LOGINณ บ้านใบแก้ว เวลา19.05 นาฬิกา
“ยายครับ แก้วกลับมาแล้ว”
ผมรีบเดินเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว สองมือผมถือราดหน้าหมูที่ยายชอบ ขากลับเห็นร้านหนึ่งมีลูกค้าต่อกันเต็มเลย มันคงอร่อยมากแน่ ผมเลยต่อแถวซื้อให้ยาย วันนี้เป็นวันที่ดีผมรู้สึกดีใจมากและตื่นเต้นอยากจะบอกยายว่าผมได้งานแล้ว ยายต้องดีใจมากแน่ ๆ
“แก้วกลับมาแล้วเหรอ! เป็นไงบ้างได้งานไหม”
ยายผมเดินเข้ามาหาผมทันทีด้วยสีหน้าเป็นห่วงและดีใจ ก่อนจะสวมกอดผม จนผมรู้สึกเสียใจที่ปล่อยให้ยายอยู่คนเดียว
ขณะที่ผมไปหางาน ยายคงเหงามากถ้าผมไปทำงานแล้วอยู่ที่นั่น แล้วยายจะอยู่กับใคร ใครจะหาข้าวให้ยาย ถ้ายายเป็นอะไรขึ้นมาผมจะเสียใจมาก ผมจะทำงานนี้ดีไหม แต่ผมไม่อยากทิ้งงานนี้เลย แต่ผมก็ทิ้งยายไม่ได้เหมือนกัน
“แก้วได้งานไหม”
“ได้ครับยาย พรุ่งนี้เริ่มงานครับ”
“จริงเหรอแก้ว! แล้วเขาว่ายังไงบ้าง”
ยายจับแขนผมแล้วยังมองผมด้วยความดีใจมาก ๆ ที่ได้งานทำแล้ว แถมยังเป็นงานที่ให้เงินเดือนสูงด้วย ผมก็ดีใจมาก ๆ ที่ได้งานนี้ แต่ต้องไปอยู่ทำงานที่บ้านหลังนั้น
“แก้วต้องไปอยู่นั่นครับยาย “
“ก็ดีสิ แก้วจะได้ไม่ต้องไปกลับ ไม่ต้องเสียเงิน ไม่ต้องลำบากด้วย “
“แต่ยายครับ แล้วยายจะอยู่กับใคร ใครจะดูแลยาย แก้วเป็นห่วงตรงนี้ แก้วไม่อยากทิ้งยายไว้คนเดียว พรุ่งนี้แก้วจะไปขอเจ้านายว่าให้ยายมาอยู่ด้วยได้ไหม”
“แก้วยายอยู่คนเดียวได้ แก้วไม่ต้องห่วงยาย ยายอยู่ดูแลตัวเองได้ “
ถึงยายจะบอกผมอย่างนั้น แต่ยังไงผมก็อดห่วงยายไม่ได้อยู่ดี ผมไม่เคยห่างยายไปไหนเลยนะ อยู่ด้วยกันมาสองคนโดยตลอด
“ยายอยากเห็นแก้วทำงานดี ๆ เพราะนั้นไม่ต้องห่วงยาย ยายอยู่ดูแลตัวเองได้ อีกอย่างถ้าหลานว่างก็มาหายายได้ ยายก็อยู่ที่นี่ไม่ได้ไปไหนสักหน่อย ทำงานเก็บเงินเอาไว้เยอะ ๆ อยากได้อะไร กินอะไรก็ซื้อ อีกอย่างแก้วมีความฝันไม่ใช่เหรอ ยายอยากเห็นแก้วทำฝันให้เป็นจริงนะคนเก่ง”
“แก้วจะทำให้ยายเห็นครับ แก้วจะตั้งใจทำงานเก็บเงินให้เยอะ เพราะนั้นยายรอแก้วก่อนนะ ถ้าเจ้านายใจดีให้ยายมาอยู่ด้วย แก้วจะรีบมารับยายไปอยู่ด้วย”
ความฝันของผมก็คือยายได้อยู่สุขสบาย เพราะผมมียายแค่คนเดียว ไม่ว่าผมจะรู้สึกแย่ตอนไหน ก็จะมียายอยู่ในใจเสมอ หรือแม้แต่ตอนที่ผมถูกเจ้านายด่าอย่างรุนแรง จนผมร้องไห้ เพราะรับคำด่าคำดูถูกไม่ไหว ยายจะเป็นคนแรกที่เข้ามาปลอบผม
ผมอยากตอบแทนยายที่เลี้ยงดูผมเป็นอย่างดี ยายทำให้จิตใจผมเข้มแข็งขึ้น แล้วคอยดูแลจิตใจผมตลอดมา ยายเป็นคนที่สำคัญที่สุดของผม
“แก้วทำได้อยู่แล้ว ยายเชื่อมั่นว่าแก้วทำได้ นั้นยายจะไปเก็บเสื้อผ้าของใช้ให้นะ”
ผมจับแขนยายทันที เมื่อยายบอกว่าจะไปเก็บเสื้อผ้าให้ผม ผมจะให้ยายเก็บให้ได้ไง มันเป็นหน้าที่ผมนะ อีกอย่างผมโตแล้ว ผมไม่อยากให้ยายเหนื่อย
“อย่าครับยาย เดี๋ยวแก้วเก็บเอง ยายนั่งทานราดหน้าที่แก้วซื้อให้ดีกว่า ร้านนี้อร่อยมากเลยนะ มีคนต่อแถวกันเต็มเลย “
ผมรีบไปหยิบถ้วยกับช้อนแล้วส้อมทันที ก่อนจะแกะหนังยางที่มัดถุงราดหน้าเอาไว้นั้นออก แล้วเทราดหน้าหมูร้อน ๆ ใส่ถ้วย เทปุ๊บ! กลิ่นหอมโชยแตะเข้าจมูกผมทันที กลิ่นมันหอมน่ากินมาก แถมยังให้หมูกับเส้นเยอะด้วย
“น่ากินจังแก้ว”
ผมยิ้มอย่างปลื้มใจที่ยายชอบ ดูสายตาที่มองราดหน้าตรงหน้ายายดูอยากกินมาก ยายเหมือนเด็กเลย
