ตอนที่ 65 ใบแก้วเป็นภรรยาของคุณท่าน

"ยินดีด้วยครับ ตอนนี้ทั้งคู่เป็นสามีภรรยากันตามกฎหมายเรียบร้อยแล้ว ขอให้ครองคู่กันมีความสุขนะครับ"

"ข..ของคุณครับ"

นายทะเบียนพูดกล่าวความยินดีด้วยรอยยิ้ม ต่างจากใบแก้วที่มีสีหน้าเรียบเฉย และไม่อยากจะเชื่อว่าในตอนนี้ ตัวของเขานั้นเป็นภรรยาของคุณท่านอย่างสมบูรณ์ ส่วนคุณท่านก็ยิ้มแฉ่งอย่างมีความสุขเมื่อใบแก้วและตัวของเขานั้นเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย 

"ไปกันใบแก้ว"

"...."

คุณท่านหันมามองหน้าใบแก้วที่เหม่อลอยเหมือนกับอึ้งกับความเป็นจริงในตอนนี้ ท่าทางที่แสนน่ารักของใบแก้วทำเอาคุณท่านรู้สึกเอ็นดูและคลั่งไคล้ใบแก้วมากกว่าเดิมเพียงแค่ใบแก้วอึ้ง ก่อนที่คุณท่านจะลงมือกระทำกับใบแก้วบางอย่าง จนใบแก้วถึงกับตกใจ

พรึ่บ

"คุณท่าน!"

ใบแก้วเรียกคุณท่านด้วยความตกใจ เมื่อจู่ ๆ คุณท่านก็โอบอุ้มใบแก้วด้วยท่าเจ้าสาว ทำเอาใบแก้วถึงกับหน้าแดงและอายเป็นอย่างมาก เพราะไม่ได้มีแค่พวกเขาสองคนที่อยู่ที่นี่ 

"คุณท่านอะไรอีก พี่บอกให้แก้วเรียกพี่ว่าอะไร"

"อึก ปล่อยแก้วลงนะครับ แก้วอายนะครับ เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนซะหน่อย"

ทำไมคุณท่านถึงทำให้แก้วรู้สึกเขินและอายมากขนาดนี้ คุณท่านอุ้มแก้วได้ยังไง ในเมื่อเราไม่ได้อยู่กันแค่สองคน มีคนตั้งมากมายอยู่ที่นี่ แก้วไม่กล้าจะสู้หน้าใครแล้ว ส่วนเรื่องเรียกคุณท่านว่าพี่ แก้วไม่อยากเรียก ถ้าคุณท่านไม่บังคับแก้ว แก้วก็จะไม่พูดหรอก คนนิสัยไม่ดี ตอนนี้ก็ชนะแก้วแล้ว สะใจมากเลยใช่ไหมล่ะ จะยิ้มอะไรขนาดนั้น

"ก็พี่คิดว่าแก้วลุกไม่ไหว ก็แก้วบอกว่าเจ็บอยู่ไม่ใช่เหรอ ให้พี่อุ้มดีกว่านะ แก้วไม่ต้องอายหรอก"

"อึ้ย! เอาแก้วลงเดี๋ยวนี้ แก้วไม่เจ็บหรอก"

"พี่ไม่เชื่อหรอก ว่าแก้วจะไม่เจ็บ พี่อยากอุ้มแก้ว แล้วอีกอย่างมันไม่ใช่เรื่องน่าอาย ก็ในเมื่อเมียพี่เดินไม่ไหว เพราะว่า..."

"ไม่ต้องพูดเลยนะครับ ถ้าพ..พี่ภูพูด แก้วจะโกรธพี่ภูจริงๆ ด้วย รีบออกไปได้แล้ว"

"หึ ดีมาก เรียกพี่ภูแบบนี้สิถึงจะถูก พี่ชื่นใจมาก ฟอด!"

"!!!!"

