ตอนที่ 66 ใบแก้วเจอเสี่ยมหิงค์ศร

"ถ้าพี่จะหลอกแก้ว พี่คงไม่ทำพินัยกรรมมรดกให้กับแก้วทั้งหมดหรอก ตอนนี้ก็ยกให้หมดแล้ว เดี๋ยวส่วนของลูก พี่ก็แบ่งไว้ให้ ต้องดูก่อนว่าลูกจะมีกี่คน แต่ถ้าแก้วไม่เชื่อ พี่จะเอาใบมรดกมาให้ดู"

ทำเอาใบแก้วถึงกับอ้าปากค้างและอึ้งกับคำพูดของคุณท่าน ที่พูดออกมาอย่างไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร เหมือนกับว่าคิดว่าดีแล้ว แต่สำหรับใบแก้วนั้นมันเป็นเรื่องใหญ่มาก และไม่คิดว่าคุณท่านจะทำถึงขนาดนี้

"เครื่องเพชรของตระกูลรัฐนากรณ์เป็นของแก้วทั้งหมด บริษัทย่อยของตระกูลก็เป็นของแก้ว แล้วก็..."

"พ..พี่ภู นี่แก้วได้ยินไม่ผิดใช่ไหม มรดกของตระกูลพี่ภูยกให้แก้วทำไมครับ เเก้วไม่เอา"

"ไม่เอาได้ยังไง พี่ยกให้แก้วหมดแล้ว แล้วอีกอย่างแก้วก็ระแวงพี่ พี่เลยต้องทำแบบนี้ไง"

"แต่มันไม่จำเป็นจะต้องทำขนาดนี้ก็ได้ครับ แล้วพี่ไม่หวงสมบัติพี่บ้างหรือไง แต่พี่มาให้แก้วง่ายๆ นี่นะ"

ทำไมคุณท่านถึงกล้าทำเรื่องแบบนี้ สิ่งที่สร้างและสมบัติของตระกูลที่คุณท่านสร้างขึ้นมากับมือกับครอบครัวของคุณท่าน แต่คุณท่านกลับยกให้แก้วอย่างง่ายๆ เหมือนกับไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร คุณท่านไม่เสียดายเหรอครับ แล้วไว้ใจแก้ว เชื่อใจแก้วได้หรอ ไม่กลัวว่าแก้วจะเอาไปขายหรือทำเสียชื่อเสียงหรือไง แต่แก้วไม่ทำอย่างนั้นอยู่แล้ว แต่ทำไมคุณท่านถึงตัดสินใจได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้ 

"ทำไมพี่ต้องหวง ก็พี่ให้เมียพี่ของของพี่ก็เป็นของของเมีย แก้วรับไปเถอะ เพราะยังไงพี่ก็จะให้แก้วอยู่ดี" 

"แก้วไม่เอาครับ ก็แก้วบอกพี่แล้วไง ว่ายกให้ลูก ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่มีลูกก็ตามเถอะ"

"ของลูกก็ส่วนของลูก พี่อยากให้เมียพี่ พี่อยากเลี้ยงเมีย เข้าใจพี่ไหมใบแก้ว"

"อึก ทำไมถึงจอมบงการจริงๆ แก้วก็บอกไงว่าไม่เอา แก้วไม่อยากได้สมบัติของพี่ พี่ไม่กลัวแก้วหลอกพี่เหรอ"

ใบแก้วสะอึกและตกใจกับคำพูดของคุณท่านที่ดูจะจริงจัง และใบแก้วก็ไม่เข้าใจว่าคุณท่านต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ มันวนอยู่ในหัวของใบแก้วไม่หยุด ก็แค่ใบแก้วเป็นภรรยาของคุณท่าน แต่ทำไมคุณท่านถึงให้เกียรติและเต็มใจยกให้ใบแก้วทั้งหมด แล้วก็ไม่กลัวว่าใบแก้วจะหลอกคุณท่านอีก ทรัพย์สินมหาศาลขนาดนั้นกับยกให้ใบแก้วอย่างง่ายดาย 