“กินเลยยาย ถ้ายายชอบแก้วจะซื้อมาให้อีก เงินเดือนออกเมื่อไหร่ แก้วจะซื้อของอร่อยมาให้กินเยอะ ๆ เลย ยายนั่งกินตรงนี้นะครับ เดี๋ยวแก้วจะไปเก็บเสื้อผ้าก่อน”
“แก้วไม่กินกับยายเหรอ ยายกินไม่หมดหรอก แก้วมากินกับยายสิ”
“แก้วกินแล้วยาย ยายกินเลยครับ เเก้วเก็บเสื้อผ้าเสร็จแก้วจะมานั่งเล่นกับยายนะครับ”
ผมบอกกับยายสุขที่นั่งมองมาที่ผมด้วยสายตาที่อยากให้ผมกินราดหน้าด้วย แต่ผมกินมาแล้วระหว่างกับบ้าน ซื้อหมูทอดกับข้าวเหนียวแค่ยี่สิบบาท เดินกินตลอดทางเดินจนถึงบ้าน
อาการปวดเนื้อตามตัวถึงยังไม่หาย แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะผมมีความสุขมากที่ได้งานมาแล้ว หลังจากนี้ชีวิตผมกับยายจะต้องดีขึ้นมากแน่นอน
ณ ผับมหิงค์ศร
บรรยากาศที่เต็มไปด้วยแสงสี เสียงเพลง ผู้คนเข้ามาหาความสุขยามค่ำคืน บ้างก็มาพักผ่อนจากการทำงานมาอย่างหนัก อิ่มเอมกับบรรยากาศ เครื่องดื่มรสเลิศ ผู้หญิงและผู้ชายที่ให้บริการในที่แห่งนี้
พวกเขาต่างดูแลแขกอย่างเป็นอย่างดี ทำงานด้วยร่างกายอย่างเหน็ดเหนื่อย แต่ได้ค่าตอบแทนสูง ทั้งเงินจากแขกและเงินเดือนที่นี่ไม่ต่ำกว่าสองหมื่น
และใช่ว่าใครจะเข้ามาที่นี่ง่าย ต้องเป็นคนกระเป๋าหนัก มีเงินในบัญชีไม่ต่ำกว่าแสน ส่วนมากเป็นพวกนักการเมือง ไฮโซ หรือคนที่มีอำนาจก็สามารถเข้ามาได้สบาย ๆ
“ท่านชายภูบดี ออกจากงานมาได้แล้วเหรอ”
ผมหันไปมองคนที่พูดกับผมด้วยน้ำเสียงเย้าเล่น สีหน้าของมันทำให้ผมรู้สึกประสาทเสีย แถมมันยังเดินเข้ามาหาผมด้วยท่าทางหาเรื่อง มันคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน ‘คามินทร์ มหิงค์ศร’ เจ้าของผับบาร์ที่แห่งนี้ แล้วมันก็เป็นเพื่อนของผมตั้งแต่สมัยผมยังเด็ก
“เรื่องของกู”
ผมตอบมันด้วยความหงุดหงิด จะผ่านไปกี่ปี นิสัยสันดานมันก็ยังเหมือนเดิม ชอบกวนประสาทผม
“ดูหน้าด้วย ว่าเล่นกับมึงด้วยหรือเปล่า”
เพื่อนสนิทอีกคนของผมพูดตักเตือนมัน ชื่อ ‘องศา สัจจาพิพัฒน์” ไอ้องศามันเป็นนักธุรกิจบริหารโรงแรมรีสอร์ต แล้วมันก็เป็นเพื่อนของผมเหมือนกัน นิสัยมันก็คุณชายมาดนิ่ง สุดเนี้ยบ มาในที่แห่งนี้ยังจะใส่สูทมาเป็นทางการอีก แล้วสายตาที่มันมองคามินทร์ก็ไม่ต่างจากผมสักเท่าไหร่ ‘น่ารำคาญ’
“โอ้! ท่านชายองศาก็มาด้วย ว่างงานกันทั้งสองคนเลยเหรอวะ ผมดีใจที่ได้เห็นท่านชายทั้งสองอยู่ที่นี่ จะเอาสักกี่คนครับคืนนี้”
“กูไม่ใช่มึง”
“จะเก็บความซิงทำไมครับท่านชายองศา มันฟินมากเลยนะ ที่ได้อยู่ในรูอุ่น ๆ ร้อน ๆ แล้วยังตอดรัดจนเเน่น น่าแตกในว่าไหมครับ”
“ถ้ายังอยากให้พวกกูสองคนอยู่ ช่วยหุบปากหมาได้ไหม”
ไอ้องศามันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่มันก็ยังยิ้มหน้าบานเหมือนเป็นเรื่องตลก คามินทร์มันเป็นคนตรง ๆ ชอบเรื่องใต้สะดือจนเป็นงานอดิเรก เด็กที่ทำงานในนี้เสร็จมันกันหมด คำพูดคำจาโรคจิต ก็ในเมื่อเป็นพวกมักมากในกาม ในชีวิตก็หมุนเวียนวนไปกับเรื่องบนเตียงไม่ซ้ำคน
“ครับ! ผมจะหุบปากครับ”
ไอ้คามินทร์ตอบรับอย่างเข้าใจ แต่มันไม่หยุดพ่นเรื่อง 18+หรอก เวลาที่ผมกับไอ้องศามา มันก็ชอบพูดเรื่องนี้ จนพวกผมสองคนรำคาญที่จะฟังมันพูด
“สรุปไม่เอาเด็ก เด็ก ๆ เสียใจน่าดู อุตส่าห์แต่งตัวสวย ๆ หวังว่าท่านชายทั้งสองจะเรียกใช้ เฮ้อ น่าสงสาร คืนนี้คงไม่พ้นที่ผมต้องปลอบใจพวกเธอให้ถึงเตียง”
“…..”