ใบแก้วถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ คุณท่านก็ก้มมาหอมแก้มใบแก้ว ทั้งที่มีคนอยู่กันเยอะ ทำเอาใบแก้วรู้สึกเขินอายเป็นอย่างมาก จนมุดหน้าเข้าซบอกของคุณท่านทันที 

"หึ ๆ น่ารัก"

ส่วนคนที่หอมแก้มนั้น ก็ยิ้มและหัวเราะออกมาเบา ๆ กับความน่ารักของเมียตัวเอง ที่รู้สึกเหมือนจะเขินอายเมื่อถูกเขาหอมต่อหน้าคนอื่น 

ก่อนที่คุณท่านนั้นจะเดินออกจากสำนักงานทันที ด้วยสีหน้าที่มีความสุขแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มที่ใบแก้วและตัวของเขานั้นเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว นับต่อจากนี้ก็จะไม่มีใครกล้ามาแตะต้องภรรยาของเขา 

(ใบแก้วภรรยาของพี่ สุดท้ายพี่ก็ได้แก้วมาครอบครอง)

ตัวของคุณท่านรู้สึกดีใจแล้วมีความสุขมาก จนตัวของเขาเผลอยิ้มออกมาหลายครั้ง ที่มีใบแก้วเป็นภรรยาของเขา แม้ว่าจะต้องใช้วิธีที่บังคับให้ใบแก้วยินยอมก็ตาม ตัวเขาก็จะทำ เพราะคุณท่านรู้ว่าใบแก้วไม่มีทางยินยอม ไม่ได้คิดอยากจะเป็นของเขา แล้วที่สำคัญไปกว่านั้น ใบแก้วเกลียดเขามาก

"ออกมาแล้ว เพราะงั้นให้พี่เห็นหน้าหน่อย"

เมื่อเดินมาถึงลานจอดรถนั้น คุณท่านก็พูดกับใบแก้วด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและกำลังยิ้มให้กับใบแก้วที่เงยหน้ามองมาที่เขาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ โดยที่คุณท่านยังไม่ได้ปล่อยใบแก้วลง ยังคงโอบอุ้มใบแก้ว

"ไม่เอา คุณท่านแกล้งแก้ว"

"คุณท่านอีกแล้วนะ พี่บอกว่าไงให้เรียกพี่ภู"

ตึกตัก! ตึกตัก!

"ก็แก้วไม่ชิน พ...พี่ภูมันเรียกยาก แก้วอยากเรียกว่าคุณท่านมากกว่า"

ให้แก้วกลับไปเรียกคุณท่านยังซะดีกว่า พอเรียกคุณท่านว่าพี่ภูมันรู้สึกใจเต้นแรงมากกว่าเดิม แล้วแก้วก็ไม่ชอบให้คุณท่านแทนตัวเองว่าพี่แบบนี้ แถมพูดจาดีกับแก้วต่างไปจากคนละคนเลย และแก้วไม่ได้อยากรู้สึกแบบนี้กับคุณท่านด้วย ทำไมแก้วจะต้องมารู้สึกดีกับคุณท่านด้วย ทั้งที่คุณท่านทำร้ายแก้วมาเยอะ 

"แก้วก็เรียกพี่ให้ชินสิ พี่ไม่อยากให้แก้วเรียกพี่ห่างเหินแบบนั้น เพราะในตอนนี้แก้วเป็นเมียพี่แล้วนะ"

ตึกตัก! ตึกตัก!