คุณท่านมองใบแก้วที่มีสีหน้าตกใจและไม่อยากจะเชื่อ แล้วก็ไม่อยากจะเอาด้วย มันทำให้คุณท่านรู้สึกตลกและเอ็นดูใบแก้วจนหัวเราะออกมาเบาๆ กับความน่ารักของเมียตัวเอง ที่ไม่อยากได้สมบัติของตระกูลและของเขาทั้งหมด 

"หึ เด็กไร้เดียงสาและใส่ซื่อแบบแก้วเหรอ จะหลอกพี่ได้ พี่เจอคนมาเยอะนะใบแก้ว พี่รู้ว่าเป็นคนยังไง โดยเฉพาะกับแก้วที่ตามพี่ไม่ทันเลย"

"อึ้ย! ก็พี่เจ้าเล่ห์และนิสัยไม่ดี แก้วถึงโดนหลอกตลอด แก้วพูดจริงๆ นะครับ แก้วไม่ได้อยากได้สมบัติของพี่ ถ้าหากมีลูก ก็ยกให้ลูกเถอะครับ"

"ก็พี่เซ็นไปแล้ว แล้วพี่ก็ขี้เกียจทำเรื่องด้วย เพราะงั้นแก้วต้องเต็มใจรับนะ พี่อยากให้แก้วจริงๆ"

"....."

ทำไมคุณท่านต้องทำดีกับแก้วด้วย ไม่รู้สึกเสียดายบ้างหรือไงครับ คุณท่านเป็นคนสร้างเป็นคนเหนื่อย แต่แก้วไม่ได้เหนื่อยอะไรด้วยเลย แล้วทำไมคุณท่านถึงยกให้แก้ว เพราะว่าแก้วเป็นเมียคุณท่านเหรอ อย่าให้แก้วจริงจังกับสถานะนี้เลยนะครับ ยังไงแก้วก็ยังไม่ไว้ใจคุณท่านอยู่ดี 

"เอาล่ะ พี่จะพาแก้วไปร้านอาหารหรู"

"เอาร้านอาหารธรรมดาก็ได้ครับ มันแพงนะครับพี่ภู"

"แก้วลืมหรือไง ว่าแก้วมีผัวรวย พี่มีเงินเลี้ยงแก้วไปตลอดชีวิตและลูกหลานของเราจะไม่ลำบากเลย"

"ก..แก้วไม่ลืมหรอก ว่าพี่ภูรวย แต่ก็ไม่จำเป็นจะต้องใช้เงินเยอะขนาดนั้นเลยนี่ครับ"

"ก็พี่อยากพาแก้วไปกินของดีๆ และอาหารที่แก้วไม่เคยกินไง ถ้าแก้วชอบพี่จะพาแก้วมากินทุกวันเลย แต่อาหารพวกนั้นก็สู้ฝีมือเมียพี่ไม่ได้หรอก"

คุณท่านพูดกลับใบแก้วด้วยน้ำเสียงรักใคร่ แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใยไร้ความเจ้าเล่ห์ และยิ้มเบาๆ ให้กลับใบแก้ว จนใบแก้วถึงกลับหน้าแดงมากกว่าเดิมและรู้สึกดีที่คุณท่านอยากดูแลใส่ใจตัวของเขา ก่อนที่ใบหน้าสวยจิ้มลิ้มจะหันมาซบอกคุณท่านแก้เขินอีกครั้ง แล้วไม่อยากให้คุณท่านเห็นหน้าแดงด้วย

"อึก ไม่ต้องมาปากหวานนะครับ"

"แก้วรู้ด้วยเหรอว่าพี่ปากหวาน ไม่รู้สิแปลก เพราะว่าแก้วก็จูบพี่หลายครั้ง แล้วปากแก้วก็หวานมาก จนพี่อยากจูบแก้วอีก"

"อึ้ย! ไม่ต้องพูดเลยนะครับ คนหน้าไม่อาย"

"หึ ๆ แต่เมียพี่น่ารัก"

แปะๆ แปะๆ

"!!!!"