“เด็กของผมอยากโดนพวกท่านสองคนกระแทกใส่รูจนใจจะขาด แต่ท่านชายองศาคงไม่มีวันทำหรอก ท่านชายภูบดีสนใจไหม เอาเด็กอีกสองสามคนเข้าสต๊อกไหมครับ ทั้งขาว ทั้งสวย ทั้งเร่าร้อน แถมยังมีคนซิงด้วยนะ อยากเปิดซิงรูของพวกเธอไหมครับ “
“อยากปากแตก”
“เฮ้ย! ท่านชายภูบดีอย่าทำร้ายเพื่อนคนนี้สิครับ!"
ผมทำท่าจะลุกเข้าไปต่อยมัน มันก็รีบเอามือมาปิดปากด้วยความกลัว แต่ดวงตามันกับชอบใจ สมกับเป็นมันดี โรคจิต ชอบพูดชวนให้ผมเอาเด็กเพิ่ม ผมไม่เอาเด็กเพิ่มหรอก มีเพียงเด็กคนเดียวที่ในผับมัน ที่ผมเอามาเลี้ยง มีแค่ 'ลูกพีช’ เด็กที่ทำงานวันแรก ที่ถูกผมพรากความบริสุทธิ์ไปก็พอแล้ว
“สกปรก!”
“ผมไม่ได้สกปรกสักหน่อยท่านชายองศา อย่างมามองที่ผมด้วยสายตาขยะแขยงสิครับ ผมเสียใจนะ”
อยากจะอาเจียน สีหน้ากับท่าทางคนละอย่าง ผมคิดถูกไหมที่มาพักผ่อนที่นี่ ทำงานมาเหนื่อย ๆ กะว่าจะได้ผ่อนคลาย แต่ดูแล้วผมคงต้องเหนื่อยมากกว่าเดิม เพราะไอ้คามินทร์ ไอ้องศาก็คงไม่ต่างจากผม ด่ามันเสร็จไม่ถึงสองประโยค ก็นั่งจิบไวน์ที่มันชอบ หันไปมองทางอื่นไม่สนใจไอ้คามินทร์มัน ที่นั่งอมยิ้มมองมาที่ผมอย่างกับคนบ้า
“ท่านชายภูบดี แบ่งเงินมาให้ผมใช้ด้วยสิครับ ผมไม่มีเงินเลย”
“หึ แล้วงาช้าง เขาควาย หัวสัตว์ หนังสัตว์ที่บ้านมึง ทำไมไม่เอาไปขาย”
“โอ้! อันนั้นไม่ได้ มันเป็นสมบัติล้ำค่า ผมรักและหวงมันมาก”
อีกสิ่งหนึ่งที่คามินทร์มันไม่ได้หมกมุ่นเรื่องบนเตียงอย่างเดียว มันยังคลั่งไคล้พวกหัว หนัง เขา ของสัตว์ มันรักจนสร้างห้องขนาดใหญ่เอาไว้เก็บ เหมือนเป็นพิพิธภัณฑ์สัตว์
“ถูกต้องตามกฎหมาย?”
“หึ ท่านชายองศาก็รู้ จะถามผมทำไมครับ”
ไอ้คามินทร์กอดอกพูดกับไอ้องศาอย่างยิ้มแย้ม แต่สายตากับเรียบนิ่ง อารมณ์มันขึ้น ๆ ลง ๆ หรือไง เจอคราวก่อนพูดจาหยาบคาย อารมณ์รุนแรง แต่มาวันนี้กับอารมณ์ดี พูดจามีหางเสียง เเถมกวนตีนกูอีก
“กูจะแจ้งตำรวจ”
“เฮ้! ท่านชายองศาอย่าใจร้ายกับผมสิครับ ผมรักของผมนะครับ”
มันรักของมันจริง จ้างคนทำความสะอาดระดับมือโปร รักษาทำความสะอาดอย่างดี ไม่ให้ใครเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้า แต่วันนี้มันผิดแปลกปกติ จนผมสงสัยว่ามันอารมณ์ดีอะไร
“ทำไมถึงดูอารมณ์ดี ได้อะไรมา”
ผมถามไอ้คามินทร์ออกไป มันหันมามองพร้อมรอยยิ้มอย่างตลก รอยยิ้มของมึงคือคำตอบใช่ไหม
“หึ เด็กน้อยน่ารักมากครับ”
“เหอะ ปล่อยให้เด็กมันมีชีวิตที่ดีเถอะ”
ผมก็ว่างั้น อายุก็ 37 แล้ว สงสารเด็กมันถ้าได้เจอกับไอ้คามินทร์แล้วมันถูกใจ มันจะไม่ปล่อยไปง่าย ๆ จนกว่าจะได้มาครอบครอง ถ้าขึ้นเตียงแล้วไม่ถูกใจ มันจะทิ้งขว้างอย่างไร้เยื่อใย
แต่ผมยอมรับกินเด็กมันโคตรหวาน เร้าใจ ยิ่งบริสุทธิ์เหมือนพืช ผมยิ่งชอบ พยายามจะทำให้ผมพอใจ แต่ก็ยังไม่สีประสา แต่ตอนนี้ชำนาญมากกว่าเด็กที่ผมเคยเลี้ยงมากกว่าอีก นึกถึงแล้วอยากไปหา