"ไม่ต้องย้ำแก้วบ่อยก็ได้ แก้วรู้ว่าแก้วเป็นเมียพี่ภูแล้ว...เพราะงั้นไม่ต้องพูดคำว่าเมียบ่อย"

"แต่พี่ชอบย้ำกับแก้วนะ เพราะพี่ดีใจที่มีแก้วเป็นเมีย แก้วก็ชอบไม่ใช่เหรอ ไม่งั้นจะหน้าแดงทำไม หืม"

"อึก ใครหน้าแดง! แก้วไม่ได้ชอบ! พี่ภูคิดไปเอง แล้วก็ปล่อยแก้วลงได้แล้ว พาแก้วรีบไปหายายเร็วๆ ได้ไหม"

คุณท่านหยุดทำตัวอ่อนโยนและพูดจาดีกับแก้วได้ไหม มันทำให้แก้วทำตัวไม่ถูก เพราะตอนนี้คุณท่านดูเป็นคนดีและไม่ได้รุนแรงอะไรกับแก้ว แต่ยกเว้นเซ็กส์ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ทำให้แก้วเจ็บเหมือนแต่ก่อน แต่มันก็ร้อนแรงและรุนแรงอยู่ดี แถมตอนนี้แก้วก็ปวดเอวไปหมดแล้ว นั่นก็เป็นเพราะคุณท่านนั่นแหละ ที่เอาแต่ใจกับแก้ว กว่าจะหยุดได้ แก้วก็อ่อนล้ามากแล้ว

"ตอนนี้เที่ยงแล้ว เดี๋ยวพี่พาไปกินข้าวก่อน แล้วหลังจากนั้นที่จะพาแก้วไปหายาย"

"กินข้าวหรอ?"

"ใช่ พี่จะพาแก้วไปกินข้าวที่ร้านอาหาร แก้วอยากกินอาหารแบบไหน ญี่ปุ่น อิตาลี หรือจีน"

"แก้วไม่รู้จักหรอกครับ แก้วกินแต่อาหารไทย พ..พี่ภูไม่ต้องพาแก้วไปกินข้าวก็ได้นะครับ แก้วยังไม่หิว แก้วอยากไปหายายมากกว่า"

อาหารที่คุณท่านพูดออกมา แก้วกินไม่เป็นหรอกครับ เพราะตั้งแต่เกิดแก้วกินแต่อาหารไทย แค่มีข้าวให้กินก็ดีมากแล้ว ใครจะไปรวยเหมือนคุณท่านล่ะ แล้วอีกอย่างแก้วไม่อยากออกไปข้างนอกกับคุณท่านนาน แก้วไม่อยากให้คุณท่านต้องอับอายเพราะแก้วเดินด้วย ขนาดมาสำนักงานเขตทุกคนก็รู้จักคุณท่านกันหมด แต่ก็ไม่แปลกใจหรอก ก็คนอย่างคุณท่านเป็นคนมีชื่อเสียงและมีอำนาจมากนี่นา แล้วมาดูแก้วสิ ไม่เหมาะเป็นภรรยาของคุณท่านเลยสักนิด อีกอย่างแก้วก็อยากไปหายายมากกว่า ถึงจะหิวแล้วก็เถอะ

"อย่าดื้อสิ ยังไงวันนี้แก้วก็ต้องได้เจอยายอยู่แล้ว เพราะงั้นไปกินข้าวกันก่อนนะ"

"พ..พี่ภูไม่อายเหรอครับ"

"อายเรื่องอะไร?"

"ก็ที่แก้วเดินกับพี่ภูไงครับ ถ้าเจอคนที่รู้จัก ไม่ต้องแนะนำแก้วว่าเป็นภรรยานะครับ"

ใบแก้วพูดกับคุณท่านด้วยสีหน้าที่วิตกกังวลเพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่าตัวเองนั้นเป็นอะไรกับคุณท่าน เพราะว่าคุณท่านไม่ใช่คนธรรมดา มีชื่อเสียงในแวดวงสังคม ถ้าหากคนอื่นรู้ว่าภรรยาเป็นแค่คนใช้ไม่ได้มีชาติตระกูลหรือร่ำรวยอะไร มันจะทำให้คุณท่านเสื่อมเสียชื่อเสียง แล้วอีกอย่างใบแก้วไม่อยากถูกมองดูถูก แม้ว่าจะโดนดูถูกมาเยอะแล้วก็ตาม แต่มันก็ทำให้ใบแก้วรู้สึกไม่ดี 

