอะ'

"งึก ก็ได้ครับ คุณท่านต้องมาหาพีชจริง ๆ นะ"

ไม่อยากให้คุณท่านมีงานเลย จะได้มีเวลามาอยู่กับผม ทั้งที่คุณท่านรวยและมีทุกอย่างแล้วแท้ ๆ แต่ทำไมถึงยังต้องทำงานอีกนะ อายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ ก็น่าจะหาคนมาดูแล อย่างเช่นการมีภรรยา และผมเท่านั้นที่จะได้เป็น

ผมนี่แหละเหมาะที่สุดที่จะดูแลรับใช้คุณท่าน แต่คุณท่านไม่ยอมให้สถานะอื่นกับผมเลย ผมเป็นได้แค่เด็กเลี้ยงของคุณท่าน ถึงแม้ว่าตอนนี้ผมจะเป็นคนโปรดที่สุดในบรรดาเด็กเลี้ยงของคุณท่านก็ตาม 

แต่ผมก็ไม่ได้อยากเป็นเด็กเลี้ยงไปตลอดหรอกนะ ผมรู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ได้มาอยู่กับคุณท่าน คุณท่านให้ทุกอย่างกับผมไม่ว่าจะเงิน คอนโด รถ แล้วยังให้บัตรวงเงินไม่จำกัดอีก ผมอยากได้อะไรก็ซื้อเอาโดยไม่ต้องกังวลว่าเงินจะไม่พอ ชีวิตผมดีเป็นบ้า

“คุณท่านจะมาหาพีชอีกใช่ไหม”

“ถ้าฉันว่าง ก็จะมาหานายแน่”

ได้ยินแบบนี้ผมก็รู้สึกชื่นใจ อยากให้คุณท่านว่างเร็ว ๆ ผมกับคุณท่านจะได้อยู่ด้วยกัน ได้ทำกิจกรรมบนเตียงด้วยกัน ได้กินข้าวดูหนังด้วยกัน อยากให้เป็นเหมือนแต่ก่อน ตั้งแต่ที่ได้เป็นของคุณท่านช่วงแรก ๆ

“เดี๋ยวพีชไปส่ง คุณท่านรอพีชแต่งตัวก่อนได้ไหมครับ”

“ไม่ต้อง นายนอนพักเถอะ”

“แต่ว่าพีชอยากไปส่งคุณท่าน”

“ขานายสั่นขนาดนั้น ยังอยากจะไปส่งฉันอีกเหรอ”

เมื่อผมได้ยินคุณท่านพูดแบบนั้น ใบหน้าของผมก็รู้สึกร้อนด้วยความอาย ไหนจะสายตาของคุณท่านที่มองมาที่ขาของผมที่สั่นไม่หยุด ก็ผมอยากไปส่งคุณท่านนี่นา แต่ดูแล้วผมคงลงไปส่งไม่ไหวแค่ลุกจากเตียงก็จะทรุดแล้ว

“ปิดห้องให้ดี”

“ครับคุณท่าน เดินทางกลับบ้านให้ดีนะครับ”

“อืม”

คุณท่านพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินออกจากห้องของผมไป ท่าทางที่ดูสุขุมสมกับวัยของคุณท่านทำเอาผมเขินจนหน้าแดง ถึงอายุคุณท่านจะมากแต่ก็ยังหล่อเหมือนเดิม เรื่องบนเตียงก็ดุเอาเรื่อง ผมรู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ได้มาอยู่กับคุณท่าน มันจะต้องดีขึ้นมากกว่านี้ถ้าผมได้เป็นนายหญิงของคุณท่าน

"ผมจะไม่ให้ใครหน้าไหน มาแย่งคุณท่านไปจากผมเด็ดขาด"

ผมรับไม่ได้แน่ ถ้ามีใครที่ไหนไม่รู้มาแย่งคุณท่านไปจากผม ทุกอย่างที่ผมมี อาจจะไม่มีอีกต่อไป ผมจะต้องทำให้คุณท่านรักผมให้ได้ คุณท่านต้องมีผมแค่คนเดียว 

"ยัยนารา ถึงแม้เธอจะเป็นเด็กเลี้ยงคนแรก แล้วมีชีวิตที่ดีมาก แต่ฉันก็จะไม่ยอมให้คุณท่านเป็นของเธอแน่"

นาราเป็นเด็กเลี้ยงคนแรกที่คุณท่านห่วงใยมาก และปั้นมันจนได้เป็นดาราระดับแนวหน้า แม้ว่าจะอายุมากกว่าผมไม่กี่ปี แต่คุณท่านก็ยังสนใจและดูแลมันตลอด จนผมแอบกลัวว่าคุณท่านจะเลือกมัน 

"จะไม่มีวันนั้น เพราะฉันจะขัดขวางทุกอย่าง"