“ผมปล่อยไม่ได้หรอก ลุงของเด็กน้อยติดหนี้ผมครับ แถมเด็กคนนี้มันน่ากินมากด้วย นึกถึงหน้าหวาน ๆ นั้นแล้ว ทำให้ผมรู้สึกกระชุ่มกระชวยทันทีเลยครับ แถมเสียงก็หวาน ถ้ามาครางเรียกชื่อผม ผมคงเสียวจนแตกแน่ครับ”
“เดี๋ยวกูจ่ายให้ สงสารเด็กมัน”
“โอ้! ท่านชายองศาผมต้องขอโทษ ผมไม่ให้จ่ายครับ”
ไอ้คามินทร์พูดออกมาพร้อมเเลบลิ้น มันไม่ยอมปล่อยไปง่าย ๆ หรอก ดูมันจะไม่สนใจความรู้สึกของเด็กคนนี้ด้วย อีกอย่างผมก็ไม่อยากเข้ามายุ่งเรื่องของมัน เห็นแบบนี้ มันโคตรจริงจังเมื่อเจอสิ่งที่ถูกใจ
ใครเข้าไปห้ามหรือเข้าไปยุ่ง มันจะอาละวาด จนไม่มีใครเอาอยู่ มีครั้งหนึ่งไอ้องศาไม่เห็นด้วยที่มันทำผิดกฎหมาย พูดห้ามเตือนมันหลายครั้ง บ้างก็ไปขัดขวางมัน ผมไม่อยากมีปัญหาด้วย ผมก็ไม่ได้ต่างจากมันเลย ถ้าผมเจออะไรที่น่าสนใจ ผมไม่เคยปล่อยไปเหมือนกัน
“ท่านชายภูบดีก็ไม่ต่างจากผมนะ อาจจะหนักกว่าผมอีก ชอบอะไร ก็จะเอามาให้ได้ ผมพูดถูกใช่ไหมท่านชายภูบดี”
“……”
“ลูกพีช เคยบอกว่าท่านชายเอาดุ ติดต่อกันสามวันไม่ทำงานอะไรเลย มันจริงไหมครับ”
ผมไม่คิดว่ามันจะรู้เรื่องนี้ แต่มันก็พูดถูก ผมมีอะไรกับลูกพีชตลอดสามวัน จนไม่สนใจงาน ก็เด็กมันเด็ด ผมจะอดใจไหวได้ยังไง ทั้งยั่ว ทั้งอ่อยผม จนผมอยากจับกระแทกให้หายดื้อ แล้วเป็นยังไง ขอร้องอ้อนวอนผมให้หยุด คิดว่าผมจะหยุดหรือไง ในเมื่อกล้าที่จะทำแบบนี้ ก็ต้องยอมรับกับผลลัพธ์ที่จะตามมาด้วย
“มึงก็ไม่ต่างจากมันภูบดี เด็กมันอร่อยมากหรือไง พวกมึงถึงชอบกินเด็ก”
“ทำไมท่านชายองศาไม่ลองล่ะครับ หาเด็กสักคนที่ใช่สิ ผมก็อยากรู้ว่าบนเตียงจะดุไหม เพราะว่าไม่เคยทำกับใคร”
“หึ กูจะทำกับคนที่กูจะแต่งด้วยเท่านั้น กูไม่เอามั่วซั่วเหมือนมึงหรอก”
จะด่าเท่าไหร่ ก็ไม่สะทกสะท้านอะไรไอ้คามินทร์เลย ยังยิ้มหน้าบานอย่างอารมณ์ดี เหนื่อยกับมัน ถ้ามาอีกทีจะยังอารมณ์ดีอีกไหม หรือจะอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ กลับมาอีก
“แรงจังครับ”
“กูด่าอะไรมึง มันไม่เคยสะทกสะท้านบ้างหรือไงวะ มึงบ้าหรือเปล่าคามินทร์”
“ผมไม่ได้บ้าสักหน่อย เอ๋! ท่านชายภูบดีทำไมถึงมองนาฬิกาข้อมือล่ะครับ จะกลับแล้วเหรอ”
ใช่ผมจะกลับแล้ว มาที่นี่หนึ่งทุ่ม นี่ก็ปาไปตีหนึ่งแล้ว อีกอย่างอยากกลับไปหาลูกพีชด้วย
“อืม กูจะกลับ พรุ่งนี้มีงานสำคัญ”
“ถ้าจะกลับก็เอาไวน์ขวดนี้ไปด้วยครับ ผมตั้งใจหมักตั้งหลายปี กว่าจะสมบูรณ์ก็นานมาก อยากให้เพื่อนทั้งสองได้ลิ้มลอง”
คามินทร์หยิบขวดไวน์สองขวด มีของผมกับขององศา มันยื่นมาให้ผม ผมก็รับมาอย่างรวดเร็ว มันก็ยังยิ้มหวานให้ผม มันเมื่อยปากบ้างไหม จนผมรู้สึกปวดกรามแทนมัน ผมก็ไม่สนใจมันต่อ ลุกขึ้นยืนเดินออกจากห้องนี้ไป คืนนี้ผมจะไปนอนกับลูกพีช
“ไปหาลูกพีช เดินทางดี ๆ นะครับท่านชายภูบดี ส่วนผมจะอยู่คุยกับท่านชายองศาอีกนานเลย~”
“ใครจะอยู่กับมึง กูก็จะกลับ แล้วก็ไวน์อย่าคิดว่ากูไม่รู้ ว่าใส่อะไรไป”
“เอ๋! พูดอะไรกันครับ ใส่ร้ายผมไม่ดีเลยนะครับ นิสัยไม่ดีเลยท่านชายองศา”
“มหิงค์ศรเหมาะกับมึงดี”
“อะไร?”