"ทำไมพี่ต้องอายด้วย พวกนั้นไม่ได้หาเงินมาให้พี่ซะหน่อย แก้วไม่ต้องไปสนใจหรอก ถ้าหากใครมาดูถูกภรรยาของพี่ พี่จะจัดการให้หมด"

"อย่าเลยครับ ถ้าพวกเขาจะว่าแก้ว ก็ไม่แปลกใจหรอกครับ เพราะว่าแก้วไม่คู่ควรอะไรกับพี่ภู"

"แต่ก่อนแก้วจะเป็นอะไรมาหรือมีชีวิตแบบไหน มันไม่สำคัญแล้ว เพราะต่อจากนี้แก้วจะสุขสบาย แก้วเป็นภรรยาของพี่ ถ้าหากแก้วไม่ดื้อกับพี่เรื่องทำงาน"

"....."

แก้วขอคุณท่านที่นิสัยไม่ดีกลับมาเถอะ ขอคนที่ปากร้าย และเอาแต่ใจ และชอบทำให้แก้วร้องไห้ เพราะแก้วไม่ชินกับความอ่อนโยนของคุณท่านในตอนนี้เลย แก้วไม่คิดว่าคุณท่านจะใส่ใจแก้วมากขนาดนี้ 

(คุณท่านเปลี่ยนไป ไม่เหมือนแต่ก่อนเลย)

เพราะว่าแก้วยอมแพ้และยอมเป็นของคุณท่านเหรอ คุณท่านถึงปฏิบัติกับแก้วเหมือนสามีที่ดี แล้วมันทำให้แก้วไม่อยากจะรู้สึกดีกับคุณท่านไปมากกว่านี้ เพราะไม่อย่างนั้น แก้วกลัวว่าจะคิดเกินเลยกับคุณท่าน แล้วพอคุณท่านเบื่อหรือทิ้งแก้ว แก้วกลัวมาเจ็บ

"เปลี่ยนใจยังทันนะ พี่ไม่อยากให้แก้วทำงาน"

"แก้วพูดกับพี่ภูไปแล้วนี่ครับ ยังไงแก้วก็จะทำงานอยู่ดี แล้วอีกอย่างเมื่อเช้าก็ดุพวกพี่เขากันหมดเลยนะครับ"

"พี่ก็ต้องดักทางไว้ก่อนไหม พี่ไม่อยากให้แก้วเหนื่อย แต่แก้วดื้อกับพี่เอง พี่เลยจะต้องไปสั่งคนอื่นไง จะได้ไม่กล้ามาเรียกใช้เมียพี่"

"ก..แก้วขอกลับไปพูดเหมือนเดิมได้ไหมครับ ที่จริงไม่จำเป็นจะต้องพูดดีหรือทำดีกับแก้วเลย เพราะแก้วแพ้แล้วครับ"

"ชอบให้พี่พูดเหมือนเดิมเหรอ ทำไมล่ะ ไม่ชอบให้อ่อนโยนเหรอใบแก้ว"

คุณท่านยังคงเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยนและพูดถามใบแก้วอย่างนุ่มนวล  แววตาของคุณท่านที่เห็นในครั้งแรกนั้นเต็มไปด้วยความกดดันและน่าเกรงขาม แต่ตอนนี้กลับดูใจดีและเป็นห่วง มันทำให้ใบแก้วยิ่งรู้สึกสับสนกับการกระทำของคุณท่าน ที่ดูจะจริงจังกับสถานะนี้มากเกินไป ทั้งที่ไม่จำเป็นจะต้องใจดีกับตัวเองเลยด้วยซ้ำ

"ก..แก้วรู้สึกดีที่พี่ภูอ่อนโยน แต่มันทำให้แก้วรู้สึกแปลกเหมือนกัน เพราะตอนแรกพี่ภูใจร้ายกับแก้วนี่ครับ แก้วก็เลยกังวลและกลัวว่าจะถูกหลอก"