เสียงตบมือดังขึ้นมาเป็นจังหวะที่ดูตื่นเต้นและตกใจ ทำเอาคุณท่านที่โอบอุ้มใบแก้วอยู่นั้นถึงกับต้องหันไปมองคนที่ตบมือ ใบแก้วเองก็หันไปมองเช่นกันเมื่อคุณท่านเห็นก็รู้สึกตกใจ เมื่อได้เจอกับเพื่อนคนสนิทของเขา 

"คามินทร์"

"โอ้ ท่านชายภูบดี เพื่อนรักของผม ยังจำหน้าเพื่อนคนนี้ได้อีกเหรอ"

คามินทร์เดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มและแสนเจ้าเล่ห์ไม่น่าไว้ใจ พร้อมกับบอดี้การ์ดคนสนิทที่สวมใส่ชุดสูทสีดำ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้คุณท่านที่ตอนนี้มีสีหน้าที่เรียบนิ่งและเฉยชา คุณท่านกระชับกอดใบแก้วแน่น ซ้ำยังจับหน้าใบแก้วซบอก 

"แล้วเด็กผู้ชายคนนี้คือใครเหรอ? หรือว่าคู่นอนคนใหม่ โอ้! เพื่อนรักนี่นายเบื่อลูกพีชแล้วเหรอ"

"ไม่ใช่เรื่องของมึง"

คุณท่านเอ่ยน้ำเสียงเย็นชาและไม่สบอารมณ์เมื่อได้เจอกับคามินทร์เพื่อนรักของเขา ที่โคตรจะทำให้เขารู้สึกปวดประสาท เพราะมันกวนตีนและชอบยั่วให้อารมณ์เสีย 

(ใครกัน? ทำไมคุณท่านพูดเสียงนิ่งจนน่ากลัว)

ส่วนใบแก้วนั้นก็ไม่เข้าใจคุณท่านและรู้สึกอายที่ถูกคุณท่านอุ้มอยู่แบบนี้ ซ้ำยังไม่ให้มองผู้ชายคนนี้อีก แถมกลิ่นของผู้ชายที่คุยกับคุณท่านและน้ำเสียงมันดูอันตรายสำหรับใบแก้ว และน้ำเสียงคุณท่านก็เปลี่ยนไป เป็นน้ำเสียงที่ดูน่ากลัวและเย็นชา ไม่เหมือนที่พูดกับใบแก้วในตอนแรก

"โหดร้ายที่สุดเลย ไม่เจอกันตั้งนาน แต่ท่านชายกลับเย็นชาใส่เพื่อนรักคนนี้ได้ยังไง"

"ใครกันแน่ที่โหดร้ายวะ เป็นมึงหรือเปล่า จะคุยตอนนี้กูไม่ว่างนะ กูมีธุระ ค่อยคุยกันวันหลัง"

"โอ้ๆ ใจเย็นๆ สิครับ เพื่อนคนนี้ยังไม่รู้เลยว่าคนที่ท่านชายอุ้มเป็นใคร ท่านชายดูหวงแหนนะครับ หึ ๆ ขอเห็นหน้าหน่อยได้ไหม"

คามินทร์พูดกับคุณท่านด้วยน้ำเสียงที่สนุกและรอยยิ้มกว้างที่โคตรไม่น่าไว้ใจ ไหนจะแววตาที่ดูหิวกระหายและอยากจะรู้ใจจะขาดว่าคนที่คุณท่านอุ้มเป็นใคร เลยเผลอจะเอื้อมมือไปสัมผัสใบแก้วที่ซบอกคุณท่าน 

เพี๊ยะ!