องศาเดินออกไปจากห้อง โดยไม่ได้หยิบไวน์ที่คามินทร์ให้ แถมก่อนไปยังพูดท้ายทำให้คามินทร์ไม่เข้าใจ เกาหัวอย่างมึนงง
“มหิงค์ศร มันนามสกุลผม มันก็ต้องเหมาะกับผมสิ ท่านชายพูดอะไรไม่เข้าใจ”
ณ โรงแรมสัจจาพิพัฒน์ 03.21 นาฬิกา
ภายในห้องโรงแรมสไตล์อังกฤษขนาดใหญ่ ที่แบ่งเป็นโซนหลายโซน ครบทุกความสะดวก ความสบาย ในเวลานี้เป็นเวลานอน ทุกคนในโรงแรมคงนอนกันหมดแล้ว ยกเว้นพนักงานที่ยังทำหน้าที่อยู่
ถึงแม้จะไม่มีการเรียกบริการก็ตาม ก็ยังนั่งประจำที่ ยืนตรงประตูโรงแรม พวกเขาทำหน้าที่เป็นอย่างดี สมกับเป็นโรงแรมของสัจจาพิพัฒน์
ชั้น 30 ชั้นพิเศษระดับพรีเมียม ทางเดินพรมสีแดง ผนังสีทองลวดลายหรูหรา ของตกแต่งหลักแสน กรอบรูปโชว์หลายล้าน ขนาดข้างนอกหรูขนาดนี้ ข้างในอย่าพูดถึง มันหรูหราจนสวยงาม
ห้อง 302 ในห้องนอนที่มืดมิดไร้แสงสว่างจากหลอดไฟ มีร่างบางที่นอนขดตัวอย่างสบายอยู่ที่เตียงคิงไซซ์ขนาดใหญ่ที่สามารถนอนได้สี่คน
ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะประตูทำให้ร่างบางที่นอนอยู่ในห้องถึงกับตื่นอย่างงุนงง ก่อนจะเอามือดันลุกขึ้นจากเตียงนอนอย่างว่าง่าย สองขาเรียวเล็กเดินไปเปิดไฟ ก่อนจะปรับสายตา แล้วเดินไปยังประตูห้อง เพราะเจ้าตัวรู้ว่าใครมา ถึงได้ไม่ตกใจอะไร
แกร็ก!
“อื้อ~คุณท่าน”
พอผมเปิดประตูออก สองมือแกร่งของคุณท่านก็สวมกอดเอวผมทันที ผมดันอกของคุณท่านเล็กน้อย ก่อนจะมองคุณท่านที่มองมาที่ผมด้วยสายตาหื่นกระหาย ผมยิ้มหวานอย่างดีใจ คุณท่านยังคิดถึงผม
“คุณท่านดื่มมาเหรอครับ”
ผมเอาหน้าไปใกล้คุณท่าน จนจะโดนริมฝีปากที่ผมเคยจูบอย่างดูดดื่ม ทั้งแลกลิ้นจนน้ำลายไหลยื่นเลอะเต็มปากเต็มคางผมไปหมด อยากให้คุณท่านจูบอีกจัง แต่ยังไงคืนนี้ผมคงไม่ได้นอนแล้ว
“อืม ฉันดื่มมา ฉันรบกวนนายหรือเปล่า”
“ไม่ครับ พีชดีใจที่คุณท่านมา พีชรอมาหลายวันแล้ว จนรูของพีชอยากให้คุณท่านมาเติมเต็ม
“ไม่เข็ดเหมือนสัปดาห์ก่อนหรือไง”
คุณท่านที่กอดเอวผมอยู่นั้น เลื่อนมือมาขย้ำก้นอวบงอนสองข้างของผมอย่างแรง จนผมรู้สึกเสียว ดูก็รู้ว่คุณท่านต้องการผมมากแค่ไหน ผมคล้องคอคุณท่านก่อนจะจุ๊บปากทีหนึ่ง
“ไม่เข็ด เข้าห้องเลยไหมครับ จะได้ทำสะดวก อ๊ะ!”
“อืม นุ่มเหมือนเดิม”
สองมือของคุณท่านบีบขย้ำก้นอวบนุ่มของผมอย่างเมามัน ผมส่ายก้นด้วยความเสียวจนสัมผัสถึงท่อนดุ้นที่ดันจนกางเกงส่วนนั้นคุณท่านคับแน่น
“อึก อยากกินน้ำจังครับ พีชหิวน้ำ”
ผมขยับเข้าหาคุณท่าน เบียดเสียดสีกับท่อนดุ้นที่เคยกระแทกใส่รูผมไม่ยั้งมาแล้ว ของคุณท่านใหญ่มาก คราวก่อนที่มีเซ็กส์ตลอดสามวัน ทำเอาผมใจจะขาดเลย
“พีชขอกินน้ำนะครับ”
ผมย่อนั่งคุกเข่าลง ก่อนจะเอาหน้าซุกไซร้หอมท่อนดุ้นที่ดันกางเกงจนน้ำปริ่ม ออกมา ผมเงยหน้ามองคุณท่านไปด้วย ใบหน้าคมเข้ม คุณท่านหล่อมากเลยครับ
“มองฉันทำไม”
“คุณท่านหล่อ อันนี้ก็ใหญ่”
ผมพูดแล้วเลียริมฝีปากยั่วคุณท่าน ก่อนที่ผมจะปลดซิปกางเกงคุณท่านออก จนท่อนดุ้นสีน้ำผึ้งส่วนหัวปริ่มน้ำเด้งออกมาตรงหน้าผม ผมแลบลิ้นเลียอยากจะอมส่วนหัวที่ฉ่ำน้ำ ผมไม่รอช้า จับท่อนดุ้นขนาดใหญ่ความยาว ทั้งอวบใหญ่ แล้วยาวจนสามารถแทงคอหอยได้เลย มันแข็งมากเหมือนกับเหล็ก แถมยังร้อนจนเส้นเลือดปูด
“น่ากิน~จังครับ พีชจะกินแล้วนะครับ อ้าม อุ๊บ"
เพียงอมส่วนหัวไป ก็คับปากไปหมดแล้ว ลิ้นสัมผัสส่วนหัวรสน้ำคาวที่ปริ่มออกมา ผมเลียส่วนหัวอย่างเอร็ดอร่อย จนคุณท่านส่งเสียงครางอย่างพึงพอใจ นั่นก็ยิ่งทำให้ผมอยากจะอมดุ้นใหญ่ให้เต็มทั้งปาก แต่มันทำไม่ได้นี่สิ
“อุ๊บ! อ๊าา อร่อย”
ผมพยายามอมเข้าไปให้ได้มากที่สุด ก่อนจะทั้งเลียแล้วดูดอย่างสนุก ผมไม่ได้อมมานานแล้ว อยากกินน้ำคาวจากดุ้นของคุณท่านใจจะขาด
“อ่า~ดี”
พั่บ! พั่บ!