"หึ เเก้วยังไม่เชื่อก็ไม่เป็นอะไร แต่ที่แน่ๆ พี่จะปฏิบัติกับแก้วให้ดี จะไม่เหมือนแต่ก่อนอีก เพราะแก้วเป็นเด็กดียอมแพ้พี่แล้ว พี่ก็ต้องให้ของขวัญแก้วสิ แก้วใจอ่อนกับพี่แล้วเหรอ เริ่มจะชอบพี่แล้วใช่ไหม"

"อึก ไม่ได้ใจอ่อนเลยสักนิด! แล้วก็ไม่ได้ชอบด้วย! แก้วยังเกลียดพี่ภูเหมือนเดิมนั่นแหละ"

ใช่แล้ว แก้วยังเกลียดคุณท่านอยู่ดี ต่อให้คุณท่านจะทำดีกับแก้วก็เถอะ แก้วก็จะไม่พยายามหวั่นไหวกับคุณท่านอย่างแน่นอน เพราะนี่อาจจะเป็นแผนที่คุณท่านหลอกให้แก้วตายใจ แล้วก็จะทรยศความรู้สึกของแก้ว คุณท่านเป็นคนที่เจ้าเล่ห์และไม่น่าไว้ใจที่สุด แก้วต้องระวังตัวให้มากแล้ว จะต้องไม่หวั่นไหวเด็ดขาด 

"พี่รู้ว่าแก้วเกลียดพี่ แต่ก็อีกไม่นานหรอก แก้วจะรักพี่อย่างแน่นอน"

"อึก ไม่มีทาง ยังไงแก้วก็จะไม่รักพี่ภู แก้วไม่รักคนที่ทำร้ายแก้วหรอกนะครับ"

"งั้นมาดูกัน ว่าแก้วจะทำได้ไหม"

"ได้อยู่แล้ว! เพราะแก้วจะไม่หวั่นไหวกับพี่ภู แล้วทำไมต้องการความรักจากแก้วด้วยล่ะ คงจะไม่ได้หลอกแก้วใช่ไหม ทั้งที่พี่ภูไม่ได้รักแก้วเลย"

"....."

ตอนแรกก็ไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมพี่ถึงต้องการความรักและความเต็มใจของแก้ว ตอนแรกก็คิดว่าแค่อยากจะเอาชนะ และรับไม่ได้ก็เท่านั้นที่แก้วจะต้องเป็นของคนอื่น จะต้องเห็นแก้วถูกกอด ถูกหอม ถูกจูบ มันทำให้พี่เจ็บปวดและโมโหถ้าหากมันไม่ใช่พี่ แต่เป็นผู้ชายคนอื่น เพราะพี่ต้องใช้วิธีนี้เพื่อให้ได้แก้วมาครอบครอง แม้จะเป็นวิธีที่แก้วไม่เต็มใจจะเป็นของพี่ก็ตาม 

(ดีนะครับที่นายไม่ได้รักคุณใบแก้ว ไม่งั้นนายคงเป็นหมาโบ้แน่ครับ)

"หมาแล้ว...."

"อะไรนะครับ? หมา พี่ภูได้ฟังแก้วไหมครับ"

"ฟัง แก้วไม่ต้องกลัวพี่จะหลอกหรอก เพราะพี่จะไม่หลอกแก้วแล้ว"

"ไม่เชื่อ พี่ภูไม่น่าไว้ใจ"

"ถ้าพี่จะหลอกแก้ว พี่คงไม่ทำพินัยกรรมมรดกให้กับแก้วทั้งหมดหรอก ตอนนี้ก็ยกให้หมดแล้ว เดี๋ยวส่วนของลูก พี่ก็แบ่งไว้ให้ ต้องดูก่อนว่าลูกจะมีกี่คน แต่ถ้าแก้วไม่เชื่อ พี่จะเอาใบมรดกมาให้ดู"

---