"โอ๊ย! เพื่อนคนนี้เจ็บนะครับท่านชาย ตบที่มือแรงไปไหม"

"อย่ามาแตะต้องคนของกู เขาจะเป็นใครมันก็ไม่ใช่เรื่องของมึง"

"โอ้! นี่ท่านชายหึงหวงเหรอครับ ปกติก็ไม่ได้เป็นหนักขนาดนี้นี่ บอกเพื่อนคนนี้ไม่ได้เหรอครับ อยากรู้จริงๆ นะ"

ความอยากรู้อยากเห็นของคามินทร์มันช่างดูน่ากลัวและน่าตื่นเต้น ยิ่งคุณท่านไม่อยากจะบอกเขา มันก็ยิ่งทำให้คามินทร์อยากกวนประสาทคุณท่าน ขนาดถูกคุณท่านตบที่มืออย่างแรงก็ยังยิ้มอย่างโรคจิต ทำเอาคุณท่านถึงกลับรู้สึกเอื่อมระอากับเพื่อนคนนี้ 

"มึงหยุดยิ้มกวนตีนกูได้ไหม มันน่าโมโหว่ะไอ้คามินทร์ ทำตัวให้เหมือนกับไอ้องศาหน่อย ทุกวันมึงเหมือนจะเป็นโรคจิตอยู่แล้ว"

"แหม ๆ ก็เพื่อนรักคนนี้เป็นโรคจิต ท่านชายก็บอกผมหน่อยสิครับ บอกหน่อยได้ไหมว่าเป็นใคร ก็อยากรู้ จะหาว่าสาระแนเรื่องของเพื่อนก็ได้นะ หึ ๆ"

"หึ ถึงกูไม่บอกว่าคนคนนี้เป็นใคร คนในสำนักงานเขตที่เป็นลูกน้องของมึง ก็คงบอกแล้วมั้ง หรือยังไม่บอกวะ แต่ทรงนี้ก็น่าจะบอกแล้ว"

คุณท่านหัวเราะออกมาเบาๆ และไม่สบอารมณ์กับคามินทร์ทั้งที่รู้อยู่แล้ว ว่าคนที่เขาอุ้มอยู่นั้นเป็นใคร เพราะในสำนักงานเขตล้วนเป็นลูกน้องของคามินทร์ และแน่นอนก็คงรายงานคามินทร์ แต่ก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ ทั้งที่จริงก็รู้อยู่แล้ว 

"หึ ๆ"

เมื่อคามินทร์ได้ยินคุณท่านพูดแบบนั้นออกมา ตัวเขาก็ไม่คิดจะปกปิดอีกต่อไป ก็เริ่มฉีกยิ้มและหัวเราะออกมาด้วยความสนุก จนใบแก้วถึงกลับสะดุ้งเล็กน้อย กับเสียงหัวเราะของคามินทร์

"ฮ่า ๆ ท่านชายก็รู้ดีจริงๆ เลย รู้ได้ยังไงว่าคนในสำนักงานเขตเป็นคนของผมน่ะ ผมไม่เคยบอกท่านชายเลยนะ แต่มันก็ไม่สำคัญเท่ากับคนที่ท่านชายอุ้มหรอก ก็แค่เพื่อนรักคนนี้อยากได้ยินจากปากของท่านชายก็เท่านั้น มันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อนี่ครับ"

"ลูกน้องของมึงคงไม่โกหกมึงหรอก ทำไมจะต้องมาอยากได้ยินจากปากกูด้วย เพราะคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้หรือไง ที่กูจะมีภรรยา"

คุณท่านนั้นรู้ดีว่าคามินทร์เพื่อนของเขาเป็นคนที่อันตรายและมีนิสัยที่ไม่แน่ไม่นอน แม้จะได้ยินคำพูดของลูกน้องที่ไม่คิดจะโกหกก็ตาม แต่ตัวของคามินทร์ก็ไม่เชื่อใจ ถ้าหากไม่ได้เห็นและไม่ได้ยินกับตัวเอง แล้วคุณท่านก็ไม่อยากให้ใบแก้วมาเจอกับคามินทร์ เพราะว่าคามินทร์เป็นคนที่น่ากลัวและนิสัยเลวร้ายมากกว่าเขา

"ก็ไม่คิดว่าคนอย่างท่านชายจะมีภรรยาเร็วขนาดนี้ ก็นิสัยของท่านชายมันไม่ใช่แบบนี้นี่ เพื่อนคนนี้ก็เลยสงสัยนี่ครับ ก็เพราะว่าท่านชายไม่เคยจริงจังหรืออยากจะรักใคร แต่คนคนนี้ กลับได้หัวใจของท่านชาย"