“อุ๊บ! ฮื่อออ!”
มือของคุณท่านขยับหัวผมอย่างรุนแรง ท่อนดุ้นก็ร้อนระอุในปากไปหมด ใหญ่จนผมเจ็บปาก จนน้ำลายกับน้ำคาวคุณท่านเลอะปากผม ผมโคตรชอบเลย อยากให้น้ำเชื้อคุณท่านแตกใส่ปากจัง
“อึก! อุ๊บ!”
“อืมมม ใกล้แล้ว”
ผมจะกลืนน้ำคาวคุณท่านทุกหยาดหยด รีบแตกเร็ว ๆ เถอะครับ ผมอยากกิน ผมหิวน้ำคุณท่านเหลือเกิน เต็มปากผมหมดแล้ว น้ำลายผมก็หยดลงพื้นแล้ว อยากได้น้ำคาวที่ผมกินไม่ต่ำกว่าสองครั้งเร็ว ๆ จัง แตก! แตก! แตก! ใส่ปากผมเลย
“อืมมม~อ่าาา~ถ้าหกฉันจะแตกใส่รูนายจนมันเต็มเลยลูกพีช”
“อุ๊บ!”
เยอะ! เยอะมาก! แตกมาเยอะอะไรขนาดนี้ แต่ผมชอบนะที่น้ำเยอะขนาดนี้ อร่อยจัง อร่อยมากเลย อยากกินอีก
“อร่อยมากครับ ใส่ปากพีชแล้ว พีชอยากให้รูเต็มไปด้วยน้ำเชื้อคุณท่านจัง อ๊ะ!
ผมที่คุกเข่าอยู่นั้น ถูกคุณท่านผลักจนผมนอนราบลงที่พื้นพรม ก่อนคุณท่านจะนั่งคุกเข่าอยู่ระหว่างขาผม สองขาผมอ้าออกรอรับท่อนดุ้นร้อน ๆ กระแทกใส่รูของผม
“หึ ไม่ใส่อะไรจริงด้วย”
“ก็เพราะพีชรอของคุณท่านทุกวัน อยากให้คุณท่านกระแทกไม่ไว้แล้ว อ๊า! จ..เจ็บ!”
คุณท่านกระแทกท่อนเอ็นร้อนใส่รูผมอย่างไม่ทันตั้งตัว ผมร้องเจ็บปนเสียว สองมือคุณท่านอุ้มยกสะโพกอวบผมให้ลอยสูงขึ้น ๆ พลางมองพิจารณา จนผมรู้สึกเขินอาย
“อ่าาา~แน่นฉิบหาย”
สวบ! สวบ!
“อ๊างง อิ๊อ๊า”
คุณท่านถอดท่อนเอ็นดุ้นใหญ่ออก ก่อนจะกระแทกงัดท่อนเอ็นตอกใส่รูผมอย่างแรง จนน้ำความใคร่ที่เชื่อมระหว่างกันเเตกกระเซ็น กล้ามต้นขาแกร่งกระทบเข้าแก้มก้นอวบผมจนเจ็บ แต่มันเสียวสุด ๆ
สวบ! ตั่บ! ตั่บ!
“อ๊าาาา อ๊ะ อ๊า คุณท่าน อ๊ะ!
สะโพกสอบรัว ๆ สอดท่อนเอ็นกระเเทกเข้ารูผมอย่างรุนแรง สองมือคุณท่านเปลี่ยนมาจับเอวผม มันแน่น มันจุกท้องไปหมด ท่อนดุ้นใหญ่ตอกอัดไม่ยั้งแรง แถมทั้งรัวเร็วจนผมหายใจไม่ทัน
“อิ๊อ๊า ชะ ช้า หน่อย อ๊ะ ๆ คุณท่าน อื้อ!”
ผมร้องครางเสียวเหมือนผมกำลังใจจะขาด ผมอ้าปากกว้างจนน้ำลายไหลหยดลงพื้น คุณท่านไม่เว้นจังหวะให้ผมหายใจ ท่อนดุ้นใหญ่กระแทกตอกเข้าใส่เร็วรัวจนผมแสบรูไปหมด ค่ำคืนนี้ผมต้องรองรับท่อนดุ้นของคุณท่านอีกยาว รู้สึกดีมากเลยที่ได้มีเซ็กส์กับคุณท่าน ผมจะเก็บความทรงจำนี้เอาไว้นะครับ จะไม่มีวันลืมเลย
ตอน วันที่ลูกเกิดเมื่อถึงวันครบกำหนดคลอด ณ โรงพยาบาล 23:45 น. ห้องสูตินรีแพทย์หน้าห้องสูตินรีแพทย์นั้นมีร่างสูงใหญ่ที่สวมใส่ชุดนอนสีกลมกำลังเดินวนไปมาด้วยความกระวนกระวายใจไม่หยุด สีหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงภรรยาของเขาที่ครบกำหนดคลอดในวันนี้ ตอนที่กำลังจะนอนเสียงหวานก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด และน้ำคร่ำก็แตก และแน่นอนว่าร่างสูงก็ไม่รอช้ารีบพามาโรงพยาบาลทันที แต่ก็ต้องฟังเสียงร้องโอดโอยของภรรยาก่อนที่จะมาถึงโรงพยาบาล ก็ทำเอาหัวใจของร่างสูงถึงกลับรู้สึกปวดร้าวด้วยความเป็นห่วง มาถึงโรงพยาบาลแล้วมันก็ไม่ได้ทำให้ร่างสูงรู้สึกสบายใจเลย จนลูกน้องคนสนิทที่นั่งมองเจ้านายของเขาเดินวนไปมานั้น ถึงกับรู้สึกสงสารเจ้านายที่เดินไปมาไม่หยุดมา 2 ชั่วโมงแล้ว "นายครับ อย่าเป็นห่วงเลยครับ นายหญิงต้องคลอดคุณหนูน้อยปลอดภัยอย่างแน่นอนครับ" ชญานนท์พูดน้ำเสียงสุภาพบอกกับคนเป็นนายอย่างภูบดี เพื่อหวังว่าจะทำให้ภูบดีรู้สึกสบายใจได้บ้าง ที่ยังคงเป็นห่วงใบแก้วตลอดไม่หยุด"แต่ฉันก็เป็นห่วงอยู่ดี ทำไมหมอถึงไม่ให้ฉันเข้าไปด้วย"ภูบดีเอ่ยน้ำเสียงด้วยความกระวนกระวายใจ แม้ชญานนท์จะพูดออกมาแบบนั้น เพื่อที่จะหวังว่า
"คุณท่าน" น้ำเสียงหวานใสของใบแก้ว เอ่ยเรียกคุณท่านที่กำลังขับรถอยู่ จุดหมายปลายทางคือจะไปตลาด เพื่อไปซื้อของสดเอาไว้ทำอาหารให้กับใบแก้ว เมื่อคุณท่านได้ยินน้ำเสียงหวานที่นั่งอยู่ข้างๆ ตัวเอง ก็หันไปมองใบแก้วทันที"แก้วมีอะไรเหรอ เรียกพี่ทำไม หืม""คือว่าคุณท่านจะไปตลาดไหนเหรอครับ" "ทำไมถึงอยากรู้ล่ะ มีอะไรหรือเปล่า""เอ๊ะ! แก้วถามคุณท่านก่อนนะครับ ก็ต้องตอบแก้วก่อนมาสิ ไม่ใช่มาถามแก้ว"ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงไม่พอใจ เมื่อคุณท่านย้อนถาม ทั้งที่ยังไม่ตอบคำถามของเขาเลย จึงทำให้คุณแม่ตัวน้อยกอดอก และมีสีหน้าที่มุ่ยอันเป็นว่าไม่พอใจที่คุณท่านไม่ตอบ จนคุณท่านถึงกับต้องรีบเอ่ยปากขอโทษ และยิ้มกับท่าทางน่ารักของใบแก้ว"ขอโทษครับ พี่จะไปตลาดไก่ทอง แล้วทำไมถึงถามพี่ว่าจะไปตลาดไหน""ตลาดไก่ทองเหรอ!" น้ำเสียงหวานพูดชื่อตลาดออกมาด้วยความตื่นตกใจ แต่แฝงไปด้วยความดีใจเมื่อได้ยินชื่อตลาดนี้ "ใช่ครับ พี่จะไปตลาดไก่ทอง ปกติพี่ก็มาซื้อของที่นี่ แก้วดูตกใจนะ มีอะไรหรือเปล่า"คุณท่านถึงกับเอ่ยปากถามใบแก้วทันที เมื่อได้เห็นท่าทีของใบแก้วที่ดูตกใจและดูดีใจเป็นอย่างมากที่ได้ยินชื่อตลาดนี้ "ก็ตอนที่แก้วยังไม่มาท
6 เดือนผ่านไปนับตั้งแต่วันนั้นที่ได้หลับอยู่ใต้อ้อมกอดของคุณท่าน โดยมีเสียงที่แสนอบอุ่นและอ่อนโยนเต็มไปด้วยความรักของคุณท่านที่พูดออกมากระซิบที่ข้างหูของใบแก้วตลอด ก็ทำให้หัวใจดวงน้อยเริ่มจะหวั่นไหวและหลับตานอนที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่มากมาย แต่ที่เด่นชัดที่สุดก็คือความอบอุ่นของคุณท่านตั้งแต่วันนั้น ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วที่ใบแก้วได้รับการดูแลและเอาใจใส่จากคุณท่านมาโดยตลอด แม้ว่าจะรู้สึกไม่พอใจและไม่อยากจะเห็นหน้าคุณท่านอีก แต่หัวใจกลับดื้อรั้นมักจะหวั่นไหวกับความอ่อนโยนของคุณท่านมาโดยตลอด ชีวิตประจำวันเปลี่ยนไปทุกอย่าง ในทุกวันชีวิตของใบแก้วมีคุณท่านตลอดเวลา ทั้งยามหลับและยามตื่นก็จะเห็นคุณท่านเสมอจากคนที่ไม่เคยสนใจอะไรเลย แม้กระทั่งความรู้สึกของใบแก้ว กับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน คุณท่านทำอาหารให้ใบแก้วทานเอง แม้ว่าช่วงแรกจะทำได้แย่มาก จนกินไม่ได้เลยก็ตาม แต่คุณท่านก็ไม่หยุดความพยายามที่อยากจะดูแลใบแก้วให้เต็มที่ ทั้งซื้อวัตถุดิบเองและไปเรียนการทำอาหารด้วยความตั้งใจ ศึกษาค้นคว้ากับการดูแลคุณแม่ที่ตั้งครรภ์ และลูกในท้องเป็นอย่างดีแม้กระทั่งยามว่างคุณท่านก็จะสรรหาสิ่งที่จะทำให้ใบแก้วรู้
"หึ ๆ เป็นความลับ"เสี่ยมหิงค์ศรหัวเราะออกมาด้วยความสนุก และพูดว่าเป็นความลับ มันยิ่งทำให้องศารู้สึกสงสัย แต่ตัวองศาก็ไม่คิดจะถามอะไรอีก ถ้าหากเสี่ยมหิงค์ศรอยากให้รู้ ก็จะเป็นคนบอกเอง ก่อนที่ตัวของเสี่ยมหิงค์ศรจะก้าวเท้าเดินออกจากห้อง VIP ที่ตั้งใจมาดื่มกับเพื่อนๆ แต่ก็ไม่ได้ดื่ม และอีกนานกว่าที่พวกเขาสามคนจะมารวมตัวกัน"วันนี้มันช่างเป็นวันที่พิเศษ ที่ได้รู้จักคุณใบแก้ว และหลานตัวน้อยของกู มึงคิดเหมือนกูไหมโพแดง""ค..