"มึงจะสงสัยอะไรนักหนา แล้วอย่ามายุ่งเรื่องของกู กูยังไม่ยุ่งเรื่องของมึงเลยไอ้คามินทร์"

"ขอโทษครับ ก็เพื่อนคนนี้อยากรู้นี่ครับ แนะนำตัวภรรยาของท่านชายให้เพื่อนคนนี้ได้รับรู้หน่อยได้ไหม ขอเห็นหน้าหน่อยได้ไหม"

คามินทร์พูดน้ำเสียงขอร้อง แต่สีหน้าของคามินทร์กับดูเจ้าเล่ห์และไม่น่าไว้ใจ ยังคงยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้น อยากรู้อยากเห็นใบหน้าภรรยาของเพื่อนรัก แต่คุณท่านจะไม่ให้คามินทร์ได้เห็นหน้าใบแก้วแน่นอน แต่ใบแก้วเมื่อได้ยินน้ำเสียงขอร้องของคามินทร์ก็รู้สึกสงสาร และไม่เข้าใจคุณท่าน

"กูดูหน้ามึงก็ไม่น่าไว้ใจแล้ว กูหวงเมีย กูไม่ให้มึงเห็นหน้าเมียกูหรอก"

"โอ้ๆ ผมไม่แย่งเมียท่านชายเพื่อนรักของผมหรอกครับ ถึงผมจะดูเลวและไม่น่าเชื่อใจก็ตาม แต่ท่านชายภูบดี ตัวผม และท่านชายองศาเป็นเพื่อนกันมานานแล้วนะครับ ยังไม่เชื่อใจกันอีกเหรอ หึ ๆ"

สนิทกันมากและรู้เรื่องราวและประวัติด้านมืดของทุกคน เพราะเติบโตและเรียนรู้มาด้วยกัน มันจึงทำให้พวกเขาไว้ใจกันและไม่ยุ่งไม่ล้ำเส้นเรื่องส่วนตัว ให้เกียรติกันและกันในฐานะเพื่อน แต่องศาชอบแจ้งตำรวจมาจับคามินทร์ เพราะรำคาญความกวนประสาท

"หึ พ่องมึง! กูตลกกับมึงเหรอไอ้เสี่ยหัวควาย"

"พ..พี่ภูพูดไม่เพราะเลยครับ"

"ว้าว ๆ เสียงหวานมาก ผมอยากเห็นหน้าคุณ หันมาหาผมหน่อยได้ไหมครับ"

คามินทร์ไม่สนใจคำพูดของคุณท่าน แต่สนใจคำพูดของร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดของคุณท่านที่ยังคงแนบหน้าซบอกอยู่ ก่อนที่คามินทร์จะพูดออกมาด้วยความตื่นเต้นและชอบใจเมื่อได้ยินเสียงน้ำหวานของใบแก้ว 

"ใบแก้วห้ามไปพูดกับมัน พี่จะพาขึ้นรถแล้ว"

"เดี๋ยว ๆ เพื่อนรัก จะไปไหน ผมยังไม่ได้รู้จักเมียท่านชายเลย"

คามินทร์ตกใจทันที เมื่อภูบดีพาใบแก้วขึ้นรถ หลังจากพูดจบ ทำเอาคามินทร์เสียดายเพราะยังไม่ได้ทำความรู้จักกับใบแก้วเลย ใบแก้วเองก็ยังไม่ทันได้พูดอะไร ยังตกใจกับการกระทำของภูบดี 

"อย่าหวังว่ากูจะให้มึงเห็นหน้าเมียกู เมียกูสวย กูไม่ไว้ใจมึง กูหวง"

"ใจร้ายที่สุด ที่เราสองคนคบกันมาหลายสิบปี มันไม่ได้สร้างความเชื่อใจหรือไงครับท่านชาย"

"ไม่เชื่อ แล้วอย่าให้กูรู้ว่าเสี่ยอย่างมึง สืบหาประวัติเมียกู ไม่งั้นมึงเจอดีกับกูแน่"

---