คิดเหมือนกันครับเสี่ย เป็นเรื่องที่น่ายินดีที่คุณภูบดีกำลังจะมีลูก โดยเฉพาะเสี่ยที่ดูจะชอบหลานมากเลยนะครับ"โพแดงเอ่ยน้ำเสียงติดขัด และรู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อได้เห็นท่าทางของเสี่ยมหิงค์ศรที่ดูจะดีใจจนสติจะหลุด กับการที่ได้รับรู้ว่าใบแก้วท้อง โพแดงไม่เคยเห็นเสี่ยดีใจขนาดนี้มาก่อน และไม่รู้เลยว่ามันดีหรือไม่ดี เพราะส่วนมากเวลาเสี่ยอารมณ์ดี เท่ากับอันตราย "หึๆ แน่นอนสิ กูทั้งรักทั้งชอบหลาน เดี๋ยวมึงคอยดูนะ กูจะให้หลานติดกูคนเดียวเลย""เอ่อ แต่คุณภูบดีจะยอมเหรอครับเสี่ย ขนาดเสี่ยพูดว่าจะแย่งเมียแย่งลูก ก็ดูโมโหมากเลยนะครับ""หึๆ ไอ้ภูไม่ยอม แต่คุณใบแก้วยอมกูแน่ ดูจากแววตาข
"หึ ๆ เป็นความลับ"เสี่ยมหิงค์ศรหัวเราะออกมาด้วยความสนุก และพูดว่าเป็นความลับ มันยิ่งทำให้องศารู้สึกสงสัย แต่ตัวองศาก็ไม่คิดจะถามอะไรอีก ถ้าหากเสี่ยมหิงค์ศรอยากให้รู้ ก็จะเป็นคนบอกเอง ก่อนที่ตัวของเสี่ยมหิงค์ศรจะก้าวเท้าเดินออกจากห้อง VIP ที่ตั้งใจมาดื่มกับเพื่อนๆ แต่ก็ไม่ได้ดื่ม และอีกนานกว่าที่พวกเขาสามคนจะมารวมตัวกัน"วันนี้มันช่างเป็นวันที่พิเศษ ที่ได้รู้จักคุณใบแก้ว และหลานตัวน้อยของกู มึงคิดเหมือนกูไหมโพแดง""ค..คิดเหมือนกันครับเสี่ย เป็นเรื่องที่น่ายินดีที่คุณภูบดีกำลังจะมีลูก โดยเฉพาะเสี่ยที่ดูจะชอบหลานมากเลยนะครับ"โพแดงเอ่ยน้ำเสียงติดขัด และรู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อได้เห็นท่าทางของเสี่ยมหิงค์ศรที่ดูจะดีใจจนสติจะหลุด กับการที่ได้รับรู้ว่าใบแก้วท้อง โพแดงไม่เคยเห็นเสี่ยดีใจขนาดนี้มาก่อน และไม่รู้เลยว่ามันดีหรือไม่ดี เพราะส่วนมากเวลาเสี่ยอารมณ์ดี เท่ากับอันตราย "หึๆ แน่นอนสิ กูทั้งรักทั้งชอบหลาน เดี๋ยวมึงคอยดูนะ กูจะให้หลานติดกูคนเดียวเลย""เอ่อ แต่คุณภูบดีจะยอมเหรอครับเสี่ย ขนาดเสี่ยพูดว่าจะแย่งเมียแย่งลูก ก็ดูโมโหมากเลยนะครับ""หึๆ ไอ้ภูไม่ยอม แต่คุณใบแก้วยอมกูแน่ ดูจากแววตาข
"ถ้าท่านชายไม่ปรับปรุง ผมจะแย่งเมียกับลูกท่านชายมาเป็นของผม คุณใบแก้วโคตรสวย ตัวก็เล็ก สเปกผมเลย" เสี่ยมหิงค์ศรพูดน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ และมองไปที่ร่างสูงที่ตอนนี้มีสีหน้าที่เรียบนิ่ง จนองศาที่ยืนมองไม่ห่างจากร่างสูงนั้น ถึงกับรีบจับร่างสูงเอาไว้ "ไอ้ภูบดี ใจเย็นๆ""อยากตายหรือไง กูไม่ได้เล่นกับมึงนะไอ้คามินทร์ ใบแก้วเป็นเมียกู แล้วก็ท้องลูกของกู" ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งเต็มไปด้วยความโกรธและไม่พอใจกับคำพูดของเสี่ยมหิงค์ศรที่พูดออกมาเล่นๆ โดนร่างสูงกระชากคอเสื้อดึงเข้ามาอย่างแรงจนเสี่ยแอบรู้สึกตกใจ แต่ก็ยังคงยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมา "หึ ๆ ผมหยอกเล่นท่านชาย""มึงอย่ามายั่วอารมณ์กูอย่างนี้อีก โดยเฉพาะใบแก้วและลูกกู ทั้งสองคนเป็นคนสำคัญในชีวิตกู มึงห้ามแตะต้อง""ครับๆ คนขี้หวงเมีย ผมไม่ยุ่งคนของท่านชายหรอกครับ มีแต่จะปกป้อง" ผมแค่หยอกเล่นเอง ท่านชายกับโกรธและจริงจังจนผมตกใจเลยนะ ดีนะที่ไม่ต่อย หมัดคงจะหนักน่าดู ครั้งล่าสุดที่โดนหมัดท่านชายก็ตอนมหาลัยปีหนึ่ง "มึงก็รู้ว่ากูรักใบแก้วมากแค่ไหน ตอนนี้ใบแก้วก็ท้องด้วย กูอยากจะดูแลเขา แต่เขาเกลียดขี้หน้ากู""จะทำยังไงได้ มึงต้องตามใจเมียก่อ







